trilostan

Trilostan (znany również jako trilostane) to syntetyczny steroid, który działa jako inhibitor 3β-hydroksysteroidowej dehydrogenazy – enzymu kluczowego w biosyntezie hormonów steroidowych. Jego głównym mechanizmem działania jest blokowanie produkcji kortyzolu i aldosteronu w korze nadnerczy.

W medycynie weterynaryjnej trilostan jest szeroko stosowany do leczenia zespołu Cushinga (hiperadrenokortykozy) u psów, gdzie pomaga kontrolować nadmierną produkcję kortyzolu. W medycynie ludzkiej badano jego zastosowanie w leczeniu zespołu Cushinga, raka prostaty oraz innych stanów związanych z zaburzeniami hormonalnymi.

Podczas terapii trilostanem konieczne jest regularne monitorowanie stężenia elektrolitów oraz funkcji nadnerczy, ponieważ lek może powodować hipoadrenokortycyzm (choroba Addisona) jako działanie niepożądane. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane dla każdego pacjenta w oparciu o odpowiedź kliniczną i wyniki badań biochemicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Tialorid 5 mg + 50 mg

Produkt leczniczy Tialorid, zawierający amiloryd chlorowodorek (5 mg) i hydrochlorotiazyd (50 mg), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu i sodu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii (np. przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, sartanów, leków immunosupresyjnych, trilostanu) oraz hiponatremii (w połączeniu z chlorpropamidem). Hydrochlorotiazyd może nasilać niedociśnienie ortostatyczne, zwłaszcza w kojarzeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi (guanetydyna, metylodopa, blokery receptorów adrenergicznych), alkoholem, lekami sedacyjnymi (barbiturany, opioidy) oraz NLPZ, które dodatkowo zwiększają ryzyko niewydolności nerek i osłabiają działanie diuretyczne. Zaleca się ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz stężenia elektrolitów, a także dostosowanie dawek leków współstosowanych. Ponadto, ze względu na wpływ hydrochlorotiazydu na metabolizm wapnia, konieczne jest odstawienie Tialoridu przed badaniami czynności przytarczyc, aby uniknąć fałszywych wyników.
ACTH, amiloryd chlorowodorek, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, barbituranem, cyklosporyna, guanetydyna, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, metylodopa, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, odwodnienie, opioid, ostra niewydolność nerek, przytarczyca, receptor adrenergiczny, równowaga elektrolitowa, sole litu, takrolimus, trilostan, tubokuraryna
Leksykon substancji czynnych
Amiloryd – Interakcje

Amiloryd, jako diuretyk oszczędzający potas, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście terapii skojarzonej z hydrochlorotiazydem. Szczególnie ważne są interakcje z inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny II, które zwiększają ryzyko hiperkaliemii oraz nasilają efekt hipotensyjny, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy i zakończenia terapii diuretykami na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami ACE. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, mogą prowadzić do hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek. Ponadto, amiloryd zwiększa toksyczność soli litu poprzez zmniejszenie ich klirensu nerkowego, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Interakcje z lekami takimi jak guanetydyna, metylodopa czy leki blokujące receptory adrenergiczne mogą wywołać ciężką hipotonię ortostatyczną, wymagającą redukcji dawek tych leków.
ACTH, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, barbituran, chlorpropamid, cyklosporyna, diuretyk oszczędzający potas, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, etanol, funkcja nerek, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, klirens litu, kolestypol, kolestyramina, kortykosteroid, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zwiotczający mięśnie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, odpowiedź naczyniowa, opioid, ostra niewydolność nerek, przytarczyca, selektywny inhibitor COX-2, sól litu, takrolimus, trilostan, tubokuraryna, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie elektrolitowe

trilostan

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Tialorid 5 mg + 50 mg

Amiloryd – Interakcje