hydroksylacja bocznego łańcucha

Hydroksylacja bocznego łańcucha to proces biochemiczny polegający na wprowadzeniu grupy hydroksylowej (-OH) do łańcucha bocznego cząsteczki. W kontekście medycznym jest to szczególnie istotne w metabolizmie leków, steroidów oraz witamin.

W wątrobie ten proces jest katalizowany głównie przez enzymy z rodziny cytochromu P450, które odgrywają kluczową rolę w biotransformacji ksenobiotyków. Hydroksylacja bocznego łańcucha zwykle zwiększa rozpuszczalność związków w wodzie, ułatwiając ich wydalanie z organizmu.

W przypadku steroidów, hydroksylacja bocznego łańcucha jest istotnym etapem w syntezie hormonów, np. witaminy D3, gdzie dochodzi do hydroksylacji w pozycji 25, a następnie 1α, co prowadzi do powstania aktywnego metabolitu – kalcytriolu. Zaburzenia tego procesu mogą prowadzić do różnych chorób metabolicznych, w tym osteoporozy i krzywicy.

Znajomość mechanizmów hydroksylacji bocznego łańcucha ma znaczenie kliniczne w farmakoterapii, gdyż wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę wielu leków, determinując ich skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Zentiva 100 mg

Micafungin Zentiva, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg do infuzji dożylnej, wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek od 12,5 mg do 200 mg oraz 3-8 mg/kg mc., z brakiem kumulacji i osiąganiem stanu stacjonarnego po 4-5 dniach. Lek charakteryzuje się dwufazowym spadkiem stężenia we krwi, wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza, objętością dystrybucji około 18-19 l oraz eliminacją głównie pozanerkową (11,6% w moczu, 71% w kale). Metabolity M-1, M-2 i M-5 występują w osoczu w śladowych ilościach, z M-5 stanowiącym 6,5% dawki, a hydroksylacja przez CYP3A nie jest dominującym szlakiem metabolicznym in vivo. Okres półtrwania wynosi 10-17 godzin, a klirens 0,15-0,3 ml/min/kg, niezależnie od dawki i podawania pojedynczego lub wielokrotnego.
albumina, CYP3A, dwufazowość, eliminacja pozanerkowa, eradykacja grzybów, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, hydroksylacja bocznego łańcucha, klirens całkowity, koncentrat roztworu do infuzji, masa ciała, metabolit wodorotlenkowy, mykafungina, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, pochodna katecholowa, podeszły wiek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie OUN
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lorista HD 100 mg + 25 mg

Lorista HD to preparat zawierający 100 mg losartanu potasowego (odpowiadającego 91,52 mg losartanu) oraz 25 mg hydrochlorotiazydu w formie tabletek powlekanych. Losartan charakteryzuje się biodostępnością około 33%, Tmax wynosi 1 godzinę dla losartanu i 3-4 godziny dla jego aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego). Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (≥99%), a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Losartan ulega metabolizmowi w wątrobie, z wytworzeniem aktywnego metabolitu oraz metabolitów nieaktywnych, natomiast hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany i jest wydalany w postaci niezmienionej. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a jego metabolitu 6-9 godzin, zaś hydrochlorotiazydu 5,6-14,8 godzin. Wydalanie losartanu i metabolitów odbywa się głównie z kałem (58%) i moczem (łącznie około 10%), natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany w ≥61% w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24 godzin.
aktywny metabolit, albumina, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność losartanu, biotransformacja, dializoterapia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja bocznego łańcucha, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, model wielowykładniczy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, tabletka powlekana, tetrazologlukuronid, wiązanie z białkami osocza, wydalanie wątrobowo-żółciowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby

hydroksylacja bocznego łańcucha

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Zentiva 100 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Lorista HD 100 mg + 25 mg