Właściwości farmakokinetyczne
Lorista HD 100 mg + 25 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Lorista HD

Produkt leczniczy Lorista HD zawiera 100 mg losartanu potasowego (co odpowiada 91,52 mg losartanu) oraz 25 mg hydrochlorotiazydu w postaci tabletek powlekanych. Oba składniki aktywne charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują ich działanie terapeutyczne.¹

Wchłanianie

Losartan po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Podlega on efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę, gdzie tworzy aktywny metabolit w postaci kwasu karboksylowego oraz inne nieaktywne metabolity. Ogólnoustrojowa biodostępność losartanu w postaci tabletek wynosi około 33%. Stężenia maksymalne w osoczu dla losartanu i jego czynnego metabolitu występują odpowiednio po 1 godzinie oraz po 3-4 godzinach od podania. Spożywanie leku ze standardowym posiłkiem nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na profil stężenia losartanu w osoczu.²

Dystrybucja

Zarówno losartan, jak i jego czynny metabolit charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (≥99%), głównie z albuminami. Całkowita objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że losartan wykazuje minimalną zdolność do przenikania przez barierę krew-mózg, co ma znaczenie dla jego profilu bezpieczeństwa w kontekście działania na ośrodkowy układ nerwowy.³

Hydrochlorotiazyd przenika przez barierę łożyskową, co ma znaczenie w kontekście stosowania leku u kobiet w ciąży, natomiast nie przenika przez barierę krew-mózg. Substancja ta jest również wydzielana z mlekiem matki, co należy uwzględnić podczas leczenia kobiet karmiących piersią.⁴

Biotransformacja

Po podaniu doustnym lub dożylnym losartanu potasowego, około 14% dawki ulega przekształceniu w aktywny metabolit, co zostało potwierdzone w badaniach z użyciem związku znakowanego węglem 14C. Aktywność promieniotwórcza w osoczu była związana głównie z losartanem i jego aktywnym metabolitem. Interesującym jest fakt, że u około 1% badanych zaobserwowano jedynie minimalne przekształcenie losartanu w aktywny metabolit, co sugeruje genetycznie uwarunkowane różnice w metabolizmie losartanu.⁵

Poza aktywnym metabolitem, podczas biotransformacji losartanu powstają również metabolity nieaktywne. Należą do nich dwa główne, powstające w wyniku hydroksylacji bocznego łańcucha butylowego, oraz jeden o mniejszym znaczeniu, znany jako N-2 tetrazologlukuronid.⁶

W przeciwieństwie do losartanu, hydrochlorotiazyd nie podlega metabolizmowi w organizmie i jest wydalany w postaci niezmienionej.⁷

Wydalanie

Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, natomiast jego aktywnego metabolitu – około 50 ml/min. Klirensy nerkowe dla losartanu i jego aktywnego metabolitu są znacznie niższe i wynoszą odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Po podaniu doustnym, w moczu wykrywa się około 4% dawki losartanu w postaci niezmienionej oraz około 6% dawki w formie aktywnego metabolitu.⁸

Farmakokinetyka losartanu i jego aktywnego metabolitu wykazuje przebieg liniowy w zakresie dawek do 200 mg losartanu potasowego podawanego doustnie, co oznacza, że zwiększenie dawki prowadzi do proporcjonalnego wzrostu stężenia w osoczu.⁹

Po podaniu doustnym, stężenia losartanu i jego aktywnego metabolitu w osoczu zmniejszają się zgodnie z modelem wielowykładniczym. Końcowe okresy półtrwania wynoszą odpowiednio około 2 godziny dla losartanu i 6-9 godzin dla jego aktywnego metabolitu. Przy dawkowaniu raz na dobę w dawkach do 100 mg nie obserwuje się istotnej kumulacji w osoczu ani losartanu, ani jego aktywnego metabolitu.¹⁰

Losartan i jego metabolity są wydalane zarówno z żółcią, jak i z moczem. Po doustnym podaniu losartanu znakowanego węglem 14C, około 35% aktywności promieniotwórczej wykrywa się w moczu, natomiast większą część – 58% – w kale, co wskazuje na istotny udział wydalania wątrobowo-żółciowego.¹¹

Hydrochlorotiazyd wykazuje szybkie wydalanie przez nerki. Okres półtrwania wynosi od 5,6 do 14,8 godzin, co potwierdzono w badaniach monitorujących stężenie w osoczu przez co najmniej 24 godziny. W ciągu 24 godzin od podania doustnego, co najmniej 61% dawki hydrochlorotiazydu jest wydalane w postaci niezmienionej.¹²

Charakterystyka farmakokinetyczna w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku z nadciśnieniem nie obserwuje się istotnych różnic w stężeniu losartanu i jego aktywnego metabolitu ani we wchłanianiu hydrochlorotiazydu w porównaniu z młodszymi pacjentami z nadciśnieniem tętniczym.¹³

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej poalkoholową marskością wątroby, po podaniu doustnym losartanu obserwowano znacząco wyższe stężenia w osoczu. Stężenie losartanu było około 5-krotnie wyższe, a jego aktywnego metabolitu około 1,7-krotnie wyższe w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami płci męskiej. Dane te wskazują na konieczność dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁴

Różnice etniczne

Badania farmakokinetyczne wykazały różnice etniczne w metabolizmie losartanu. Nie zaobserwowano różnic w wartościach AUC (pole pod krzywą stężenia) dla losartanu pomiędzy zdrowymi osobami płci męskiej z Japonii i spoza Japonii. Natomiast wartości AUC dla metabolitu w postaci kwasu karboksylowego (E-3174) były około 1,5 razy większe u mieszkańców Japonii w porównaniu z osobami spoza Japonii. Znaczenie kliniczne tych obserwacji nie zostało jednoznacznie określone.¹⁵

Pacjenci poddawani hemodializie

Należy podkreślić, że ani losartanu, ani jego aktywnego metabolitu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy. Informacja ta ma istotne znaczenie kliniczne dla pacjentów z niewydolnością nerek wymagających dializoterapii.¹⁶