Właściwości farmakokinetyczne
Uromitexan 100 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne mesny

Mesna, substancja czynna produktu leczniczego Uromitexan 100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań, charakteryzuje się szczególnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które są istotne z punktu widzenia jej działania ochronnego na drogi moczowe podczas terapii oksazafosforynami. ¹

Biotransformacja

Mesna podlega szybkiemu i łatwemu procesowi autoutleniania, przekształcając się w dwusiarczek mesny (dimesnę), który stanowi jej główny metabolit. Dimesna pozostaje w kompartmencie naczyniowym i jest szybko transportowana do nerek. W nabłonku kanalików nerkowych zachodzi proces redukcji dimesny do wolnego związku tiolowego, który następnie może wchodzić w reakcje chemiczne z toksycznymi metabolitami oksazafosforyn obecnymi w moczu. ²

Wiązanie z białkami

Mesna charakteryzuje się umiarkowanym stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym 69-75%. ³

Klirens i eliminacja

Klirens osoczowy mesny wynosi 1,23 l/h/kg. Po podaniu dożylnym dawki 800 mg, okresy półtrwania mesny i dimesny we krwi wynoszą odpowiednio 0,36 godz. i 1,17 godz. Około 32% i 33% podanej dawki jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin odpowiednio jako mesna i dimesna, przy czym większość odzyskiwanej dawki ulega wydaleniu w ciągu pierwszych 4 godzin. ⁴

Okres półtrwania mesny wykazuje znaczną zmienność – waha się od 1,2 do 8,3 godzin, zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym. ⁵

Właściwości farmakokinetyczne w zależności od schematu dawkowania

Schemat dawkowania IV-IV-IV

Przy klasycznym schemacie dawkowania, opartym na wielokrotnym podaniu dożylnym (IV-IV-IV), mesna charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania i szybkim klirensem. Uwzględniając fakt, że przy dawkach ifosfamidu wynoszących 2-4 g/m² pc. jego okres eliminacji w fazie końcowej wynosi około 4-8 godzin, konieczne jest wielokrotne podawanie mesny w celu utrzymania odpowiedniego stężenia leku w pęcherzu moczowym podczas wydalania urotoksycznych metabolitów oksazafosforyny. ⁶

Schemat dawkowania IV-doustnie-doustnie

Po podaniu doustnym, mesna wchłaniana jest z jelita cienkiego. Średnie maksymalne stężenia wolnych związków tiolowych w moczu obserwuje się po 2-4 godzinach od podania dawki. W ciągu pierwszych 4 godzin po podaniu dawki doustnej, około 25 ± 10% podanej dawki występuje w moczu w postaci wolnej mesny. ⁷

Dostępność biologiczna mesny w moczu po podaniu doustnym wynosi od 45% do 79% w porównaniu z podaniem dożylnym. Co istotne, pokarm nie wpływa na dostępność mesny w moczu po podaniu doustnym. ⁸

Porównanie właściwości farmakokinetycznych w różnych schematach dawkowania

Przy stosowaniu schematu mieszanego (IV-doustnie-doustnie), w porównaniu do schematu wyłącznie dożylnego, obserwuje się:

• Zwiększenie ogólnoustrojowego narażenia na lek (o 150%)
• Bardziej stabilne wydalanie mesny z moczem w okresie 24-godzin
• Około 5% dawki mesny jest wydalane w odstępie 12-24 godzinnym, w porównaniu z nikłymi ilościami u pacjentów otrzymujących lek wyłącznie dożylnie

Łącznie około 18-26% całkowitej dawki mesny (zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym) występuje w moczu w postaci wolnej mesny. ⁹

Niezależność wydalania od dawki

Istotną cechą farmakokinetyki mesny jest fakt, że procentowa część dawki leku, która zostaje wydalana z moczem, nie zależy od wysokości podanej dawki. ¹⁰