przewlekłe zakażenie układu moczowego

Przewlekłe zakażenie układu moczowego (chronic urinary tract infection, cUTI) to nawracające lub utrzymujące się zakażenia dróg moczowych, które trwają powyżej 14 dni lub występują wielokrotnie w krótkim czasie. Definiuje się je również jako 3 lub więcej epizodów UTI w ciągu roku lub 2 epizody w ciągu 6 miesięcy.

Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi przewlekłych UTI są Escherichia coli (odpowiedzialna za 70-95% przypadków), Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus saprophyticus. Nawracające zakażenia mogą być związane z obecnością biofilmu bakteryjnego, który chroni patogeny przed działaniem antybiotyków i mechanizmami obronnymi organizmu.

Czynnikami ryzyka przewlekłych UTI są: anomalie anatomiczne układu moczowego, przeszkoda w odpływie moczu, kamica nerkowa, cewnikowanie pęcherza moczowego, obniżona odporność, cukrzyca, menopauza, a także predyspozycje genetyczne. U kobiet dodatkowymi czynnikami są: krótka cewka moczowa, bliskość ujścia cewki moczowej do odbytu oraz aktywność seksualna.

Diagnostyka przewlekłych UTI obejmuje posiewy moczu, badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, cystoskopia) w celu wykluczenia anomalii anatomicznych oraz oceny górnych dróg moczowych. Często konieczne jest wykonanie antybiogramu dla określenia lekowrażliwości patogenów.

Leczenie przewlekłych UTI wymaga dłuższej antybiotykoterapii celowanej (7-14 dni), eliminacji czynników ryzyka oraz rozważenia profilaktyki antybiotykowej u pacjentów z częstymi nawrotami. Istotne znaczenie ma również edukacja pacjenta dotycząca higieny oraz nawodnienia. W przypadkach opornych na leczenie może być konieczna interwencja urologiczna.

Powiązane wpisy

  1. 19.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl