Leki w grupie
„leki cytoprotekcyjne”

Leki cytoprotekcyjne to grupa preparatów farmaceutycznych, których głównym zadaniem jest ochrona komórek błony śluzowej przewodu pokarmowego przed uszkodzeniami. Ich działanie polega na wzmacnianiu naturalnych mechanizmów obronnych tkanek, szczególnie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, przez co zapobiegają powstawaniu owrzodzeń lub przyspieszają gojenie już istniejących zmian.

Do głównych mechanizmów działania leków cytoprotekcyjnych należy: zwiększenie wydzielania śluzu i wodorowęglanów, poprawa mikrokrążenia w błonie śluzowej, stymulacja odnowy komórkowej oraz hamowanie działania czynników uszkadzających takich jak kwas solny, pepsyna czy wolne rodniki tlenowe.

W skład grupy leków cytoprotekcyjnych wchodzą następujące substancje i preparaty:

1. Misoprostol (Cytotec) – syntetyczny analog prostaglandyny E1, który zwiększa wydzielanie śluzu i wodorowęglanów oraz poprawia przepływ krwi w błonie śluzowej żołądka.

2. Sukralfat (Venter, Ulcogant) – kompleks glinowo-sacharozowy, który w kwaśnym środowisku żołądka tworzy ochronną powłokę na powierzchni owrzodzeń.

3. Chelaty bizmutu, np. cytrynian bizmutu (De-Nol) – tworzą ochronną warstwę na powierzchni owrzodzeń i mają działanie przeciwbakteryjne wobec Helicobacter pylori.

4. Karbenoksolon – pochodna kwasu glicyryzynowego, zwiększająca wydzielanie śluzu i hamująca działanie pepsynogenu.

5. Preparaty zawierające kwas hialuronowy i/lub chondroitynosiarczan (Peptid-2, GastroPanel) – tworzą powłokę ochronną na błonie śluzowej.

Największą zaletą stosowania leków cytoprotekcyjnych jest ich miejscowe działanie ochronne, które nie zaburza fizjologicznej sekrecji kwasu solnego w żołądku. Dzięki temu nie powodują one poważnych zaburzeń trawienia i wchłaniania, charakterystycznych dla inhibitorów pompy protonowej czy blokerów receptora H2. Dodatkowo, preparaty zawierające związki bizmutu wykazują działanie przeciwbakteryjne wobec H. pylori, co zwiększa ich skuteczność w terapii choroby wrzodowej.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków cytoprotekcyjnych obejmują: potencjalne działanie teratogenne misoprostolu (przeciwwskazany u kobiet w ciąży), możliwość kumulacji glinu w organizmie przy długotrwałym stosowaniu sukralfatu (szczególnie niebezpieczne u pacjentów z niewydolnością nerek), oraz potencjalne zatrucie bizmutem przy przedawkowaniu preparatów zawierających ten pierwiastek. Dodatkowo, niektóre leki z tej grupy mogą wchodzić w interakcje z innymi lekami, zmniejszając ich wchłanianie z przewodu pokarmowego.

Leki cytoprotekcyjne można podzielić na podgrupy ze względu na mechanizm działania: leki zwiększające wydzielanie śluzu i wodorowęglanów (misoprostol), leki tworzące barierę mechaniczną (sukralfat, chelaty bizmutu, preparaty z kwasem hialuronowym), oraz leki o złożonym mechanizmie działania (karbenoksolon). Wybór odpowiedniego preparatu zależy od typu schorzenia, jego nasilenia oraz indywidualnych predyspozycji pacjenta.

Lista leków w tej grupie

  1. 18.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl