żebro szyjne
Żebro szyjne jest anomalią rozwojową kręgosłupa, polegającą na nadmiernym rozwoju wyrostka poprzecznego siódmego kręgu szyjnego, który tworzy dodatkową strukturę kostną przypominającą żebro. Występuje u około 0,5-1% populacji, częściej jednostronnie i u kobiet.
Większość przypadków żebra szyjnego pozostaje bezobjawowa i jest wykrywana przypadkowo podczas badań obrazowych. Jednak w niektórych przypadkach może powodować zespół uciskowy, nazywany zespołem górnego otworu klatki piersiowej (TOS – Thoracic Outlet Syndrome), objawiający się bólem, drętwieniem i osłabieniem kończyny górnej wskutek ucisku na splot ramienny i/lub tętnicę podobojczykową.
Diagnostyka żebra szyjnego opiera się głównie na badaniach obrazowych – zdjęciu RTG, tomografii komputerowej lub rezonansie magnetycznym. W przypadkach objawowych może być konieczne leczenie operacyjne polegające na resekcji dodatkowego żebra, szczególnie gdy dochodzi do ucisku na struktury nerwowo-naczyniowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Fresenius Kabi 70 mg
Przedkliniczne badania kaspofunginy wykazały, że wielokrotne dożylne podawanie dawkach do 7-8 mg/kg masy ciała u szczurów i małp wiąże się z reakcjami niepożądanymi, takimi jak miejscowe reakcje wstrzyknięcia i objawy uwolnienia histaminy u szczurów oraz hepatotoksyczność u małp. W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 5 mg/kg spowodowała istotne zmiany u płodów, w tym spadek masy ciała oraz niepełne kostnienie kręgów, kości mostka i czaszki, a także zwiększoną częstość występowania żeber szyjnych, co korelowało z działaniami niepożądanymi u ciężarnych samic, zwłaszcza reakcjami histaminowymi. W zakresie genotoksyczności kaspofungina nie wykazała działania mutagennego ani w testach in vitro, ani in vivo na mysich szpiku kostnym, jednak brak jest długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Viatris 70 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne kaspofunginy wykazały, że wielokrotne dożylne podawanie leku w dawkach do 7-8 mg/kg masy ciała u szczurów i małp powodowało działania niepożądane, takie jak reakcje w miejscu wstrzyknięcia, uwalnianie histaminy oraz hepatotoksyczność, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 5 mg/kg indukowała zmniejszenie masy ciała płodu, niepełne kostnienie kręgów, kości mostka i czaszki oraz anomalie rozwojowe, w tym zwiększoną częstość żeber szyjnych, co wiązało się z działaniami niepożądanymi u samic ciężarnych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności kaspofunginy, co potwierdza brak potencjału do uszkodzeń DNA. Nie przeprowadzono jednak długoterminowych badań rakotwórczości, co pozostaje istotnym ograniczeniem oceny bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku.
działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, genotoksyczność, kaspofungina, lek przeciwgrzybiczny, niepełne kostnienie, potencjał mutagenny, reakcja uwolnienia histaminy, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, szpik kostny, test in vitro, test in vivo, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność rozwojowa, uwalnianie histaminy, żebro szyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Diagnostyka i diagnoza
Zespół cieśni piersiowej (TOS) to złożone schorzenie wynikające z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni między obojczykiem a pierwszym żebrem, obejmujące trzy główne typy: neurogenny (nTOS, 90-95% przypadków), żylny (vTOS, 3-5%) oraz tętniczy (aTOS, 1-2%). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (m.in. testy prowokacyjne: Roosa, Adsona, Eden, Wrighta) oraz badaniach obrazowych (RTG, USG, CT, MRI) i elektrodiagnostycznych (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego). Wartości diagnostyczne obejmują m.in. redukcję prędkości przewodzenia nerwów do <85 m/s jako wynik dodatni oraz <60 m/s jako wskazanie do leczenia operacyjnego. Badania naczyniowe, takie jak DSA, CTA, MR angiografia i duplex Doppler, są kluczowe w wykrywaniu zmian naczyniowych, zwłaszcza w vTOS i aTOS. Blokady mięśni schodkowych i piersiowego mniejszego z anestetykiem miejscowym pełnią rolę diagnostyczną i terapeutyczną, potwierdzając miejsce ucisku i prognozując skuteczność leczenia chirurgicznego.
badanie Dopplera, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, CT angiografia, elektromiografia, neurogenny zespół cieśni piersiowej, neurografia MR, neuropatia łokciowa, parestezje, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, splot ramienny, test Adsona, test Roosa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wewnątrznaczyniowa ultrasonografia, zapalenie splotu ramiennego, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Epidemiologia
Zespół cieśni piersiowej (ZCP) to rzadkie schorzenie neurowaskularne o rocznej zapadalności szacowanej na 1-3 przypadki na 100 000 osób, z podtypami: neurogennym (NZCP, 90-95% przypadków), żylnym (VZCP, 3-5%) i tętniczym (AZCP, <1%). NZCP dominuje u osób w wieku 20-50 lat, szczególnie kobiet (proporcja 3,5:1), natomiast VZCP i AZCP częściej występują u młodszych dorosłych, z równym rozkładem płci. Czynniki ryzyka obejmują anomalie anatomiczne (np. żebro szyjne u <2% populacji, zwiększające ryzyko NZCP do 20%), nieprawidłową postawę, urazy szyi, długotrwałą pracę w nieergonomicznej pozycji oraz aktywność fizyczną z użyciem kończyn górnych nad głową. Diagnostyka jest utrudniona przez brak uniwersalnych kryteriów i zmienność objawów, a testy prowokacyjne mają ograniczoną specyficzność (np. test Adsona i Roosa w połączeniu zwiększają specyficzność do 82%).
anomalia anatomiczna, badanie kliniczne, chirurg naczyniowy, choroba rzadka, dysfagia, kryterium diagnostyczne, nadzór kliniczny, neurogenny zespół cieśni piersiowej, nieprawidłowość kostna, podejście multidyscyplinarne, schorzenie neurowaskularne, test Adsona, test prowokacyjny, test Roosa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, towarzystwo chirurgii naczyniowej, ucisk naczyniowo-nerwowy, żebro szyjne, zespół cieśni piersiowej, żylny zespół cieśni piersiowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Adamed 70 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kaspofunginy wykazały, że wielokrotne dożylne podawanie leku w dawkach do 7-8 mg/kg masy ciała u szczurów i małp powodowało reakcje miejscowe oraz objawy uwalniania histaminy u szczurów, a także hepatotoksyczność u małp. W toksyczności rozwojowej u szczurów przy dawce 5 mg/kg zaobserwowano istotny spadek masy ciała płodów oraz zwiększoną częstość anomalii kostnych, takich jak niepełne skostnienie kręgów, mostka i kości czaszki oraz występowanie żeber szyjnych. Zmiany te korelowały z objawami histaminowymi u ciężarnych samic. Badania genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo (myszy), nie wykazały potencjału mutagennego kaspofunginy.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Fresenius Kabi 50 mg
Dane toksykologiczne kaspofunginy uzyskane w badaniach przedklinicznych na szczurach i małpach wykazały, że dożylne podawanie dawkami do 7-8 mg/kg masy ciała wiąże się z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia, objawami uwalniania histaminy (szczury) oraz hepatotoksycznością (małpy). W badaniach teratologicznych na szczurach dawka 5 mg/kg indukowała istotne zmiany rozwojowe płodów, takie jak obniżenie masy ciała, wzrost częstości niepełnego kostnienia kręgów, kości mostka i czaszki oraz zwiększoną częstość żeber szyjnych, co korelowało z działaniami niepożądanymi u ciężarnych samic, zwłaszcza reakcjami histaminowymi. Badania genotoksyczności, obejmujące testy in vitro oraz in vivo na chromosomach szpiku kostnego myszy, nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego kaspofunginy.
badanie genotoksyczne, badanie teratologiczne, badanie toksykologiczne, Caspofungin, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, histamina, karcynogeneza, kaspofungina, lek przeciwgrzybiczny, niepełne kostnienie, płodność, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, reakcja uwolnienia histaminy, szpik kostny, wątroba, żebro szyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Adamed 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kaspofunginy wykazały, że dożylne podawanie leku w dawkach do 7-8 mg/kg u szczurów i małp wiązało się z reakcjami w miejscu wstrzyknięcia, objawami uwalniania histaminy (głównie u szczurów) oraz hepatotoksycznością (głównie u małp). W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 5 mg/kg indukowała istotne zmiany, takie jak spadek masy ciała płodu, niepełne kostnienie kręgów, mostka i kości czaszki oraz zwiększoną częstość żeber szyjnych, co korelowało z objawami histaminowymi u ciężarnych samic. Ocena genotoksyczności kaspofunginy, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, była negatywna, wskazując na brak działania mutagennego i klastogennego. Badania płodności u szczurów (dawki do 5 mg/kg/dobę) nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje reprodukcyjne obu płci.
działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, histamina, karcynogenność, kaspofungina, parametr płodności, płodność, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, szpik kostny, toksyczność po wielokrotnym podaniu, uwalnianie histaminy, wątroba, żebro szyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Caspofungin Zentiva 70 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kaspofunginy obejmowały toksykologiczne testy na szczurach i małpach, podawanej dożylnie w dawkach do 7-8 mg/kg masy ciała. Zaobserwowano reakcje w miejscu wstrzyknięcia u obu gatunków, objawy uwalniania histaminy głównie u szczurów oraz hepatotoksyczność u małp. W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 5 mg/kg indukowała istotny spadek masy ciała płodów oraz zaburzenia kostnienia, w tym niepełne kostnienie kręgów, kości mostka i czaszki oraz zwiększoną częstość żeber szyjnych. Nieprawidłowości te korelowały z działaniami niepożądanymi u ciężarnych samic, zwłaszcza z uwalnianiem histaminy. Badania płodności wykazały brak negatywnego wpływu kaspofunginy na zdolności rozrodcze szczurów przy dawkach do 5 mg/kg/dobę.
badanie płodności, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hepatotoksyczność, histamina, karcynogenność, kaspofungina, opóźnione kostnienie, profil bezpieczeństwa przedklinicznego, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, szpik kostny, test in vitro, test in vivo, toksyczność leku, toksyczność rozwojowa, zaburzenie kostnienia, żebro szyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Etiologia i przyczyny
Zespół cieśni piersiowej (TOS) to złożony stan patologiczny wynikający z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni anatomicznej między dolną częścią szyi a górną częścią klatki piersiowej. Etiologia TOS jest wieloczynnikowa i obejmuje wrodzone anomalie anatomiczne (np. dodatkowe żebro szyjne występujące u 0,5-1% populacji, nieprawidłową budowę pierwszego żebra, włókniste pasma), urazy (stanowiące do 2/3 przypadków, w tym urazy typu „whiplash”, złamania obojczyka lub pierwszego żebra) oraz czynniki funkcjonalne, takie jak powtarzające się ruchy kończyn górnych, nieprawidłowa postawa ciała czy przerost mięśni. TOS występuje częściej u kobiet w wieku 20-40 lat i dzieli się na trzy typy: neurogeniczny (90-95% przypadków, związany z uciskiem na splot ramienny), żylny (3-4%, ucisk na żyłę podobojczykową) oraz tętniczy (około 1%, ucisk na tętnicę podobojczykową). Lokalizacje ucisku obejmują przestrzeń między mięśniami pochyłymi i pierwszym żebrem, przestrzeń między obojczykiem a pierwszym żebrem oraz obszar pod mięśniem piersiowym mniejszym, co wpływa na różnorodność objawów neurologicznych i naczyniowych.
embolizacja dystalna, kifoza piersiowa, krążenie oboczne, napięcie nerwowe, przestrzeń podobojczykowa, splot ramienny, stenoza tętnicy, tętniak, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, whiplash, włóknienie tkanki, zaburzenie przewodnictwa nerwowego, zakrzep, zakrzepica żylna, żebro szyjne, zespół cieśni piersiowej, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Pageta-Schroettera, złamanie obojczyka, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Patofizjologia i mechanizm
Zespół cieśni piersiowej (ZCP) to zespół objawów wynikających z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w obszarze wyjścia klatki piersiowej, klasyfikowany na neurogenny (nZCP, 90-95% przypadków), żylny (vZCP, 3-4%) i tętniczy (aZCP, 1-2%). Patogeneza obejmuje wrodzone i nabyte anomalie kostne (30%, np. żebro szyjne u 29% pacjentów z ZCP) oraz tkanki miękkiej (70%, np. pasma włóknisto-mięśniowe, przerost mięśni pochyłych). nZCP wiąże się z kompresją splotu ramiennego (C5-T1), najczęściej w trójkącie międzypochyłym, powodując ból, parestezje i osłabienie w zależności od segmentu splotu. vZCP to ucisk żyły podobojczykowej prowadzący do zakrzepicy wysiłkowej, natomiast aZCP wiąże się z uciskiem tętnicy podobojczykowej, co może skutkować zwężeniem, tętniakami i powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Urazy, powtarzalne ruchy ramienia oraz mechanizm „nutcracker” (zwężenie przestrzeni podobojczykowej przy odwiedzeniu ramienia) są istotnymi czynnikami wyzwalającymi ZCP.
guz Pancoasta, kompresja korzeni nerwowych, mięsień pochyły, nadkrzepliwość, neurogenny zespół cieśni piersiowej, niewydolność kręgowo-podstawna, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przestrzeń podobojczykowa, splot ramienny, tętnica kręgowa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, triada Virchowa, uszkodzenie śródbłonka, whiplash, zakrzep, zakrzepica wysiłkowa, zator mózgowy, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, zespół Pageta-Schroettera, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej