metabolizm montelukastu
Montelukast, antagonista receptora leukotrienowego, podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie za pośrednictwem cytochromu P450 CYP3A4 i CYP2C9. Biotransformacja leku prowadzi do powstania metabolitów o znacznie mniejszej aktywności farmakologicznej niż związek macierzysty.
Okres półtrwania montelukastu wynosi 2,7-5,5 godziny. Metabolity są wydalane głównie z żółcią (około 86%), a w mniejszym stopniu z moczem. Biodostępność montelukastu po podaniu doustnym wynosi około 64%, przy czym pokarm nie wpływa istotnie na jego wchłanianie.
Potencjalne interakcje metaboliczne mogą wystąpić podczas jednoczesnego stosowania silnych induktorów lub inhibitorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna czy ketokonazol. Pacjenci z niewydolnością wątroby mogą wymagać dostosowania dawki ze względu na spowolniony metabolizm leku. Montelukast wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (około 99%), co również może wpływać na jego dostępność i interakcje z innymi lekami.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Montelukast, substancja czynna Asmenol PPH, wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z lekami stosowanymi w terapii astmy oskrzelowej, takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna i warfaryna. Montelukast jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP 3A4, CYP 2C8 i CYP 2C9. Indukcja tych enzymów przez fenobarbital powoduje zmniejszenie AUC montelukastu o około 40%, co wymaga ostrożności, zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Podobne ryzyko zmniejszenia stężenia montelukastu występuje przy stosowaniu innych induktorów enzymatycznych, takich jak fenytoina i ryfampicyna. Montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8 in vitro, jednak badania kliniczne z rozyglitazonem nie potwierdziły istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez ten izoenzym.
astma oskrzelowa, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, indukcja enzymów, induktor enzymów wątrobowych, inhibicja CYP, interakcja lekowa, itrakonazol, metabolizm montelukastu, montelukast, noretyndron, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozszerzenie oskrzeli, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, układ oddechowy, warfaryna -
Leksykon leków
Montelukast, substancja czynna preparatu Singulair, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 2 godziny u dzieci (tabletki do rozgryzania 4 mg) oraz u dorosłych (tabletki do rozgryzania 5 mg), a 3 godziny dla tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych. Średnie Cmax u dzieci jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg. Dostępność biologiczna wynosi 64% dla tabletek powlekanych 10 mg i 73% dla tabletek do rozgryzania 5 mg na czczo, przy czym posiłek obniża biodostępność do 63% w przypadku tabletek do rozgryzania. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, ma objętość dystrybucji 8-11 litrów oraz klirens osoczowy około 45 ml/min. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z minimalnym udziałem CYP3A4 i CYP2C9, bez istotnego wpływu na izoenzymy P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, Cmin, CYP 2C8, dawkowanie montelukastu, farmakokinetyka montelukastu, interakcja farmakokinetyczna, klirens osoczowy, metabolizm montelukastu, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, przemiany metaboliczne, skala Childa-Pugha, stężenie teofiliny, stężenie terapeutyczne, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Przedkliniczne badania toksykologiczne montelukastu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa z szerokim marginesem bezpieczeństwa. Toksyczność ogólna u gryzoni ujawniała jedynie nieznaczne i przemijające zmiany biochemiczne (AlAT, glukoza, fosfor, trójglicerydy) przy narażeniu przekraczającym 17-krotnie ekspozycję kliniczną. U małp naczelnych działania niepożądane, takie jak zwiększone wydzielanie śliny, objawy żołądkowo-jelitowe, luźne stolce i zaburzenia elektrolitowe, pojawiały się dopiero przy dawkach 150 mg/kg mc./dobę, co odpowiada ponad 232-krotnemu narażeniu klinicznemu. Toksyczność ostra była wyjątkowo niska – dawki do 5000 mg/kg mc. (odpowiadające 25 000-krotności dawki klinicznej) nie powodowały zgonów zwierząt. Badania reprodukcyjne nie wykazały istotnego wpływu na płodność przy narażeniu >24x kliniczne, choć u szczurów przy 200 mg/kg mc./dobę (69-krotne narażenie) odnotowano niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa, a u królików zwiększoną częstość niepełnego kostnienia przy narażeniu >24x kliniczne, co może wskazywać na różnice międzygatunkowe w metabolizmie.
aminotransferaza alaninowa, badania farmakokinetyczne, badania toksykologiczne, bariera łożyskowa, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, margines bezpieczeństwa, metabolizm montelukastu, niepełne kostnienie, podrażnienie błony śluzowej, potencjał genotoksyczny, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, wpływ na rozród, wrażliwość skóry, zaburzenia elektrolitowe
