poalkoholowa marskość wątroby

Poalkoholowa marskość wątroby to zaawansowane stadium choroby wątroby wywołanej długotrwałym, nadmiernym spożyciem alkoholu. Proces ten rozpoczyna się od stłuszczenia wątroby, przez alkoholowe zapalenie wątroby, aż do nieodwracalnych zmian marskich, charakteryzujących się włóknieniem i przebudową architektoniki narządu.

Klinicznie choroba manifestuje się objawami niewydolności wątroby, takimi jak: żółtaczka, wodobrzusze, encefalopatia wątrobowa, zaburzenia krzepnięcia oraz nadciśnienie wrotne prowadzące do żylaków przełyku. Diagnoza opiera się na wywiadzie alkoholowym, badaniach laboratoryjnych (podwyższone enzymy wątrobowe, hiperbilirubinemia, hipoalbuminemia), badaniach obrazowych oraz biopsji wątroby.

Leczenie obejmuje bezwzględną abstynencję alkoholową, która może zatrzymać progresję choroby, suplementację witamin (szczególnie z grupy B), dietę wysokobiałkową (z wyjątkiem encefalopatii), leczenie powikłań oraz w końcowych stadiach rozważenie transplantacji wątroby. Rokowanie zależy od stopnia uszkodzenia wątroby, utrzymywania abstynencji oraz występowania powikłań, a 5-letnie przeżycie w zaawansowanej marskości wynosi około 50%.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lozap 50 50 mg

Losartan potasowy, substancja czynna leku Lozap 50, charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną (~33%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (ok. 1 godzina), z aktywnym metabolitem pojawiającym się po 3-4 godzinach. Zarówno losartan, jak i jego czynny metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%) oraz szeroką dystrybucję (objętość dystrybucji 34 l). Metabolizm obejmuje przekształcenie około 14% dawki do aktywnego metabolitu, z istotną zmiennością międzyosobniczą. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z eliminacją zarówno przez nerki (odpowiednio 74 i 26 ml/min), jak i drogą żółciową. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, bez kumulacji przy dawce 100 mg raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg, co ułatwia przewidywanie efektów terapeutycznych.
albumina, białka osocza, czynny metabolit, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas karboksylowy, losartan potasowy, metabolizm losartanu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, poalkoholowa marskość wątroby, wartość AUC, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Naproxen Hasco 250 mg

Produkt leczniczy Naproxen Hasco w formie czopków (250 mg lub 500 mg naproksenu) cechuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach. Naproksen posiada długi okres półtrwania wynoszący 12-15 godzin, co umożliwia rzadsze dawkowanie i stabilizację stężenia terapeutycznego po około 3 dniach regularnego stosowania. Metabolizm leku zachodzi głównie w wątrobie, gdzie przekształcany jest do nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki – około 95% dawki jest wydalane z moczem, głównie jako 6-O-desmetylo-naproksen. Te parametry farmakokinetyczne mają kluczowe znaczenie dla optymalizacji schematów dawkowania i monitorowania terapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek.
6-O-desmetylo-naproksen, badanie farmakokinetyczne, działanie terapeutyczne, enzym wątrobowy, metabolizm naproksenu, naproksen, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowa marskość wątroby, stężenie we krwi, szlak metaboliczny, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hyzaar Forte 100 mg + 25 mg

Losartan potasowy (100 mg) w preparacie HYZAAR Forte charakteryzuje się dobrą biodostępnością doustną (~33%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po około 1 godzinie, natomiast jego aktywny metabolit (kwas karboksylowy) osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Obie substancje wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (99%) i mają różne profile klirensu: losartan ma klirens osoczowy około 600 ml/min i nerkowy 74 ml/min, a jego metabolit odpowiednio 50 ml/min i 26 ml/min. Losartan ulega intensywnemu metabolizmowi, z około 14% dawki przekształcanej w aktywny metabolit, podczas gdy hydrochlorotiazyd (25 mg) nie jest metabolizowany i jest wydalany przez nerki w formie niezmienionej, z okresem półtrwania 5,6-14,8 godzin. Eliminacja losartanu odbywa się zarówno drogą żółciową, jak i nerkową, z około 35% dawki wydalanej z moczem i 58% z kałem. Farmakokinetyka losartanu i hydrochlorotiazydu nie wykazuje istotnych różnic u osób starszych, co wskazuje na brak konieczności modyfikacji dawkowania w populacji geriatrycznej.
bariera krew-mózg, czynny metabolit, dostępność biologiczna, drogi żółciowe, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, glukuronian, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, leczenie nerkozastępcze, losartan potasowy, metabolizm losartanu, nadciśnienie, okres półtrwania, poalkoholowa marskość wątroby, przenikanie przez łożysko, wiązanie z białkami osocza, znakowanie węglem 14C
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kefrenex 100 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Kefrenex, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, niezależną od przyjmowania pokarmu. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenie molowe aktywnego metabolitu norkwetiapiny stanowi około 35% stężenia substancji macierzystej. Zarówno kwetiapina, jak i norkwetiapina wykazują liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę). Kwetiapina wiąże się z białkami osocza w około 83%, a jej metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymu CYP3A4. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 7 godzin dla kwetiapiny i 12 godzin dla norkwetiapiny. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej, a metabolity eliminowane są głównie przez nerki (73% w moczu). Ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest niskie, gdyż kwetiapina i jej metabolity są słabymi inhibitorami cytochromu P450 przy stężeniach znacznie przekraczających te terapeutyczne.
aktywny metabolit, biodostępność, cytochrom P450, dysfagia, inhibitor izoenzymów, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, kwetiapina, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie leku, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania w fazie eliminacji, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie molowe, wartość AUC, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie radioizotopem
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem AptaPharma 500 mg

Meropenem wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z okresem półtrwania około 1 godziny, objętością dystrybucji 0,25 l/kg (11-27 l) oraz klirensem wynoszącym 287 ml/min dla dawki 250 mg i 205 ml/min dla dawki 2 g. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) i pole pod krzywą (AUC) są zależne od dawki i czasu infuzji, np. po 30-minutowym wlewie dożylnym dla dawki 1000 mg Cmax wynosi 49 μg/ml, a AUC 62,3 μg·h/ml. Meropenem charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (~2%) i doskonałą penetracją do tkanek, w tym płuc, płynu mózgowo-rdzeniowego, żółci oraz tkanek miękkich. Metabolizowany jest przez hydrolizę pierścienia beta-laktamowego do nieaktywnego metabolitu, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem około 70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie obserwuje się kumulacji przy dawkowaniu co 8 godzin.
antybiotyk karbapenemowy, AUC, biologiczny okres półtrwania, ciężka niewydolność nerek, Cmax, dehydropeptydaza-I, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, płyn mózgowo-rdzeniowy, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą, Pseudomonas aeruginosa, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc
Leksykon substancji czynnych
Losartan – Właściwości farmakokinetyczne

Losartan, antagonista receptora angiotensyny II, charakteryzuje się dostępną biologiczną około 33% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem osiąganym po 1 godzinie, natomiast jego aktywny metabolit (kwas karboksylowy E-3174) osiąga szczyt stężenia po 3-4 godzinach. Oba związki wykazują silne wiązanie z białkami osocza (≥99%) i mają objętość dystrybucji losartanu wynoszącą 34 litry. Klirens z osocza losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu około 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Po podaniu doustnym około 4% dawki losartanu i 6% dawki metabolitu jest wydalane w moczu w postaci niezmienionej. Okres półtrwania losartanu wynosi około 2 godzin, a metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia podawanie leku raz na dobę do dawki 100 mg bez istotnej kumulacji. Eliminacja odbywa się zarówno przez żółć, jak i mocz, z około 35-43% dawki wydalanej w moczu i 50-58% w kale, w zależności od drogi podania.
albumina, antagonista receptora angiotensyny II, bariera krew-mózg, białko osocza, biotransformacja, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, farmakokinetyka losartanu, glukuronian N-2-tetrazolowy, hemodializa, hydroksylacja łańcucha butylowego, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens z osocza, kwas karboksylowy, metabolit kwasu karboksylowego, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowa marskość wątroby, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, stężenie maksymalne, wartość AUC, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Loreblok 50 mg

Losartan potasowy, podawany doustnie w dawce 50 mg, charakteryzuje się dostępnością biologiczną około 33% i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (1 godzina dla losartanu, 3-4 godziny dla aktywnego metabolitu). Oba związki wykazują bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminą, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolizm obejmuje przekształcenie około 14% dawki do czynnego metabolitu, który ma dłuższy okres półtrwania (6-9 godzin) w porównaniu do losartanu (około 2 godziny). Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu około 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Eliminacja odbywa się głównie przez żółć i mocz, z wydalaniem 4% dawki losartanu i 6% metabolitu w moczu po podaniu doustnym. Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg, bez istotnej kumulacji przy standardowym dawkowaniu 100 mg/dobę.
absorpcja leku, biotransformacja, czynny metabolit, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Losartan Krka 50 mg

Losartan Krka jest selektywnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1, stosowanym doustnie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz nefropatii cukrzycowej. Jego działanie polega na blokowaniu efektów angiotensyny II, takich jak wazokonstrykcja i uwalnianie aldosteronu, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zmniejszenia białkomoczu. Losartan i jego aktywny metabolit (kwas karboksylowy) wykazują wysokie powinowactwo do receptorów AT1, nie wykazując agonistycznej aktywności. W badaniach klinicznych dawka 50 mg raz na dobę skutecznie obniżała ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, utrzymując efekt przez 24 godziny, bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE u pacjentów z nadciśnieniem i przerostem lewej komory serca losartan zmniejszył ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021), głównie dzięki redukcji udarów o 25% (p=0,001). W badaniu RENAAL u pacjentów z cukrzycą typu 2 i białkomoczem losartan zmniejszył ryzyko progresji niewydolności nerek o 16,1% (p=0,022), w tym podwojenia stężenia kreatyniny o 25,3% (p=0,006) oraz schyłkowej niewydolności nerek o 28,6% (p=0,002).
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, biodostępność, błona śluzowa, działanie naczynioskurczowe, hiperkaliemia, homeostaza wodno-elektrolitowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, patofizjologia nadciśnienia, pierwotne nadciśnienie tętnicze, poalkoholowa marskość wątroby, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, rozwój płodu, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Losartan Krka 100 mg

Losartan Krka, zawierający losartan potasowy – antagonista receptora angiotensyny II, wykazuje biodostępność około 33% po podaniu doustnym, z Tmax losartanu około 1 godziny i aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego E 3174) po 3-4 godzinach. Zarówno losartan, jak i jego metabolit wiążą się z białkami osocza w ponad 99%, a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Metabolit aktywny jest 10-40 razy silniejszy farmakologicznie niż związek macierzysty, powstaje z około 14% dawki i charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (6-9 godzin) w porównaniu do losartanu (około 2 godziny). Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z wydalaniem z moczem odpowiednio 4% i 6% dawki, natomiast większość leku jest eliminowana z kałem (50-58%). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg, a kumulacja przy dawce 100 mg/dobę nie występuje.
aktywny metabolit, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, biodostępność losartanu, Cmax, dawkowanie losartanu, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas karboksylowy E 3174, losartan potasowy, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, poalkoholowa marskość wątroby, stężenie losartanu w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etiagen 200 mg

Etiagen, zawierający kwetiapinę fumaranu, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz wysokim (83%) wiązaniem z białkami osocza. Biodostępność leku nie jest istotnie modyfikowana przez obecność pokarmu, co ułatwia stosowanie kliniczne. Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP3A4, a mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Aktywny metabolit, norkwetiapina, wykazuje okres półtrwania około 12 godzin (w porównaniu do 7 godzin dla kwetiapiny) i stanowi około 35% stężenia kwetiapiny w stanie stacjonarnym. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych (300-800 mg/dobę), a potencjał do klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych jest niski, mimo umiarkowanej inhibicji izoenzymów CYP przy stężeniach znacznie przekraczających poziomy terapeutyczne.
aktywny metabolit, biodostępność substancji czynnej, ciężka niewydolność nerek, CYP3A4, działanie farmakologiczne, fumaran kwetiapiny, indukcja enzymów, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy cytochromu P450, izotop promieniotwórczy, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kwetiapina, liniowość farmakokinetyki, maksymalne stężenie, metabolizm wątrobowy, norkwetiapina, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowa marskość wątroby, stan równowagi, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie molarne, wartość AUC, wiązanie z białkami osocza, właściwość inhibicyjna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lorista 100 mg

Losartan potasowy, substancja czynna leku Lorista dostępnego w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się biodostępnością około 33% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1 godzinie, a jego aktywny metabolit po 3-4 godzinach. Obie formy wykazują wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, oraz objętość dystrybucji wynoszącą 34 litry. Losartan ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, gdzie około 14% dawki przekształca się w aktywny metabolit. Klirens osoczowy losartanu wynosi około 600 ml/min, a metabolitu 50 ml/min, z klirensem nerkowym odpowiednio 74 ml/min i 26 ml/min. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a metabolitu 6-9 godzin, co umożliwia dawkowanie 100 mg raz na dobę bez istotnej kumulacji. Eliminacja odbywa się zarówno przez mocz (około 4% losartanu i 6% metabolitu w postaci niezmienionej), jak i kał (58% całkowitej radioaktywności). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 200 mg.
AUC, biodostępność losartanu, biotransformacja, dawkowanie losartanu, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, metabolit czynny, metabolizm losartanu, model wielowykładniczy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowa marskość wątroby, powinowactwo do białek osocza, stężenie maksymalne, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lorista HD 100 mg + 25 mg

Lorista HD to preparat zawierający 100 mg losartanu potasowego (odpowiadającego 91,52 mg losartanu) oraz 25 mg hydrochlorotiazydu w formie tabletek powlekanych. Losartan charakteryzuje się biodostępnością około 33%, Tmax wynosi 1 godzinę dla losartanu i 3-4 godziny dla jego aktywnego metabolitu (kwasu karboksylowego). Oba związki wiążą się silnie z białkami osocza (≥99%), a objętość dystrybucji losartanu wynosi 34 litry. Losartan ulega metabolizmowi w wątrobie, z wytworzeniem aktywnego metabolitu oraz metabolitów nieaktywnych, natomiast hydrochlorotiazyd nie jest metabolizowany i jest wydalany w postaci niezmienionej. Okres półtrwania losartanu to około 2 godziny, a jego metabolitu 6-9 godzin, zaś hydrochlorotiazydu 5,6-14,8 godzin. Wydalanie losartanu i metabolitów odbywa się głównie z kałem (58%) i moczem (łącznie około 10%), natomiast hydrochlorotiazyd jest wydalany w ≥61% w postaci niezmienionej z moczem w ciągu 24 godzin.
aktywny metabolit, albumina, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność losartanu, biotransformacja, dializoterapia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka losartanu, hemodializa, hydrochlorotiazyd, hydroksylacja bocznego łańcucha, klirens nerkowy, klirens osoczowy, losartan potasowy, model wielowykładniczy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, tabletka powlekana, tetrazologlukuronid, wiązanie z białkami osocza, wydalanie wątrobowo-żółciowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem AptaPharma 2000 mg

Meropenem, antybiotyk karbapenemowy, charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania około 1 godziny u osób zdrowych oraz objętością dystrybucji około 0,25 L/kg (11-27 L), co świadczy o dobrej penetracji tkankowej, w tym do płuc, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, skóry, mięśni i jamy otrzewnej. Klirens całkowity zależy od dawki i wynosi od 287 mL/min (250 mg) do 205 mL/min (2 g). Stężenia maksymalne (Cmax) po 30-minutowej infuzji dawek 500 mg, 1000 mg i 2000 mg wynoszą odpowiednio 23, 49 i 115 μg/mL, a AUC 39,3; 62,3 i 153 μg·h/mL. Meropenem wiąże się z białkami osocza w około 2%, co umożliwia utrzymanie wysokiego stężenia aktywnej frakcji leku. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem 50-75% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 godzin, a metabolit mikrobiologicznie nieaktywny stanowi około 28%. W przypadku niewydolności nerek obserwuje się istotne zwiększenie AUC (2,4- do 10-krotne w zależności od stopnia niewydolności) oraz wydłużenie okresu półtrwania, co wymaga modyfikacji dawkowania. Meropenem jest efektywnie usuwany podczas hemodializy, z klirensem hemodializacyjnym około 4-krotnie wyższym niż u pacjentów z bezmoczem.
antybiotyk karbapenemowy, białko osocza, dehydropeptydaza-I, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroliza pierścienia beta-laktamowego, klirens całkowity, klirens hemodializacyjny, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, poalkoholowa marskość wątroby, pole pod krzywą stężenia, Pseudomonas aeruginosa, stężenie maksymalne, wydzielanie w kanalikach nerkowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc