niepełne kostnienie

Niepełne kostnienie (inaczej opóźnione kostnienie) to stan, w którym proces tworzenia tkanki kostnej przebiega wolniej niż przewiduje to norma rozwojowa dla danego wieku. Jest to zjawisko często obserwowane u wcześniaków, niemowląt z niedoborami pokarmowymi czy dzieci z zaburzeniami hormonalnymi.

Przyczyny niepełnego kostnienia mogą być różnorodne – od genetycznych, poprzez niedobory witaminy D, wapnia i fosforu, zaburzenia hormonalne (szczególnie dotyczące hormonu wzrostu i hormonów tarczycy), po choroby przewlekłe. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (RTG, USG), badania biochemiczne oraz ocenę wieku kostnego.

Leczenie niepełnego kostnienia zależy od przyczyny i może obejmować suplementację witaminy D i minerałów, terapię hormonalną, fizjoterapię oraz leczenie chorób podstawowych. Wczesne rozpoznanie i interwencja mają kluczowe znaczenie dla zapobiegania deformacjom kostnym i zaburzeniom wzrastania.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Singulair Mini 4 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu, substancji czynnej preparatu Singulair Mini 4 mg, wykazały korzystny profil toksykologiczny. W badaniach toksyczności ogólnej u gryzoni zaobserwowano jedynie niewielkie, przemijające zmiany biochemiczne (wzrost ALT, zmiany glukozy, fosforu i triglicerydów) przy narażeniu ponad 17-krotnie przekraczającym dawkę kliniczną. U małp objawy toksyczne pojawiły się dopiero przy dawce 150 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie wyższej niż kliniczna. Toksyczność ostra wykazała bardzo szeroki margines bezpieczeństwa – brak śmiertelności przy dawce 5000 mg/kg u myszy i szczurów, co stanowi 25 000-krotność dawki klinicznej. Montelukast nie wykazywał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg/dobę oraz nie powodował mutagenności ani rakotwórczości w testach in vitro i in vivo.
aminotransferaza alaninowa, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, bariera łożyskowa, dawka kliniczna, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fosfor, genotoksyczność, glukoza, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, triglicerydy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Milukante 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu wykazały, że substancja ta charakteryzuje się korzystnym profilem toksyczności. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano jedynie przemijające zmiany biochemiczne w surowicy krwi, takie jak zaburzenia aktywności aminotransferazy alaninowej oraz wahania stężenia glukozy, fosforu i trójglicerydów, które ustępowały po zakończeniu terapii. Objawy toksyczne, takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej, pojawiały się wyłącznie przy dawkach powodujących ekspozycję ogólnoustrojową co najmniej 17-krotnie wyższą niż dawka kliniczna. W badaniach na małpach działania niepożądane występowały przy dawkach 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż u ludzi. Dawka toksyczności ostrej wyniosła 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co stanowi 25 000-krotność zalecanej dawki dobowej u dorosłych pacjentów.
aminotransferaza alaninowa, badania farmakokinetyczne, badania genotoksyczności, badania toksykologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, bariera łożyskowa, biegunka, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, montelukast sodowy, nadmierne ślinienie, niepełne kostnienie, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, stężenie fosforu, stężenie glukozy, stężenie trójglicerydów, toksyczność ostra, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon substancji czynnych
Kaspofungina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kaspofungina, należąca do echinokandyn, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych na szczurach i małpach. Po wielokrotnym dożylnym podaniu w dawkach do 7-8 mg/kg masy ciała zaobserwowano reakcje miejscowe, objawy uwalniania histaminy u szczurów oraz hepatotoksyczność u małp. W badaniach embriotoksyczności przy dawce 5 mg/kg masy ciała odnotowano spadek masy ciała płodu, wzrost niepełnego kostnienia kręgów, kości mostka i czaszki oraz zwiększoną częstość żeber szyjnych, co wiązało się z reakcją matczyną na uwalnianie histaminy, a nie bezpośrednią toksycznością kaspofunginy. Ponadto, kaspofungina nie wykazała działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo (test chromosomów szpiku kostnego myszy), a także nie wpływała na płodność samców i samic szczurów przy dawkach do 5 mg/kg/dobę.
badania kliniczne, badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwgrzybicze, działanie rakotwórcze, echinokandyny, embriotoksyczność, kaspofungina, niepełne kostnienie, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, szpik kostny, uwolnienie histaminy, wpływ na płodność, żebra szyjne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilastyna Hitaxa 20 mg

Badania przedkliniczne bilastyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej, zgodny z wytycznymi badań farmakologicznych. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie zaobserwowano istotnych klinicznie efektów toksycznych. Ocena wpływu na procesy rozrodcze wykazała toksyczność płodową jedynie przy dawkach toksycznych dla matki, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (NOAEL ponad 30-krotnie wyższy niż ekspozycja kliniczna). W badaniach na szczurach i królikach odnotowano przed- i poimplantacyjną stratę oraz niepełne kostnienie kości, jednak przy dawkach znacznie przewyższających te stosowane klinicznie.
analiza farmakokinetyczna, autoradiografia, badanie dystrybucji, badanie farmakologiczne, badanie laktacji, badanie toksyczności, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, implantacja zarodka, lek przeciwhistaminowy, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parametry płodności, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, poziom ekspozycji, profil bezpieczeństwa, strata poimplantacyjna, toksyczność płodowa, toksyczność wielokrotna, wskaźnik płodności
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Fresenius Kabi 70 mg

Przedkliniczne badania kaspofunginy wykazały, że wielokrotne dożylne podawanie dawkach do 7-8 mg/kg masy ciała u szczurów i małp wiąże się z reakcjami niepożądanymi, takimi jak miejscowe reakcje wstrzyknięcia i objawy uwolnienia histaminy u szczurów oraz hepatotoksyczność u małp. W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 5 mg/kg spowodowała istotne zmiany u płodów, w tym spadek masy ciała oraz niepełne kostnienie kręgów, kości mostka i czaszki, a także zwiększoną częstość występowania żeber szyjnych, co korelowało z działaniami niepożądanymi u ciężarnych samic, zwłaszcza reakcjami histaminowymi. W zakresie genotoksyczności kaspofungina nie wykazała działania mutagennego ani w testach in vitro, ani in vivo na mysich szpiku kostnym, jednak brak jest długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy.
badanie genotoksyczne, badanie na zwierzętach, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, histamina, kaspofungina, niepełne kostnienie, reakcja niepożądana, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, szpik kostny, toksyczność, uwalnianie histaminy, wątroba, żebro szyjne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asmenol PPH 10 mg

Przedkliniczne badania montelukastu, substancji czynnej leku Asmenol PPH, wykazały, że przy ekspozycji ogólnoustrojowej przekraczającej ponad 17-krotnie dawkę kliniczną u ludzi, obserwowano jedynie nieznaczne i przemijające zmiany biochemiczne (AlAT, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawy toksyczności, takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia przewodu pokarmowego, luźne stolce i zaburzenia równowagi elektrolitowej. U małp działania niepożądane pojawiały się przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż kliniczna. W badaniach toksyczności ostrej nie odnotowano zgonów przy dawkach do 5000 mg/kg mc., co stanowi 25 000-krotność zalecanej dawki u dorosłych. Montelukast nie wykazał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę (ekspozycja >200-krotna) oraz nie wykazał potencjału mutagennego ani kancerogennego w testach in vitro i in vivo.
aminotransferaza alaninowa, badanie farmakokinetyczne, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, gruczoł ślinowy, luźny stolec, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, objawy żołądkowo-jelitowe, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, teratogenność, toksyczność ostra, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ostolek 70 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu alendronowego, substancji czynnej preparatu Ostolek, wykazały brak istotnych zagrożeń dla funkcji fizjologicznych, toksyczności po wielokrotnym podaniu oraz potencjału genotoksycznego i rakotwórczego. Standardowe modele oceny farmakologicznej nie ujawniły klinicznie istotnych działań niepożądanych. W badaniach reprodukcyjnych na ciężarnych szczurach zaobserwowano komplikacje porodowe związane z hipokalcemią, co jest zgodne z mechanizmem działania alendronianu. Ponadto, wysokie dawki leku powodowały zwiększoną częstość niepełnego kostnienia płodów, co wiąże się z zaburzeniami metabolizmu wapnia i mineralizacji kości.
alendronian, badania farmakologiczne, hipokalcemia, komplikacje porodowe, kwas alendronowy, metabolizm wapnia, mineralizacja kości, niepełne kostnienie, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, proces reprodukcyjny, rozwój płodu, toksyczność po wielokrotnym podaniu, uszkodzenie materiału genetycznego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asmenol 5 mg

Montelukast, substancja czynna leku Asmenol, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych na zwierzętach. W toksyczności ogólnej obserwowano jedynie przemijające zmiany biochemiczne (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) przy ekspozycji ponad 17-krotnie przekraczającej dawkę kliniczną. Objawy toksyczności obejmowały hipersaliwację, zaburzenia przewodu pokarmowego oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej. W badaniach na małpach działania niepożądane pojawiały się przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę (ekspozycja >232× dawki klinicznej). Toksyczność ostra była niska – brak zgonów przy dawkach do 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co odpowiada 25 000-krotności dawki ludzkiej. Montelukast nie wykazywał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę (ekspozycja >200× dawki klinicznej).
Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu na płodność i zdolności rozrodcze przy ekspozycji 24-krotnie większej niż kliniczna. U samic szczura przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (ekspozycja >69× dawki klinicznej) odnotowano jedynie niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa. Teratogenność była ograniczona – u królików przy ekspozycji >24× dawki klinicznej stwierdzono zwiększoną częstość niepełnego kostnienia, natomiast u szczurów nie zaobserwowano nieprawidłowości rozwojowych. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany z mlekiem. W testach genotoksyczności i karcynogenności nie wykazano działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w warunkach eksperymentalnych.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, biegunka, dawka kliniczna, dysfunkcja przewodu pokarmowego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fosfor, fototoksyczność, genotoksyczność, glukoza, hipersaliwacja, laktacja, montelukast, mutagenność, niepełne kostnienie, płodność, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, teratogenność, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, triglicerydy, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast Bluefish Pharma 5 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne montelukastu wykazały niską toksyczność ogólną, z nieznacznymi i przemijającymi zmianami biochemicznymi (wzrost aktywności ALT, glukozy, fosforu i triglicerydów) obserwowanymi przy narażeniu przekraczającym 17-krotność ekspozycji klinicznej. W badaniach na małpach działania niepożądane pojawiały się przy dawce 150 mg/kg/dobę, odpowiadającej ponad 232-krotnej ekspozycji klinicznej. Dawki ostre do 5000 mg/kg (25 000-krotność dawki klinicznej) nie powodowały zgonów u myszy i szczurów. Montelukast nie wpływał negatywnie na płodność i reprodukcję przy narażeniu ponad 24-krotnym, a jedynie nieznacznie zmniejszał masę ciała potomstwa u szczurów przy dawce 200 mg/kg/dobę (69-krotność ekspozycji klinicznej). W badaniach rozwojowych u królików zaobserwowano zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy narażeniu ponad 24-krotnym, natomiast u szczurów nie stwierdzono nieprawidłowości rozwojowych.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, dawka kliniczna, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, glukoza w surowicy, montelukast, montelukast sodu, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, ocena toksykologiczna, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, testy in vitro, testy in vivo, toksyczność ostra i przewlekła, triglicerydy w surowicy, właściwości genotoksyczne, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Viatris 70 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne kaspofunginy wykazały, że wielokrotne dożylne podawanie leku w dawkach do 7-8 mg/kg masy ciała u szczurów i małp powodowało działania niepożądane, takie jak reakcje w miejscu wstrzyknięcia, uwalnianie histaminy oraz hepatotoksyczność, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 5 mg/kg indukowała zmniejszenie masy ciała płodu, niepełne kostnienie kręgów, kości mostka i czaszki oraz anomalie rozwojowe, w tym zwiększoną częstość żeber szyjnych, co wiązało się z działaniami niepożądanymi u samic ciężarnych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności kaspofunginy, co potwierdza brak potencjału do uszkodzeń DNA. Nie przeprowadzono jednak długoterminowych badań rakotwórczości, co pozostaje istotnym ograniczeniem oceny bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.
działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, genotoksyczność, kaspofungina, lek przeciwgrzybiczny, niepełne kostnienie, potencjał mutagenny, reakcja uwolnienia histaminy, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, szpik kostny, test in vitro, test in vivo, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność rozwojowa, uwalnianie histaminy, żebro szyjne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Singulair 5 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu wykazały, że lek charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ogólnej zaobserwowano przemijające zmiany biochemiczne (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) przy dawkach przekraczających ponad 17-krotne narażenie kliniczne. U małp działania niepożądane pojawiły się przy dawce 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż kliniczna. Toksyczność ostra po jednorazowym podaniu do 5000 mg/kg mc. (25 000-krotność dawki klinicznej) nie powodowała zgonów. Wpływ na reprodukcję był nieistotny przy dawkach ponad 24-krotnie większych niż kliniczne, choć u samic szczurów (200 mg/kg mc./dobę, >69-krotne narażenie) odnotowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała potomstwa, a u królików zwiększoną częstość niepełnego kostnienia. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i do mleka, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
aminotransferaza alaninowa, badania toksykologiczne, badanie farmakokinetyczne, badanie genotoksyczności, bariera łożyskowa, dawka kliniczna, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, montelukast sodowy, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, promieniowanie UVA/UVB, toksyczność ostra i przewlekła, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast LEK-AM 4 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu obejmowały szeroki zakres testów toksykologicznych, reprodukcyjnych oraz oceny potencjału mutagennego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności ogólnej u zwierząt zaobserwowano jedynie przemijające zmiany biochemiczne (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawy żołądkowo-jelitowe przy dawkach powodujących ekspozycję co najmniej 17-krotnie wyższą niż u ludzi po dawce klinicznej. U małp działania niepożądane pojawiły się dopiero przy dawce 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż kliniczna. Toksyczność ostra wykazała bardzo niski potencjał toksyczny – jednorazowa dawka 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów (odpowiadająca 25 000-krotności dawki klinicznej u dorosłych) nie wywołała zgonów. Montelukast nie wykazał negatywnego wpływu na płodność przy ekspozycji ponad 24-krotnie większej niż kliniczna, choć u samic szczura przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (69-krotna ekspozycja) odnotowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała potomstwa. U królików zaobserwowano zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy ekspozycji ponad 24-krotnej, natomiast u szczurów nie stwierdzono wad rozwojowych. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i do mleka, co ma znaczenie kliniczne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
aktywność aminotransferazy, aminotransferaza alaninowa, badanie reprodukcyjne, bariera łożyskowa, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, objawy żołądkowo-jelitowe, parametr biochemiczny, potencjał fototoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, stężenie glukozy, test toksykologiczny, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast Bluefish 4 mg

Dane przedkliniczne montelukastu sodowego, substancji czynnej preparatu Montelukast Bluefish, wskazują na wysokie bezpieczeństwo stosowania leku. W badaniach toksyczności ogólnej u gryzoni zaobserwowano jedynie przemijające zmiany biochemiczne (AlAT, glukoza, fosfor, trójglicerydy) przy ekspozycji przekraczającej 17-krotność dawki klinicznej. U małp, najbliższych filogenetycznie człowiekowi, objawy toksyczne (zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce, zaburzenia elektrolitowe) pojawiły się dopiero przy dawce 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ponad 232-krotnej ekspozycji klinicznej. W toksyczności ostrej nie odnotowano zgonów po podaniu dawek do 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co stanowi około 25 000-krotność dawki klinicznej u człowieka. Badania reprodukcyjne wykazały brak negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję przy ekspozycji ponad 24-krotnie przekraczającej dawkę kliniczną, choć u szczurów przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (69-krotność dawki klinicznej) odnotowano niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa. U królików stwierdzono zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy ekspozycji powyżej 24-krotności dawki klinicznej, bez innych nieprawidłowości rozwojowych u szczurów.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, genotoksyczność, gospodarka wodno-elektrolitowa, montelukast sodowy, motoryka jelit, mutagenność, niepełne kostnienie, podrażnienie błony śluzowej, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, stężenie glukozy, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, układ przywspółczulny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Wynzora (50 mcg + 0,5 mg)/g

Produkt leczniczy Wynzora, zawierający kalcypotriol (50 µg/g) oraz betametazon dipropionian (0,5 mg/g), przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. Badania toksyczności reprodukcyjnej wykazały, że betametazon dipropionian może powodować wady rozwojowe takie jak rozszczep podniebienia i zniekształcenia kośćca, a także wpływać na przebieg ciąży i porodu u zwierząt, z obserwowanym zmniejszeniem przeżywalności i masy ciała potomstwa. Kalcypotriol podawany doustnie w dawkach 54 µg/kg/dobę u szczurów i 12 µg/kg/dobę u królików wykazywał toksyczność matczyną i płodową, objawiającą się niedojrzałością kośćca, powiększonymi ciemiączkami oraz nadmiarowymi żebrami. Jednakże, ekspozycja ogólnoustrojowa po miejscowym zastosowaniu Wynzory u pacjentów z łuszczycą jest znikoma w porównaniu z dawkami doustnymi, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z reprodukcją.
betametazonu dipropionian, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, kalcypotriol, kortykosteroid, łuszczyca, niepełne kostnienie, nowotwór skóry, płód, podrażnienie skóry, potencjał rakotwórczy, powiększone ciemiączko, promieniowanie UV, reakcja miejscowa, rozszczep podniebienia, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, zniekształcenie kośćca
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Singulair 4 4 mg

Dane przedkliniczne montelukastu, substancji czynnej Singulair 4 mg, wskazują na dobry profil bezpieczeństwa przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. W badaniach toksyczności ogólnej u zwierząt zaobserwowano przemijające zmiany biochemiczne (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawy żołądkowo-jelitowe i zaburzenia równowagi elektrolitowej, jednak dopiero przy narażeniu ponad 17-krotnie wyższym niż dawka kliniczna, a u małp przy 150 mg/kg mc./dobę (ponad 232-krotnie wyższym). Badania reprodukcyjne nie wykazały istotnych zaburzeń płodności przy narażeniu ponad 24-krotnym, choć u szczurów odnotowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (69-krotnie wyższej). Teratologicznie u królików stwierdzono zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy narażeniu ponad 24-krotnym, natomiast u szczurów nie zaobserwowano nieprawidłowości rozwojowych. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i do mleka u zwierząt.
aminotransferaza alaninowa, badanie teratologiczne, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fosfor, fototoksyczność, glukoza, montelukast sodowy, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, parametry biochemiczne surowicy, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, przenikanie przez łożysko, Singulair, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, triglicerydy, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Promonta 4 mg 4 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa montelukastu opiera się na szerokim spektrum badań toksykologicznych przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt, które wykazały przemijające zmiany biochemiczne (m.in. podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej oraz zmiany stężenia glukozy, fosforu i triglicerydów) oraz objawy kliniczne takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe i równowagi elektrolitowej, jednak występowały one przy ekspozycji ogólnoustrojowej przekraczającej ponad 17-krotnie dawkę kliniczną u ludzi. W badaniach na małpach działania niepożądane pojawiały się przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż u ludzi. Montelukast nie wykazał wpływu na płodność przy ekspozycji 24-krotnie większej niż kliniczna, a jedynie niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa zaobserwowano u szczurów przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (ekspozycja 69-krotnie większa). W badaniach teratogennych u królików stwierdzono niepełne kostnienie przy ekspozycji >24-krotnie większej niż kliniczna, natomiast u szczurów nie zaobserwowano nieprawidłowości rozwojowych. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany z mlekiem, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fototoksyczność, genotoksyczność, gospodarka wodno-elektrolitowa, in vitro, in vivo, montelukast, motoryka przewodu pokarmowego, niepełne kostnienie, perystaltyka jelit, rakotwórczość, sialorrhea, toksyczność ostra, triglicerydy, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast Aurovitas 10 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne montelukastu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa z szerokim marginesem bezpieczeństwa. Toksyczność ogólna u gryzoni ujawniała jedynie nieznaczne i przemijające zmiany biochemiczne (AlAT, glukoza, fosfor, trójglicerydy) przy narażeniu przekraczającym 17-krotnie ekspozycję kliniczną. U małp naczelnych działania niepożądane, takie jak zwiększone wydzielanie śliny, objawy żołądkowo-jelitowe, luźne stolce i zaburzenia elektrolitowe, pojawiały się dopiero przy dawkach 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ponad 232-krotnemu narażeniu klinicznemu. Toksyczność ostra była wyjątkowo niska – dawki do 5000 mg/kg mc. (odpowiadające 25 000-krotności dawki klinicznej) nie powodowały zgonów zwierząt. Badania reprodukcyjne nie wykazały istotnego wpływu na płodność przy narażeniu >24x kliniczne, choć u szczurów przy 200 mg/kg mc./dobę (69-krotne narażenie) odnotowano niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa, a u królików zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy narażeniu >24x kliniczne, co może wskazywać na różnice międzygatunkowe w metabolizmie.
aminotransferaza alaninowa, badania farmakokinetyczne, badania toksykologiczne, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, margines bezpieczeństwa, metabolizm montelukastu, niepełne kostnienie, podrażnienie błony śluzowej, potencjał genotoksyczny, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, wpływ na rozród, wrażliwość skóry, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sedron 70 mg tabletki powlekane 70 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania kwasu alendronowego (Sedron, 70 mg tabletki powlekane) nie wykazały istotnych zagrożeń w standardowych testach farmakologicznych, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności oraz kancerogenezy. W modelach zwierzęcych, nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne, nie zaobserwowano toksyczności narządowej ani działania mutagennego czy rakotwórczego. Wyniki te wskazują na brak wpływu alendronianu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i centralny układ nerwowy w stężeniach terapeutycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku przy długotrwałym stosowaniu.
alendronian, centralny układ nerwowy, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hipokalcemia, kancerogeneza, komplikacje porodowe, kwas alendronowy, metabolizm wapnia, mineralizacja kości, niepełne kostnienie, potencjał genotoksyczny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast Sandoz 4 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu wykazały, że lek ten powoduje jedynie niewielkie i przemijające zmiany biochemiczne (wzrost aktywności AlAT, zmiany stężenia glukozy, fosforu i triglicerydów) oraz objawy toksyczne (wzmożone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce, zaburzenia równowagi elektrolitowej) przy ekspozycji ogólnoustrojowej przekraczającej ponad 17-krotnie dawkę kliniczną. W badaniach toksyczności ostrej nie odnotowano zgonów u myszy i szczurów przy dawkach do 5000 mg/kg mc., co stanowi 25 000-krotność zalecanej dawki dobowej u dorosłych. U małp działania niepożądane pojawiały się przy dawkach >150 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż kliniczna. Montelukast nie wpływał negatywnie na płodność i reprodukcję przy ekspozycji >24-krotnie większej niż kliniczna, choć u szczurów odnotowano nieznaczne zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (>69× ekspozycja kliniczna). W badaniach teratogenności u królików zaobserwowano zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy ekspozycji >24× klinicznej, natomiast u szczurów nie stwierdzono nieprawidłowości rozwojowych. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i do mleka zwierząt, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
aktywność aminotransferazy, aminotransferaza alaninowa, badanie teratogenności, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, montelukast, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, triglicerydy w surowicy, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zdolność reprodukcyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast Bluefish 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu wykazały, że lek charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa. W badaniach toksykologicznych na zwierzętach zaobserwowano przemijające zmiany biochemiczne (m.in. aktywność AlAT, stężenie glukozy, fosforu i trójglicerydów) oraz objawy kliniczne takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce i zaburzenia równowagi elektrolitowej, jednak występowały one jedynie przy dawkach przekraczających ponad 17-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów nie odnotowano zgonów nawet przy dawkach do 5000 mg/kg mc., co odpowiada 25 000-krotnej dawce klinicznej. W kontekście reprodukcji montelukast nie wpływał negatywnie na płodność i zdolność reprodukcyjną przy ekspozycji ponad 24-krotnie wyższej niż kliniczna, choć u szczurów zaobserwowano niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa przy dawce 200 mg/kg mc./dobę (69-krotna ekspozycja), a u królików zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy ekspozycji ponad 24-krotnej.
aminotransferaza alaninowa, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, biegunka, działanie fototoksyczne, fototoksyczność, genotoksyczność, kancerogenność, montelukast sodowy, mutagenność, nadmierne wydzielanie śliny, niepełne kostnienie, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, rozwój embrionalno-płodowy, test in vitro, test in vivo, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Romilast 4 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne montelukastu (lek Romilast) wykazały, że substancja jest dobrze tolerowana przez zwierzęta laboratoryjne przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną u ludzi. Zaobserwowano jedynie nieznaczne, przemijające zmiany biochemiczne w surowicy krwi (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) przy narażeniu ponad 17-krotnie wyższym niż u pacjentów. Objawy toksyczności obejmowały zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej, występujące przy dawkach przekraczających 17-krotne narażenie kliniczne. W badaniach na małpach działania niepożądane pojawiły się dopiero przy dawce 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ponad 232-krotnemu narażeniu ogólnoustrojowemu. Dawka toksyczności ostrej wyniosła 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co stanowi 25 000-krotność zalecanej dawki u dorosłych pacjentów.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, biegunka, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosfor, fototoksyczność, genotoksyczność, glukoza, kancerogenność, montelukast, montelukast sodowy, mutagenność, nadmierne ślinienie, niepełne kostnienie, objawy żołądkowo-jelitowe, potencjał genotoksyczny, rakotwórczość, teratogenność, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, toksykologia, triglicerydy, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Kwas alendronowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane przedkliniczne dotyczące kwasu alendronowego wskazują, że głównymi narządami docelowymi toksyczności są nerki oraz przewód pokarmowy, przy dawkach doustnych od 2 mg/kg mc./dobę (10-krotność dawki terapeutycznej) obserwowano ogniska zapalne w nerkach bez zaburzeń czynnościowych. Toksyczność przewodu pokarmowego ujawniała się przy dawkach >2,5 mg/kg mc./dobę, związana z bezpośrednim uszkodzeniem błony śluzowej. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały jednoznacznego działania mutagennego, choć test aberracji chromosomowej na komórkach jajników chomików chińskich dał niejednoznaczne wyniki. W badaniach kancerogenności u myszy i szczurów podawano dawki od 1 do 10 mg/kg mc./dobę (od 0,12 do 1,2-krotności maksymalnej dawki ludzkiej 40 mg w przeliczeniu na mg/m²), co wiązało się ze wzrostem częstości gruczolaków gruczołu Harderiana oraz komórek okołopęcherzykowych tarczycy. Nie stwierdzono wpływu na płodność przy dawkach do 5 mg/kg mc./dobę (1,3-krotność dawki ludzkiej).
Podawanie kwasu alendronowego ciężarnym samicom szczurów wiązało się z hipokalcemią i powikłaniami porodowymi już przy dawkach 0,5 mg/kg mc./dobę, a dawki 15 mg/kg mc./dobę powodowały późną śmiertelność ciążową. Suplementacja wapnia dożylna zapobiegała śmierci samic, ale nie płodów. Duże dawki (>10 mg/kg mc./dobę) zwiększały częstość niepełnego kostnienia u płodów szczurów, zwłaszcza w odcinkach kręgosłupa, czaszce i mostku, efekt ten nie był obserwowany u królików. Pomimo wykazania efektów toksycznych w badaniach przedklinicznych, konwencjonalne testy farmakologiczne nie wskazują na istotne zagrożenie dla ludzi, jednak należy uwzględnić ograniczenia wynikające z różnic międzygatunkowych w interpretacji danych.
aktywacja metaboliczna, badanie toksykologiczne, błona śluzowa przewodu pokarmowego, choroba Pageta, czynność nerki, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gruczolak gruczołu Harderiana, gruczolak komórek okołopęcherzykowych tarczycy, hipokalcemia, kwas alendronowy, niepełne kostnienie, przewód pokarmowy, suplementacja wapnia, test aberracji chromosomowej, test mikrobiologiczny, toksyczność ostra, uszkodzenie nerki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Orilukast 5 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne montelukastu wykazały, że substancja charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych odnotowano jedynie przejściowe zmiany biochemiczne, takie jak wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT), glukozy, fosforu i trójglicerydów, bez klinicznego znaczenia. Objawy toksyczności, takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia przewodu pokarmowego, luźne stolce oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej, pojawiały się wyłącznie przy dawkach przekraczających 17-krotnie ekspozycję kliniczną u ludzi. W badaniach na małpach działania niepożądane obserwowano dopiero przy dawkach ≥150 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie wyższej niż u ludzi. Margines bezpieczeństwa potwierdzono także w badaniach toksyczności ostrej, gdzie dawka 5000 mg/kg u myszy i szczurów (odpowiadająca 25 000-krotności dawki klinicznej dla 50 kg pacjenta) nie wywołała zgonów.
aminotransferaza alaninowa, badanie toksyczności, bariera łożyskowa, dawka kliniczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, fototoksyczność, genotoksyczność, gospodarka wodno-elektrolitowa, kancerogenność, montelukast, niepełne kostnienie, parametry biochemiczne surowicy, płodność, pobudzenie układu autonomicznego, przenikanie przez barierę łożyskową, równowaga elektrolitowa, rozrodczość, toksyczność ostra, układ autonomiczny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Fresenius Kabi 50 mg

Dane toksykologiczne kaspofunginy uzyskane w badaniach przedklinicznych na szczurach i małpach wykazały, że dożylne podawanie dawkami do 7-8 mg/kg masy ciała wiąże się z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia, objawami uwalniania histaminy (szczury) oraz hepatotoksycznością (małpy). W badaniach teratologicznych na szczurach dawka 5 mg/kg indukowała istotne zmiany rozwojowe płodów, takie jak obniżenie masy ciała, wzrost częstości niepełnego kostnienia kręgów, kości mostka i czaszki oraz zwiększoną częstość żeber szyjnych, co korelowało z działaniami niepożądanymi u ciężarnych samic, zwłaszcza reakcjami histaminowymi. Badania genotoksyczności, obejmujące testy in vitro oraz in vivo na chromosomach szpiku kostnego myszy, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego kaspofunginy.
badanie genotoksyczne, badanie teratologiczne, badanie toksykologiczne, Caspofungin, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, histamina, karcynogeneza, kaspofungina, lek przeciwgrzybiczny, niepełne kostnienie, płodność, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, reakcja uwolnienia histaminy, szpik kostny, wątroba, żebro szyjne
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Singulair 10 10 mg

Przedkliniczne badania montelukastu sodowego, składnika aktywnego leku Singulair 10, wykazały wysoki margines bezpieczeństwa. W toksyczności ostrej nie odnotowano zgonów przy dawkach do 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co odpowiada 25 000-krotnemu przekroczeniu dawki klinicznej u ludzi. Objawy toksyczne u zwierząt, takie jak przemijające zmiany biochemiczne (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy), zaburzenia żołądkowo-jelitowe i elektrolitowe, pojawiały się przy dawkach ponad 17-krotnie wyższych niż kliniczne. U małp działania niepożądane wystąpiły przy dawce 150 mg/kg mc./dobę, czyli ponad 232-krotnym narażeniu względem dawki u ludzi. Montelukast nie wykazał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę (ponad 200-krotne narażenie) oraz nie wywołał mutagenności ani rakotwórczości w testach in vitro i in vivo, co potwierdza jego bezpieczeństwo stosowania.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gospodarka wodno-elektrolitowa, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, perystaltyka jelitowa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, test in vitro, test in vivo, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast LEK-AM 10 mg

Dane przedkliniczne montelukastu, uzyskane w badaniach toksykologicznych na różnych gatunkach zwierząt, wykazały przemijające, nieznaczne zmiany w parametrach biochemicznych surowicy, takie jak podwyższona aktywność aminotransferazy alaninowej, zwiększone stężenie glukozy, fosforu oraz triglicerydów, bez istotnych klinicznie objawów toksyczności narządowej. Objawy toksyczne, takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia przewodu pokarmowego i równowagi elektrolitowej, pojawiały się jedynie przy dawkach przekraczających 17-krotnie ekspozycję kliniczną, a u małp dopiero przy dawkach 150 mg/kg/dobę (232-krotna ekspozycja kliniczna). Badania reprodukcyjne nie wykazały istotnego wpływu na płodność i rozwój płodu, choć u królików przy ekspozycji ponad 24-krotnie większej niż kliniczna zaobserwowano zwiększoną częstość niepełnego kostnienia. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i do mleka, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
aminotransferaza alaninowa, badania rozwojowe, bariera łożyskowa, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, fototoksyczność, homeostaza organizmu, montelukast sodowy, motoryka przewodu pokarmowego, niepełne kostnienie, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, równowaga elektrolitowa, toksyczność narządowa, toksyczność ogólna, układ przywspółczulny
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Monkasta 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu wykazały, że substancja charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. W badaniach toksyczności ogólnej u różnych gatunków zwierząt zaobserwowano jedynie przemijające zmiany biochemiczne (m.in. wzrost aktywności AlAT, zmiany stężenia glukozy, fosforu i triglicerydów) oraz objawy żołądkowo-jelitowe i zaburzenia elektrolitowe, jednak przy narażeniu ponad 17-krotnie wyższym niż kliniczne. Toksyczność u małp pojawiła się dopiero przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada narażeniu ponad 232-krotnie większemu niż dawka terapeutyczna. W badaniach toksyczności ostrej nie odnotowano zgonów po podaniu dawki 5000 mg/kg mc. (odpowiadającej 25000-krotnemu narażeniu klinicznemu). Montelukast nie wykazał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę (ponad 200-krotne narażenie) oraz nie wykazał mutagenności ani kancerogenności w testach in vitro i in vivo.
aminotransferaza alaninowa, badania przedkliniczne, bariera łożyskowa, działania niepożądane, działanie fototoksyczne, działanie rakotwórcze, in vitro, in vivo, montelukast, montelukast sodowy, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry biochemiczne, potencjał mutagenny, stężenie glukozy, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, triglicerydy, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Romilast 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu, substancji czynnej leku Romilast, wykazały niski profil toksyczności ogólnej u różnych gatunków zwierząt, nawet przy narażeniu przekraczającym 17-krotnie dawkę kliniczną stosowaną u ludzi. Zaobserwowane zmiany biochemiczne, takie jak nieznaczne wzrosty aktywności aminotransferazy alaninowej oraz zmiany stężeń glukozy, fosforu i triglicerydów, miały charakter przemijający. Objawy kliniczne, w tym zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej, pojawiały się jedynie przy bardzo wysokich dawkach, np. u małp przy 150 mg/kg mc./dobę (232-krotne narażenie). Dawki toksyczności ostrej sięgały do 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów (odpowiednio 15 000 i 30 000 mg/m²), bez obserwacji zgonów, co wskazuje na bardzo wysoki margines bezpieczeństwa (do 25 000-krotnej dawki klinicznej). Montelukast nie wykazywał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę (200-krotne narażenie) podczas ekspozycji na UVA, UVB i światło widzialne.
aminotransferaza alaninowa, badanie in vitro, badanie in vivo, bariera łożyskowa, dawka kliniczna, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fototoksyczność, genotoksyczność, karcinogenność, luźny stolec, montelukast, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, objawy żołądkowo-jelitowe, profil toksyczny, reakcja nadwrażliwości, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, wydzielanie śliny, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rudavane 10 mg

Rupatadyna, substancja czynna leku Rudavane, wykazała w badaniach przedklinicznych wysoki margines bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście układu sercowo-naczyniowego. Dawki przekraczające 100-krotnie zalecaną dawkę kliniczną (10 mg) nie powodowały wydłużenia odstępu QTc, zespołu QRS ani arytmii u zwierząt laboratoryjnych (szczury, świnki morskie, psy). Elektrofizjologiczne badania na izolowanych włóknach Purkiniego oraz testy na sklonowanych ludzkich kanałach HERG potwierdziły brak wpływu na potencjał czynnościowy serca i minimalne hamowanie kanału HERG przy stężeniach odpowiednio 2000- i 1685-krotnie wyższych niż maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) u ludzi po dawce terapeutycznej 10 mg. Ponadto, rupatadyna nie kumuluje się w tkance mięśnia sercowego, co dodatkowo potwierdza jej bezpieczeństwo kardiologiczne.
arytmia, desloratadyna, dystrybucja tkankowa, działanie rakotwórcze, elektrofizjologia serca, genotoksyczność, hydroksydesloratadyna, kanał hERG, metabolit aktywny, metabolit rupatadyny, mięsień sercowy, niepełne kostnienie, NOAEL, odstęp QTc, opóźnienie wzrostu, potencjał czynnościowy serca, przewodnictwo sercowe, redukcja płodności, rozwój płodu, rupatadyna, stężenie w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, włókno Purkiniego, zespół QRS
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Milukante 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu wykazały, że substancja ta, nawet przy ekspozycji ogólnoustrojowej przekraczającej 17-krotnie dawkę kliniczną, powoduje jedynie przejściowe zmiany biochemiczne (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawy toksyczne takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce i zaburzenia równowagi elektrolitowej. W badaniach na małpach działania niepożądane pojawiały się dopiero przy dawkach ≥150 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż u ludzi. Toksyczność ostra po jednorazowym podaniu do 5000 mg/kg (odpowiednik 25 000-krotności dawki klinicznej) nie wywołała zgonów. Montelukast nie wykazał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg/dobę (ok. 200-krotność dawki klinicznej).
aminotransferaza alaninowa, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosfor, fototoksyczność, gospodarka wodno-elektrolitowa, luźny stolec, mleko matki, montelukast, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, stężenie glukozy, toksyczność ostra, triglicerydy, wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zdolność reprodukcyjna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Promonta 10 mg 10 mg

Badania toksyczności montelukastu na różnych gatunkach zwierząt wykazały jedynie przemijające zmiany biochemiczne w surowicy krwi (wzrost aktywności ALT, stężenia glukozy, fosforu i triglicerydów) przy ekspozycji ogólnoustrojowej przekraczającej 17-krotność ekspozycji klinicznej u ludzi. Objawy toksyczności ogólnej obejmowały zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej. W badaniach na małpach toksyczność ujawniała się przy dawkach 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiadało ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż u pacjentów. W badaniach ostrej toksyczności nie odnotowano zgonów po jednorazowym podaniu dawek do 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co stanowiło około 25 000-krotność zalecanej dawki u dorosłych ludzi. Montelukast nie wykazywał działania mutagennego ani rakotwórczego w testach in vitro i in vivo, a także nie wykazał fototoksyczności przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę u myszy (ekspozycja >200-krotna).
Wpływ montelukastu na rozrodczość i rozwój płodowy był minimalny. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną przy ekspozycji przekraczającej 24-krotność klinicznej. Jedynie u samic szczura poddanych dawce 200 mg/kg mc./dobę (ekspozycja >69-krotna) zaobserwowano niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa. W badaniach teratogenności u królików przy ekspozycji >24-krotnej odnotowano zwiększoną częstość niepełnego kostnienia, natomiast u szczurów nie stwierdzono nieprawidłowości rozwojowych. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany z mlekiem u zwierząt, co należy uwzględnić w ocenie bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, biegunka, działanie mutagenne, działanie toksyczne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fototoksyczność, hipersaliwacja, montelukast, niepełne kostnienie, płodność, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Orilukast 10 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne montelukastu, substancji czynnej leku Orilukast, wykazały wysoki margines bezpieczeństwa. W badaniach na zwierzętach odnotowano jedynie nieznaczne, przemijające zmiany parametrów biochemicznych (AlAT, glukoza, fosfor, trójglicerydy) przy ekspozycji przekraczającej 17-krotnie dawkę kliniczną. Objawy toksyczności, takie jak zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia przewodu pokarmowego i równowagi elektrolitowej, pojawiały się dopiero przy dawkach ponad 232-krotnie wyższych niż kliniczne (150 mg/kg mc./dobę u małp). Toksyczność ostra wykazała brak śmiertelności przy jednorazowej dawce 5000 mg/kg u myszy i szczurów, co stanowi 25 000-krotną wartość dawki klinicznej. Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność przy ekspozycji 24-krotnie wyższej niż kliniczna, choć przy dawce 200 mg/kg mc./dobę u szczurów (69x dawka kliniczna) zaobserwowano niewielkie zmniejszenie masy ciała noworodków. U królików stwierdzono zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy ekspozycji >24x dawka kliniczna, natomiast u szczurów nie odnotowano nieprawidłowości rozwojowych.
aminotransferaza alaninowa, badanie genotoksyczności, badanie toksykologiczne, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, in vitro, in vivo, montelukast, montelukast sodowy, niepełne kostnienie, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, toksyczność ostra, trójglicerydy w surowicy, wydzielanie z mlekiem
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Monkasta 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu, substancji czynnej leku Monkasta, wykazały niski potencjał toksyczny oraz szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ogólnej u różnych gatunków zwierząt zaobserwowano jedynie przemijające zmiany biochemiczne (AlAT, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawy żołądkowo-jelitowe przy narażeniu ponad 17-krotnie przekraczającym dawkę kliniczną. U małp działania niepożądane pojawiły się dopiero przy dawce 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ponad 232-krotnemu narażeniu. Toksyczność ostra była niska – nie odnotowano zgonów po jednorazowym podaniu dawki 5000 mg/kg mc. (25 000-krotnie większej niż dawka kliniczna). Montelukast nie wpływał negatywnie na płodność przy narażeniu ponad 24-krotnym, a jedynie przy dawce 200 mg/kg mc./dobę u szczurów (69-krotne narażenie) zaobserwowano nieznaczne zmniejszenie masy urodzeniowej noworodków. U królików stwierdzono zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy narażeniu ponad 24-krotnym, natomiast u szczurów nie wykazano nieprawidłowości rozwojowych. Montelukast przenika przez barierę łożyskową i do mleka zwierząt, jednak nie wykazał działania fototoksycznego do dawki 500 mg/kg mc./dobę (ponad 200-krotne narażenie).
Badania genotoksyczności montelukastu, przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania mutagennego. Długoterminowe badania na gryzoniach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego substancji. W sumie, profil bezpieczeństwa montelukastu jest korzystny, z brakiem istotnego wpływu na układ rozrodczy oraz bez ryzyka mutagenności i kancerogenności. Obserwowane działania niepożądane pojawiały się wyłącznie przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki stosowane klinicznie, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku Monkasta w dawkach terapeutycznych.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, montelukast sodowy, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, objawy żołądkowo-jelitowe, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, ślinotok, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pemetrexed Eugia 100 mg

Przedkliniczne badania pemetreksedu wykazały istotne ryzyko teratogenności oraz negatywnego wpływu na męski układ rozrodczy. U ciężarnych myszy zaobserwowano zmniejszoną przeżywalność płodów, obniżoną masę ciała, niepełne kostnienie oraz rozszczep podniebienia, co wskazuje na potencjalne działanie teratogenne. U samców myszy i psów rasy beagle, którym podawano pemetreksed przez 9 miesięcy w formie dożylnego bolusa, stwierdzono zmniejszoną płodność, zanik jąder oraz zwyrodnienie i martwicę nabłonka plemnikotwórczego, co sugeruje ryzyko upośledzenia płodności męskiej. Brak jest natomiast danych dotyczących wpływu leku na płodność samic.
aberracje chromosomalne, dane przedkliniczne, karcynogenność, klastogenność, niepełne kostnienie, pemetreksed, potencjał genotoksyczny, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, zanik jąder
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flutixon 125 mcg/dawkę inh.

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutykazonu propionianu, substancji czynnej preparatu Flutixon (125 µg/dawkę inhalacyjną), nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Testy farmakologiczne oceniające wpływ na układ nerwowy, sercowo-naczyniowy i oddechowy nie ujawniły niepokojących efektów. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały nieoczekiwanych działań toksycznych, a obserwowane efekty były zgodne z profilem glikokortykosteroidów. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności, a badania kancerogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, deformacja kości, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, niepełne kostnienie, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ fizjologiczny, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zniekształcenie szkieletu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast Sandoz 4 mg

Badania przedkliniczne montelukastu wykazały, że lek charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa. W badaniach toksykologicznych na zwierzętach zaobserwowano przemijające zmiany biochemiczne, takie jak wzrost aktywności AlAT, stężenia glukozy, fosforu i triglicerydów, a także objawy toksyczności, w tym zwiększone wydzielanie śliny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, luźne stolce oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej. Działania te występowały jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki kliniczne (ekspozycja ponad 17-krotnie wyższa u zwierząt oraz ponad 232-krotnie u małp). Margines bezpieczeństwa potwierdzono również w badaniach toksyczności ostrej, gdzie nie odnotowano zgonów po podaniu dawek do 5000 mg/kg masy ciała, co odpowiada 25 000-krotności zalecanej dawki dobowej dla dorosłego człowieka o masie 50 kg.
aminotransferaza alaninowa, badanie in vitro, badanie in vivo, bariera łożyskowa, dysfunkcja przewodu pokarmowego, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, homeostaza elektrolitowa, kancerogeneza, margines bezpieczeństwa leku, montelukast, niepełne kostnienie, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UVA/UVB, teratogenność, toksyczność ogólna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Montelukast LEK-AM 5 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne montelukastu wykazały bardzo niski potencjał toksyczności ostrej, nawet przy dawkach do 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów, co stanowi 25 000-krotność zalecanej dawki u ludzi. W badaniach na małpach działania niepożądane pojawiały się dopiero przy dawkach 150 mg/kg mc./dobę, odpowiadających 232-krotnemu narażeniu w stosunku do dawki klinicznej. Zaobserwowano jedynie przemijające zmiany biochemiczne (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego i zaburzenia równowagi elektrolitowej. Montelukast nie wykazał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę (200-krotne narażenie) oraz nie wykazał mutagenności ani potencjału rakotwórczego w badaniach in vitro i in vivo.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, genotoksyczność, hipersaliwacja, montelukast, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, perystaltyka jelit, podrażnienie błony śluzowej, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, przewód pokarmowy, stężenie glukozy, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, triglicerydy w surowicy krwi, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Promonta 5 mg 5 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa montelukastu wykazały, że substancja ta charakteryzuje się korzystnym profilem toksykologicznym. W badaniach na różnych gatunkach zwierząt toksyczność ogólna ujawniała się jedynie przy ekspozycji co najmniej 17-krotnie przekraczającej dawkę kliniczną, objawiając się przemijającymi zmianami biochemicznymi (aminotransferaza alaninowa, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawami ze strony przewodu pokarmowego i zaburzeniami elektrolitowymi. W modelu małp działania niepożądane pojawiały się przy dawkach ≥150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie wyższej niż kliniczna. Toksyczność ostra była nieobserwowana nawet przy bardzo wysokich dawkach do 5000 mg/kg mc. u myszy i szczurów (odpowiednio 15 000 i 30 000 mg/m² powierzchni ciała), co stanowi 25 000-krotność zalecanej dawki u dorosłych. Montelukast nie wpływał negatywnie na płodność i zdolność reprodukcyjną przy ekspozycji przekraczającej 24-krotność dawki klinicznej, choć u szczurów i królików zaobserwowano niewielkie zmiany rozwojowe przy bardzo wysokich dawkach (200 mg/kg mc./dobę u szczurów, ponad 69-krotna ekspozycja; u królików zwiększona częstość niepełnego kostnienia przy ekspozycji >24x dawki klinicznej). Substancja przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielana z mlekiem, co ma znaczenie dla stosowania u kobiet w ciąży i karmiących.
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, in vitro, in vivo, montelukast, niepełne kostnienie, płodność, potencjał fototoksyczny, potencjał rakotwórczy, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bilagra ORO 10 mg

Badania przedkliniczne bilastyny, substancji czynnej preparatu Bilagra ORO, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie farmakologii, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików zaobserwowano toksyczne efekty, takie jak przed- i poimplantacyjna utrata płodów oraz niepełne kostnienie kości, jednak występowały one wyłącznie przy dawkach toksycznych dla organizmów matczynych, ponad 30-krotnie wyższych niż ekspozycja terapeutyczna u ludzi (NOAEL). Bilastyna nie wykazała negatywnego wpływu na płodność szczurów nawet przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie zmieniając wskaźników łączenia w pary, płodności ani zdolności do zajścia w ciążę.
autoradiografia, badanie laktacji, dystrybucja leku, działanie niepożądane OUN, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kumulacja w OUN, lek antyhistaminowy, narząd rozrodczy, niepełne kostnienie, NOAEL, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie do mleka, stężenie w mleku, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, utrata poimplantacyjna płodu, wpływ na płodność, zaburzenie poznawcze
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Monkasta 4 mg

Badania przedkliniczne montelukastu wykazały szeroki margines bezpieczeństwa, z toksycznością ogólną ujawniającą się jedynie przy ekspozycji przekraczającej 17-krotnie dawkę kliniczną. Zaobserwowano przemijające zmiany biochemiczne (AlAT, glukoza, fosfor, triglicerydy) oraz objawy żołądkowo-jelitowe i zaburzenia elektrolitowe, które pojawiały się przy dawkach znacznie wyższych niż stosowane klinicznie. W badaniach na małpach działania niepożądane wystąpiły dopiero przy dawce 150 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji ponad 232-krotnie większej niż kliniczna. Toksyczność ostra była minimalna – brak zgonów przy jednorazowej dawce 5000 mg/kg u myszy i szczurów, co stanowi 25 000-krotny margines względem dawki dla dorosłego człowieka (50 kg). Montelukast nie wykazywał działania fototoksycznego przy dawkach do 500 mg/kg/dobę (ponad 200-krotna ekspozycja kliniczna).
aminotransferaza alaninowa, bariera łożyskowa, działanie mutagenne, fototoksyczność, in vitro, in vivo, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, motoryka przewodu pokarmowego, narażenie ogólnoustrojowe, niepełne kostnienie, objawy żołądkowo-jelitowe, perystaltyka jelitowa, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, równowaga wodno-elektrolitowa, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, zmiana biochemiczna