postać opuszkowa
Postać opuszkowa (łac. tabes dorsalis) to późne powikłanie neurologiczne kiły trzeciorzędowej, które charakteryzuje się zwyrodnieniem tylnych sznurów rdzenia kręgowego. Stan ten rozwija się zazwyczaj 15-20 lat po pierwotnym zakażeniu krętkiem bladym (Treponema pallidum).
Objawy postaci opuszkowej obejmują ataksję chodu, zaburzenia czucia głębokiego, bóle strzelające (tzw. bóle lancynujące), parestezje, arefleksję, zaburzenia funkcji zwieraczy oraz objaw Argyll Robertsona (brak reakcji źrenic na światło przy zachowanej reakcji na akomodację). U pacjentów mogą występować również artropatia Charcota (neuropatyczna artropatia) oraz owrzodzenia troficzne.
Diagnostyka opiera się na badaniu neurologicznym, badaniach serologicznych w kierunku kiły (VDRL, FTA-ABS) oraz badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego. W obrazie płynu charakterystyczne jest podwyższone stężenie białka i pleocytoza limfocytarna. Współcześnie dzięki skutecznemu leczeniu kiły penicyliną, postać opuszkowa stała się rzadkością w praktyce klinicznej.
Leczenie postaci opuszkowej polega na podawaniu penicyliny, jednak terapia nie odwraca już istniejących uszkodzeń neurologicznych. Postępowanie obejmuje również leczenie objawowe, fizjoterapię oraz edukację pacjenta dotyczącą zapobiegania urazom z powodu zaburzeń czucia.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Stwardnienie zanikowe boczne – Objawy
Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) to postępująca, nieuleczalna choroba neurodegeneracyjna charakteryzująca się zwyrodnieniem górnych i dolnych neuronów ruchowych w mózgu i rdzeniu kręgowym. Średni wiek zachorowania wynosi 40-70 lat, z dominującym początkiem między 55 a 75 rokiem życia. Choroba manifestuje się osłabieniem mięśni, fascykulacjami, spastycznością, dyzartrią i dysfagią, a jej przebieg jest zmienny – od szybkiego pogorszenia w ciągu kilku miesięcy do stabilizacji trwającej miesiące. ALS dzieli się na postać kończynową (70-80% przypadków) i opuszkową (20-25%), z różnym profilem objawów początkowych. Progresja choroby prowadzi do nasilającego się zaniku mięśni, paraliżu, zaburzeń mowy, połykania oraz niewydolności oddechowej, która jest główną przyczyną zgonów. Średni czas przeżycia od diagnozy wynosi 2-5 lat, choć 5-10% pacjentów żyje ponad 10 lat.
aspiracyjne zapalenie płuc, atrofia mięśni, choroba neurodegeneracyjna, dysfagia, dyzartria, fascykulacje, nieinwazyjna wentylacja, niewydolność oddechowa, otępienie czołowo-skroniowe, postać opuszkowa, rdzeń kręgowy, skala ALSFRS-R, skurcz mięśni, ślinotok, spastyczność, stwardnienie zanikowe boczne, wentylacja mechaniczna, zaburzenia oddechowe, zaburzenie artykulacji, zaburzenie mowy, zaburzenie połykania, zaburzenie poznawcze, zapalenie płuc, zwyrodnienie neuronów ruchowych