tętnica podobojczykowa

Tętnica podobojczykowa (arteria subclavia) to duże naczynie krwionośne, które odchodzi bezpośrednio od łuku aorty po stronie lewej oraz od pnia ramienno-głowowego po stronie prawej. Jest istotnym elementem układu krążenia, dostarczającym krew do kończyny górnej, części szyi oraz ściany klatki piersiowej.

Anatomicznie tętnica podobojczykowa dzieli się na trzy odcinki, rozdzielone przez mięsień pochyły przedni. Z tętnicy podobojczykowej odchodzą ważne gałęzie: tętnica kręgowa, tętnica piersiowa wewnętrzna, pień tarczowo-szyjny oraz pień żebrowo-szyjny. Kontynuacją tętnicy podobojczykowej jest tętnica pachowa, która rozpoczyna się na poziomie zewnętrznego brzegu pierwszego żebra.

W praktyce klinicznej tętnica podobojczykowa ma znaczenie w diagnostyce i leczeniu zespołu górnego otworu klatki piersiowej, zespołu podkradania tętnicy podobojczykowej oraz przy wykonywaniu zabiegów naczyniowych, takich jak pomostowanie aortalno-podobojczykowe czy angioplastyka z implantacją stentu. Jest również wykorzystywana jako dostęp naczyniowy przy zabiegach kardiologicznych oraz jako miejsce pomiaru ciśnienia tętniczego.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Objawy

Pierścień naczyniowy to wrodzona wada układu sercowo-naczyniowego, w której aorta lub jej odgałęzienia tworzą pierścień uciskający tchawicę i przełyk, prowadząc do objawów oddechowych u 88-94% pacjentów oraz objawów żołądkowo-jelitowych u 40-50%. Dominują stridor, przewlekły kaszel, świszczący oddech, duszność i nawracające infekcje dróg oddechowych, a także dysfagia, krztuszenie się i refluks żołądkowo-przełykowy. Objawy zależą od stopnia zwężenia i wieku pacjenta, z cięższym przebiegiem u niemowląt i łagodniejszym u dorosłych. Typy pierścienia, takie jak podwójny łuk aorty czy lewa tętnica płucna (LPA sling), różnią się ciężkością i czasem manifestacji klinicznej. Nieleczony pierścień może prowadzić do tracheomalacji, przewlekłych infekcji, zaburzeń rozwoju fizycznego i poważnych powikłań, w tym zagrożenia życia.
aspiracyjne zapalenie płuc, astma oskrzelowa, ciśnienie tętnicze, duszność, dysfagia, infekcja dróg oddechowych, kaszel szczekający, laryngomalacja, nieprawidłowa lewa tętnica płucna, niewydolność serca, pierścień naczyniowy, podwójny łuk aorty, prawy łuk aorty, przewód pokarmowy, refluks żołądkowo-przełykowy, sinica, stridor, świszczący oddech, szmer serca, tętnica podobojczykowa, tracheomalacja, układ oddechowy, ulewanie pokarmu, uszkodzenie płuc, wrodzona wada serca, wrodzona wada układu sercowo-naczyniowego, zapalenie płuc, zwapnienie naczyń
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoksetyna Medice 25 mg

Badania przedkliniczne atomoksetyny, substancji czynnej preparatu Atomoksetyna Medice, nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa potwierdziły brak istotnych efektów niepożądanych. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt odpowiadały ekspozycji zbliżonej lub nieznacznie wyższej niż u ludzi będących wolnymi metabolizatorami CYP2D6 przy dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano nieznaczne opóźnienia rozwojowe (np. drożność pochwy, oddzielanie napletka) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, AUC, badanie genotoksyczne, drożność pochwy, liczba plemników, masa najądrza, oddzielanie napletka, organogeneza, potencjał rakotwórczy, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wczesna resorpcja, zdolność rozrodcza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atofab 18 mg

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa atomoksetyny nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka. Badania obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję zbliżoną lub nieznacznie wyższą niż u pacjentów z wolno metabolizującym CYP2D6 przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg m.c. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg m.c./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność rozrodczą.
atomoksetyna, cytochrom CYP2D6, drożność pochwy, działanie niepożądane, genotoksyczność, masa najądrza, metabolizm intensywny, niezwiązana atomoksetyna, oddzielanie się napletka, organogeneza, rakotwórczość, teratogenność, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność, wczesna resorpcja, wolny metabolizm CYP2D6
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Auroxetyn 18 mg

Badania przedkliniczne atomoksetyny, substancji czynnej Auroxetynu, wykazały brak istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu terapeutycznym. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt odpowiadały ekspozycji zbliżonej do tej u osób z wolnym metabolizmem CYP2D6 przy dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano nieznaczne opóźnienia w rozwoju płciowym (drożność pochwy, oddzielanie napletka) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, bez wpływu na płodność. W badaniach teratologicznych na królikach dawka 30 mg/kg mc./dobę nie wywoływała toksycznych efektów, natomiast dawka 100 mg/kg mc./dobę wiązała się z nieznacznym zmniejszeniem liczby żywych płodów, wzrostem resorpcji oraz anomaliami naczyniowymi, jednak w granicach wartości kontrolnych.
Analiza farmakokinetyczna wykazała, że AUC niezwiązanej atomoksetyny u królików przy dawce 100 mg/kg mc./dobę była około 3,3-krotnie wyższa u osobników intensywnie metabolizujących CYP2D6 oraz 0,4-krotnie wyższa u osobników wolno metabolizujących w porównaniu do ludzi przy maksymalnej dawce dobowej. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały potencjału mutagennego ani rakotwórczego. Podsumowując, pomimo obserwowanych efektów na rozwój i reprodukcję u zwierząt przy wysokich dawkach, brak jest jednoznacznych dowodów na ich kliniczne znaczenie u ludzi, co podkreśla konieczność dalszej ostrożności i monitorowania podczas stosowania atomoksetyny.
atomoksetyna, badanie teratologiczne, enzym CYP2D6, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, oddzielanie napletka, organogeneza, pole pod krzywą, potencjał karcynogenny, rozwój płciowy, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ rozrodczy samca, wczesna resorpcja, wolny metabolizm
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Diagnostyka i diagnoza

Zespół cieśni piersiowej (TOS) to złożone schorzenie wynikające z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni między obojczykiem a pierwszym żebrem, obejmujące trzy główne typy: neurogenny (nTOS, 90-95% przypadków), żylny (vTOS, 3-5%) oraz tętniczy (aTOS, 1-2%). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym (m.in. testy prowokacyjne: Roosa, Adsona, Eden, Wrighta) oraz badaniach obrazowych (RTG, USG, CT, MRI) i elektrodiagnostycznych (EMG, badanie przewodnictwa nerwowego). Wartości diagnostyczne obejmują m.in. redukcję prędkości przewodzenia nerwów do <85 m/s jako wynik dodatni oraz <60 m/s jako wskazanie do leczenia operacyjnego. Badania naczyniowe, takie jak DSA, CTA, MR angiografia i duplex Doppler, są kluczowe w wykrywaniu zmian naczyniowych, zwłaszcza w vTOS i aTOS. Blokady mięśni schodkowych i piersiowego mniejszego z anestetykiem miejscowym pełnią rolę diagnostyczną i terapeutyczną, potwierdzając miejsce ucisku i prognozując skuteczność leczenia chirurgicznego.
badanie Dopplera, badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, CT angiografia, elektromiografia, neurogenny zespół cieśni piersiowej, neurografia MR, neuropatia łokciowa, parestezje, radikulopatia szyjna, rezonans magnetyczny, somatosensoryczne potencjały wywołane, splot ramienny, test Adsona, test Roosa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wewnątrznaczyniowa ultrasonografia, zapalenie splotu ramiennego, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atofab 40 mg

Dane przedkliniczne dotyczące atomoksetyny, substancji czynnej leku Atofab, wskazują na brak istotnych zagrożeń dla ludzi w standardowych badaniach toksykologicznych i farmakologicznych. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt generowały ekspozycję na atomoksetynę porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u osób z wolnym metabolizmem CYP2D6 stosujących maksymalną zalecaną dawkę 1,4 mg/kg mc./dobę. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju płciowym (np. opóźnienie drożności pochwy przy wszystkich dawkach oraz oddzielania napletka przy ≥10 mg/kg mc./dobę) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników u samców przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi pozostaje nieokreślone i wymaga dalszych badań.
atomoksetyna, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, badania przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dane farmakokinetyczne, liczba plemników, masa najądrza, niezwiązana atomoksetyna, oddzielanie się napletka, organogeneza, płodność, potencjał genotoksyczny, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, toksyczność matczyna, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ rozrodczy samca, wczesna resorpcja, wolny metabolizm CYP2D6
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Konaten 18 mg

Atomoksetyna, substancja czynna leku Konaten, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach, z biodostępnością bezwzględną w zakresie 63-94%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (98%) i jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6, którego polimorfizm genetyczny wpływa na farmakokinetykę: u osób wolno metabolizujących AUC jest około 10-krotnie, a Css,max około 5-krotnie wyższe niż u osób intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania atomoksetyny wynosi średnio 3,6 godziny u intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących. Metabolit 4-hydroksyatomoksetyna wykazuje aktywność farmakologiczną, jednak jej stężenie w osoczu jest znacznie niższe (1% u intensywnie metabolizujących, 0,1% u wolno metabolizujących). Atomoksetyna nie indukuje ani nie hamuje CYP2D6 ani innych cytochromów P450 (CYP1A2, CYP3A, CYP2C9). W przypadku umiarkowanego i ciężkiego zaburzenia czynności wątroby (klasy B i C Child-Pugh) obserwuje się dwukrotne do czterokrotnego zwiększenie AUC oraz wydłużenie okresu półtrwania, co wymaga dostosowania dawki. U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek wzrost Cmax o 7% i AUC o 65% nie wymaga korekty dawkowania po uwzględnieniu masy ciała.
4-hydroksyatomoksetyna, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 2D6, farmakokinetyka liniowa, genotoksyczność, klasyfikacja Child-Pugh, klirens atomoksetyny, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetyloatomoksetyna, O-glukuronian 4-hydroksyatomoksetyny, odstęp QT/QTc, okres półtrwania, organogeneza, pole pod krzywą, presynaptyczny transporter noradrenaliny, psychoanaleptyk, rakotwórczość, receptor noradrenergiczny, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi, stężenie maksymalne w osoczu, sympatykomimetyk, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność reprodukcyjna, transporter dopaminy, transporter serotoniny, wiązanie z białkami osocza, wolno metabolizujący, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Auroxetyn 25 mg

Atomoksetyna, substancja czynna leku Auroxetyn (kapsułki 10 mg, 18 mg, 25 mg, 40 mg), została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym obejmującym ocenę farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności po wielokrotnym podaniu, potencjału genotoksycznego, karcynogennego oraz wpływu na rozród i rozwój. W badaniach tych nie wykazano istotnych zagrożeń dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na atomoksetynę porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u osób wolno metabolizujących z udziałem CYP2D6, którym podawano maksymalną zalecaną dawkę dobową 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu się napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc/dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność rozrodczą.
atomoksetyna niezwiązana, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, ciąża u królików, drożność pochwy, enzym CYP2D6, intensywny metabolizm, liczba plemników, najądrze, oddzielanie napletka, odpowiedź farmakologiczna, organogeneza, płodność, pole pod krzywą AUC, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa leku, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, toksyczność matczyna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm, zdolność rozrodcza
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoksetyna Medice 40 mg

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania atomoksetyny obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na lek porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u osób wolno metabolizujących z udziałem CYP2D6 przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy (przy dawkach <10 mg/kg mc./dobę) oraz opóźnienia w oddzielaniu napletka, zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność. W badaniach na królikach w okresie organogenezy przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę zaobserwowano zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost wczesnej resorpcji oraz anomalie tętnic, przy czym dawka bez efektów toksycznych wynosiła 30 mg/kg mc./dobę.
atomoksetyna, AUC, CYP2D6, dawka dobowa, drożność pochwy, intensywnie metabolizujący, najądrze, niezwiązana atomoksetyna, ocena farmakologiczna, oddzielanie napletka, organogeneza, plemniki, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój neurobehawioralny, rozwój potomstwa, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność u samic, wczesna resorpcja, wolno metabolizujący, wpływ na rozród
Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie mostka – Diagnostyka i diagnoza

Złamanie obojczyka stanowi około 5-10% wszystkich złamań u dorosłych i do 15% u dzieci, najczęściej lokalizując się w części środkowej (około 80%). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z oceną stanu naczyniowo-nerwowego oraz obrazowaniu rentgenowskim w projekcji AP i z nachyleniem dogłowowym 15-45°. Wskazane jest wykonywanie zdjęć w pozycji stojącej, aby uniknąć niedoszacowania przemieszczenia odłamów. W przypadku złamań z dużym przemieszczeniem, wieloodłamowych lub podejrzenia uszkodzeń stawów i naczyń, zaleca się uzupełnienie diagnostyki tomografią komputerową z rekonstrukcją 3D. USG wykazuje wysoką czułość (0,94) i swoistość (0,98) w diagnostyce, szczególnie u dzieci, natomiast arteriografia i MRI są stosowane w wybranych przypadkach podejrzenia uszkodzeń naczyń lub tkanek miękkich.
arteriografia, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne, brak zrostu, krepitacje, nieprawidłowy zrost, obrzęk i tkliwość, odma opłucnowa, projekcja przednio-tylna, rekonstrukcja trójwymiarowa, rezonans magnetyczny, splot barkowy, staw barkowo-obojczykowy, staw mostkowo-obojczykowy, stożek rotatorów, tętnica podobojczykowa, tomografia komputerowa, uraz wysokoenergetyczny, zaburzenie neurologiczne, zdjęcie rentgenowskie, złamanie mostka, złamanie obojczyka, złamanie otwarte, złamanie trzonu, złamanie wieloodłamowe, zwichnięcie stawu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Konaten 40 mg

Dane przedkliniczne dotyczące atomoksetyny zawartej w produkcie leczniczym Konaten wskazują na brak istotnych zagrożeń dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania obejmowały farmakologię, toksykologię po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój potomstwa. Zaobserwowano różnice w metabolizmie atomoksetyny między gatunkami zwierząt, a maksymalne tolerowane dawki u zwierząt odpowiadały ekspozycji podobnej lub nieznacznie wyższej niż u ludzi z wolnym metabolizmem CYP2D6 przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg masy ciała. W badaniach na młodych szczurach odnotowano opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, oddzielaniu się napletka (przy dawkach ≥10 mg/kg/dobę), zmniejszenie masy najądrza oraz liczby plemników, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, badanie farmakologiczne, badanie teratologiczne, dane przedkliniczne, drożność pochwy, intensywny metabolizm CYP2D6, krzywa AUC, liczba plemników, masa najądrza, metabolizm atomoksetyny, metabolizm CYP2D6, niezwiązana atomoksetyna, oddzielanie napletka, odpowiedź farmakologiczna, organogeneza, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność, wczesna resorpcja, wpływ na reprodukcję
Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Pierścień naczyniowy to wrodzona wada serca, charakteryzująca się nieprawidłowym ułożeniem aorty lub jej gałęzi, które tworzą pierścień uciskający tchawicę i/lub przełyk. Objawy kliniczne zależą od stopnia ucisku i obejmują m.in. stridor, świszczący oddech, nawracające infekcje płucne, dysfagię, refluks żołądkowo-przełykowy oraz trudności w karmieniu. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (CTA, MRI), echokardiografii i bronchoskopii, a ocena funkcji strun głosowych jest istotna przed zabiegiem. Interwencja chirurgiczna jest wskazana u pacjentów z objawami oddechowymi lub pokarmowymi oraz w przypadku istotnego ucisku tchawicy, nawet u pacjentów bezobjawowych, zwłaszcza przy podwójnym łuku aorty, gdzie operację zaleca się w wieku 6-9 miesięcy.
aorta, bezdech, bronchoskopia, dysfagia, dysfunkcja strun głosowych, echokardiografia, ekstubacja, infekcja płucna, łuk aorty, oddział intensywnej terapii, pierścień naczyniowy, podwójny łuk aorty, porażenie strun głosowych, przełyk, przewód piersiowy, refluks żołądkowo-przełykowy, reimplantacja tętnicy, sternotomia, stridor, świszczący oddech, tchawica, tętnica podobojczykowa, torakotomia, tracheobronchomalacja, uchyłek Kommerella, więzadło tętnicze, wrodzona wada serca, wysięk opłucnowy, zapalenie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Etiologia i przyczyny

Zespół cieśni piersiowej (TOS) to złożony stan patologiczny wynikający z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni anatomicznej między dolną częścią szyi a górną częścią klatki piersiowej. Etiologia TOS jest wieloczynnikowa i obejmuje wrodzone anomalie anatomiczne (np. dodatkowe żebro szyjne występujące u 0,5-1% populacji, nieprawidłową budowę pierwszego żebra, włókniste pasma), urazy (stanowiące do 2/3 przypadków, w tym urazy typu „whiplash”, złamania obojczyka lub pierwszego żebra) oraz czynniki funkcjonalne, takie jak powtarzające się ruchy kończyn górnych, nieprawidłowa postawa ciała czy przerost mięśni. TOS występuje częściej u kobiet w wieku 20-40 lat i dzieli się na trzy typy: neurogeniczny (90-95% przypadków, związany z uciskiem na splot ramienny), żylny (3-4%, ucisk na żyłę podobojczykową) oraz tętniczy (około 1%, ucisk na tętnicę podobojczykową). Lokalizacje ucisku obejmują przestrzeń między mięśniami pochyłymi i pierwszym żebrem, przestrzeń między obojczykiem a pierwszym żebrem oraz obszar pod mięśniem piersiowym mniejszym, co wpływa na różnorodność objawów neurologicznych i naczyniowych.
embolizacja dystalna, kifoza piersiowa, krążenie oboczne, napięcie nerwowe, przestrzeń podobojczykowa, splot ramienny, stenoza tętnicy, tętniak, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, whiplash, włóknienie tkanki, zaburzenie przewodnictwa nerwowego, zakrzep, zakrzepica żylna, żebro szyjne, zespół cieśni piersiowej, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Pageta-Schroettera, złamanie obojczyka, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Konaten 10 mg

Dane niekliniczne dotyczące bezpieczeństwa atomoksetyny, obejmujące badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wskazują na istotne ryzyko dla człowieka. W badaniach przedklinicznych zwrócono uwagę na różnice w metabolizmie atomoksetyny między gatunkami, zwłaszcza w kontekście metabolizmu przez CYP2D6. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na poziomie zbliżonym lub nieznacznie wyższym niż u osób wolno metabolizujących lek po dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. U młodych szczurów zaobserwowano nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnione oddzielanie napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje nieokreślone.
atomoksetyna, badania farmakologiczne, badania toksyczności, CYP2D6, drożność pochwy, genotoksyczność, intensywny metabolizm, liczba plemników, maksymalna dawka dobowa, masa najądrza, metabolizm atomoksetyny, oddzielanie napletka, organogeneza, pole pod krzywą, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, teratogenność, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Patofizjologia i mechanizm

Zespół cieśni piersiowej (ZCP) to zespół objawów wynikających z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w obszarze wyjścia klatki piersiowej, klasyfikowany na neurogenny (nZCP, 90-95% przypadków), żylny (vZCP, 3-4%) i tętniczy (aZCP, 1-2%). Patogeneza obejmuje wrodzone i nabyte anomalie kostne (30%, np. żebro szyjne u 29% pacjentów z ZCP) oraz tkanki miękkiej (70%, np. pasma włóknisto-mięśniowe, przerost mięśni pochyłych). nZCP wiąże się z kompresją splotu ramiennego (C5-T1), najczęściej w trójkącie międzypochyłym, powodując ból, parestezje i osłabienie w zależności od segmentu splotu. vZCP to ucisk żyły podobojczykowej prowadzący do zakrzepicy wysiłkowej, natomiast aZCP wiąże się z uciskiem tętnicy podobojczykowej, co może skutkować zwężeniem, tętniakami i powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Urazy, powtarzalne ruchy ramienia oraz mechanizm „nutcracker” (zwężenie przestrzeni podobojczykowej przy odwiedzeniu ramienia) są istotnymi czynnikami wyzwalającymi ZCP.
guz Pancoasta, kompresja korzeni nerwowych, mięsień pochyły, nadkrzepliwość, neurogenny zespół cieśni piersiowej, niewydolność kręgowo-podstawna, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przestrzeń podobojczykowa, splot ramienny, tętnica kręgowa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, triada Virchowa, uszkodzenie śródbłonka, whiplash, zakrzep, zakrzepica wysiłkowa, zator mózgowy, żebro szyjne, zespół cieśni nadgarstka, zespół cieśni piersiowej, zespół Pageta-Schroettera, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej
Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Diagnostyka i diagnoza

Pierścień naczyniowy to rzadka wrodzona wada serca (ok. 1% wad wrodzonych), w której aorta lub jej odgałęzienia tworzą strukturę uciskającą tchawicę i/lub przełyk, prowadząc do objawów oddechowych (np. stridor) i dysfagii. Najczęstsze typy to podwójny łuk aorty oraz prawy łuk aorty z aberrantną lewą tętnicą podobojczykową. Diagnostyka opiera się na wysokim podejrzeniu klinicznym, badaniu fizykalnym, zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej, badaniu kontrastowym przełyku (ezofagogram), echokardiografii, tomografii komputerowej (CT) i rezonansie magnetycznym (MRI). CT jest złotym standardem, umożliwiając dokładną ocenę anatomii i ucisku tchawicy oraz przełyku, a prenatalna diagnostyka echokardiograficzna i MRI pozwala na wczesne rozpoznanie i planowanie leczenia. Bronchoskopia i endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego są stosowane w ocenie ciężkich objawów.
angiografia CT, badanie fizykalne, bronchoskopia, cewnikowanie serca, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, diagnostyka prenatalna, diagnostyka różnicowa, duszność, dysfagia, echokardiografia, echokardiografia płodowa, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, ezofagogram, interwencja chirurgiczna, pierścień naczyniowy, podwójny łuk aorty, prawy łuk aorty, refluks żołądkowo-przełykowy, rezonans magnetyczny, rezonans magnetyczny płodu, stridor, tętnica podobojczykowa, tomografia komputerowa, wrodzona wada serca, zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej
Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Etiologia i przyczyny

Pierścień naczyniowy to rzadka wrodzona wada serca (<1% wszystkich wad), powstająca na skutek nieprawidłowego rozwoju łuków aorty w embriogenezie, prowadząca do utworzenia pierścienia naczyniowego uciskającego tchawicę i/lub przełyk. Najczęstsze typy to podwójny łuk aorty (40-60% przypadków) oraz prawy łuk aorty z lewą tętnicą podobojczykową i lewym więzadłem tętniczym (12-30%). Etiologia obejmuje zaburzenia inwolucji łuków aorty w 4-8 tygodniu rozwoju płodowego. Występują powiązania genetyczne, m.in. delecja 22q11 (zespół DiGeorge'a), trisomie 21 i 18, a także czynniki środowiskowe w ciąży (cukrzyca, różyczka, leki teratogenne, palenie, alkohol). W 12% przypadków współistnieją inne wady serca, np. ubytek przegrody międzykomorowej (VSD) lub tetralogia Fallota.
anomalia naczyniowa, aorta grzbietowa, delecja 22q11, delecja chromosomowa, embriogeneza, inwolucja, łuk aorty, pierścień naczyniowy, podwójny łuk aorty, prawy łuk aorty, stridor, świszczący oddech, tętnica płucna, tętnica podobojczykowa, tetralogia Fallota, trisomia 18, trisomia 21, ubytek przegrody międzykomorowej, ucisk przełyku, ucisk tchawicy, VSD, więzadło tętnicze, wrodzona wada serca, zespół DiGeorge’a, zespół Downa
Leksykon chorób i schorzeń
Pierścień naczyniowy – Patofizjologia i mechanizm

Pierścień naczyniowy to rzadka wrodzona anomalia układu naczyniowego, polegająca na nieprawidłowej konfiguracji łuku aorty lub naczyń okołotchawiczych, które całkowicie lub częściowo otaczają tchawicę i przełyk, powodując ich ucisk. Najczęstszym objawowym typem jest podwójny łuk aorty, gdzie aorta wstępująca dzieli się na prawy i lewy łuk, otaczając drogi oddechowe i przełyk. Objawy kliniczne zależą od stopnia ucisku i obejmują stridor, duszność, szczekający kaszel, nawracające infekcje dróg oddechowych oraz dysfagię i zaburzenia karmienia. Diagnostyka i zrozumienie embriologii łuku aorty są kluczowe, gdyż pierścień powstaje na skutek nieprawidłowej regresji jednego z sześciu embrionalnych łuków skrzelowych. Nieleczone pierścienie mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak tracheomalacja, epizody hipoksji, a nawet nagła śmierć.
aorta grzbietowa, aorta wstępująca, aorta zstępująca, aortopeksja, dysfagia, laryngomalacja, łuk skrzelowy, pętla tętnicy płucnej, pierścień naczyniowy, podwójny łuk aorty, przełożenie wielkich pni tętniczych, sternotomia, stridor, tętnica podobojczykowa, tetralogia Fallota, torakotomia, tracheobronchomalacja, tracheomalacja, uchyłek Kommerella, więzadło tętnicze, zespół delecji 22q11, zespół DiGeorge’a
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoxetine NeuroPharma 25 mg

Przedkliniczne badania nad atomoksetyną nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, potwierdzając bezpieczeństwo leku w zakresie farmakologii, toksyczności, genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Różnice w metabolizmie atomoksetyny u zwierząt laboratoryjnych, związane z aktywnością enzymu CYP2D6, powodowały, że maksymalne tolerowane dawki u zwierząt odpowiadały ekspozycji porównywalnej lub nieco wyższej niż u ludzi z wolnym metabolizmem przy dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, oddzielania napletka (przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników, jednak bez negatywnego wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, drożność pochwy, działanie teratogenne, enzym CYP2D6, genotoksyczność, intensywny metabolizm, liczba plemników, najądrze, oddzielanie napletka, organogeneza, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, potencjał karcynogenny, resorpcja zarodków, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, toksyczność matczyna, toksyczność wielokrotnego podania, wolny metabolizm
Leksykon substancji czynnych
Atomoksetyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przeprowadzone badania farmakologiczne i toksykologiczne atomoksetyny nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka, zarówno w kontekście toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości, jak i wpływu na rozród oraz rozwój potomstwa. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, oddzielaniu się napletka (przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę) oraz nieznaczne zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników, jednak bez wpływu na płodność. W testach teratogenności na królikach, przy dawce 100 mg/kg mc./dobę (około 3,3-krotnie większej ekspozycji AUC u osobników intensywnie metabolizujących CYP2D6 w porównaniu do ludzi stosujących maksymalną dawkę 1,4 mg/kg mc./dobę), odnotowano zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost wczesnej resorpcji oraz nieznaczne anomalie naczyniowe, jednak efekty te mieściły się w granicach wartości kontrolnych i występowały przy dawkach wywołujących toksyczność u matki. Dawka NOAEL wynosiła 30 mg/kg mc./dobę.
atomoksetyna, AUC, badanie farmakologiczne, enzym CYP2D6, genotoksyczność, maksymalna dawka dobowa, metabolizer szybki, metabolizm, niezwiązana atomoksetyna, NOAEL, organogeneza, polimorfizm genu, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, teratogenność, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wczesna resorpcja
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Objawy

Zespół cieśni piersiowej (TOS) to zespół objawów wynikających z ucisku struktur nerwowo-naczyniowych w przestrzeni między obojczykiem a pierwszym żebrem. Wyróżnia się trzy typy TOS: neurogenny (90-95% przypadków) z uciskiem splotu ramiennego, żylny (10-15%) związany z uciskiem żył podobojczykowych/pachowych oraz tętniczy (2-5%) dotyczący tętnicy podobojczykowej. Objawy neurogennego TOS obejmują ból szyi, barku, ramienia (88%), drętwienie i mrowienie w palcach, osłabienie chwytu oraz atrofie mięśni, zwłaszcza u podstawy kciuka. Żylny TOS manifestuje się obrzękiem, sinicą i widocznymi żyłami powierzchownymi, a tętniczy TOS objawia się bladością, ochłodzeniem kończyny, bólem, osłabionym pulsem i możliwymi owrzodzeniami palców. Czynniki wywołujące to m.in. aktywności z uniesionymi ramionami, powtarzające się ruchy, niewłaściwa postawa oraz stres mięśniowy.
atrofia mięśni, cieśń piersiowa, hipometabolizm, hipoperfuzja, neurogenny zespół cieśni piersiowej, niedokrwienie tkanek, owrzodzenie niedokrwienne, splot ramienny, stenoza tętnicy, tętnica kręgowa, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, zakrzep tętniczy, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zatorowość obwodowa, zatorowość płucna, żebro szyjne, zespół bólu regionalnego złożonego, zespół cieśni piersiowej, zespół Pageta-Schroettera, zespół pozakrzepowy, zgorzel, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Konaten 25 mg

Badania przedkliniczne atomoksetyny, substancji czynnej leku Konaten, obejmowały kompleksową ocenę bezpieczeństwa, w tym toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na atomoksetynę porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u ludzi z wolnym metabolizmem CYP2D6 przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, oddzielaniu napletka (przy dawce ≥10 mg/kg mc./dobę) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników, jednak bez wpływu na płodność. W badaniach na ciężarnych królikach, przy dawce 100 mg/kg mc./dobę, zaobserwowano zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost wczesnej resorpcji oraz nieznaczne anomalie naczyniowe, jednak te efekty mieściły się w granicach wartości kontrolnych, a dawka 30 mg/kg mc./dobę nie wywoływała takich zmian.
drożność pochwy, działanie rakotwórcze, enzym CYP2D6, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, intensywny metabolizm, liczba plemników, maksymalna tolerowana dawka, najądrze, niezwiązana atomoksetyna, oddzielanie napletka, organogeneza, pole pod krzywą, potencjał genotoksyczny, rozwój neurobehawioralny, substancja czynna, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Auroxetyn 40 mg

Przedkliniczne badania farmakologiczne atomoksetyny nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, jednak podkreślono różnice metaboliczne między gatunkami, zwłaszcza w kontekście metabolizmu przez CYP2D6. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na lek porównywalną lub nieco wyższą niż u ludzi wolno metabolizujących atomoksetynę, przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano opóźnienia w rozwoju płciowym (np. opóźniona drożność pochwy przy wszystkich dawkach oraz opóźnienie separacji napletka przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę), a także nieznaczne zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, bez wpływu na płodność. Znaczenie kliniczne tych obserwacji u ludzi pozostaje nieznane.
atomoksetyna, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, badanie farmakokinetyczne, CYP2D6, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, intensywny metabolizm, karcynogenność, najądrze, opóźnienie rozwoju płciowego, organogeneza, plemniki, pole pod krzywą stężenia, rozwój neurobehawioralny, separacja napletka, tętnica podobojczykowa, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność reprodukcyjna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atofab 10 mg

Atomoksetyna, substancja czynna preparatu Atofab, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. Wyniki nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki w badaniach nieklinicznych generowały ekspozycję na atomoksetynę zbliżoną lub nieznacznie wyższą niż u osób z wolno metabolizującym CYP2D6 przy maksymalnej zalecanej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, badanie farmakologiczne, cytochrom CYP2D6, drożność pochwy, genotoksyczność, liczba plemników, masa najądrza, oddzielanie napletka, organogeneza, parametry farmakokinetyczne, płodność, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, toksyczność rozwojowa, wczesna resorpcja
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół cieśni piersiowej – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zespół cieśni piersiowej (TOS) to zespół objawów wynikających z ucisku nerwów splotu ramiennego lub naczyń podobojczykowych w przestrzeni między obojczykiem a pierwszym żebrem. Wyróżnia się trzy typy: neurogenny (najczęstszy), żylny oraz tętniczy (najrzadszy). Objawy obejmują ból barku i szyi, drętwienie, mrowienie, osłabienie kończyny, a przy ucisku naczyń – obrzęk, zaburzenia krążenia i zmiany koloru skóry. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, gdyż brak jest złotego standardu. Opieka pielęgniarska koncentruje się na ocenie bólu (z wykorzystaniem standaryzowanych skal), monitorowaniu funkcji oddechowych i krążenia kończyny, wsparciu fizjoterapii oraz edukacji pacjenta w zakresie modyfikacji aktywności i technik relaksacyjnych.
blokada nerwowa, chylothorax, cieśń piersiowa, dodatkowe żebro szyjne, lek trombolityczny, martwica tkanki, mięsień piersiowy, neurogenny zespół cieśni piersiowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odma opłucnowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, skalenektomia, splot ramienny, temblak, tętnica podobojczykowa, tętniczy zespół cieśni piersiowej, toksyna botulinowa, zakrzep, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół cieśni piersiowej, żyła podobojczykowa, żylny zespół cieśni piersiowej
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoksetyna Medice 10 mg

Przedkliniczne badania dotyczące atomoksetyny wykazały brak istotnego ryzyka toksycznego, genotoksycznego czy rakotwórczego dla ludzi przy stosowaniu dawki terapeutycznej w leczeniu ADHD. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt generowały ekspozycję na lek zbliżoną lub nieznacznie wyższą niż u ludzi będących wolnymi metabolizatorami CYP2D6 przy dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. W badaniach na młodych szczurach odnotowano nieznaczne opóźnienia rozwojowe (np. drożność pochwy, oddzielanie napletka) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność. W badaniach na ciężarnych królikach dawki do 100 mg/kg mc./dobę wywołały sporadyczne zmiany rozwojowe płodów, mieszczące się w granicach wartości kontrolnych, przy dawce bezpiecznej ustalonej na 30 mg/kg mc./dobę.
ADHD, atomoksetyna, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, AUC, drożność pochwy, ekspozycja na lek, genotoksyczność, intensywny metabolizator, liczba plemników, najądrze, oddzielanie napletka, organogeneza, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wczesna resorpcja, wolny metabolizator
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoxetine NeuroPharma 40 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atomoksetyny wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych, karcynogennych oraz wpływu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano różnice gatunkowe w metabolizmie leku, a maksymalne tolerowane dawki powodowały ekspozycję porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u ludzi wolno metabolizujących z udziałem CYP2D6 przy dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. U młodych szczurów stwierdzono opóźnienia w rozwoju drożności pochwy oraz oddzielania napletka przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, a także zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników, jednak bez wpływu na płodność. W badaniach teratogenności na królikach, przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę, odnotowano zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost wczesnej resorpcji oraz anomalie naczyniowe w jednym z trzech badań, przy czym dawka 30 mg/kg mc./dobę nie wywoływała działań niepożądanych.
atomoksetyna, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, AUC, drożność pochwy, działanie teratogenne, genotoksyczność, intensywny metabolizer CYP2D6, karcynogenność, maksymalna zalecana dawka dobowa, masa najądrza, NOAEL, oddzielanie napletka, organogeneza, rozwój neurobehawioralny, teratogenność, tętnica podobojczykowa, toksyczność dawki wielokrotnej, wczesna resorpcja, wolny metabolizer CYP2D6
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atofab 25 mg

Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania atomoksetyny, substancji czynnej leku Atofab, nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych ani rakotwórczych. Badania obejmowały wielokrotne podawanie, ocenę wpływu na rozród i rozwój potomstwa oraz potencjał neurobehawioralny u młodych szczurów. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt odpowiadały ekspozycji zbliżonej do tej u pacjentów z wolno metabolizującym układem CYP2D6 przy dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Zaobserwowano nieznaczne opóźnienia rozwojowe (np. drożność pochwy, oddzielanie napletka przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę), zmniejszenie masy najądrza oraz liczby plemników, jednak bez wpływu na płodność i zdolność rozrodczą. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje nieustalone.
atomoksetyna, atomoksetyna niezwiązana, CYP2D6, drożność pochwy, ekspozycja na lek, genotoksyczność, liczba plemników, najądrze, oddzielanie napletka, organogeneza, pole pod krzywą stężenia, potencjał kancerogenny, resorpcja płodu, rozwój neurobehawioralny, teratogenność, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność wielokrotnego podania
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoksetyna Medice 18 mg

Dane przedkliniczne dotyczące atomoksetyny wskazują na brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu leku zgodnie z zaleceniami. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazały istotnych efektów niepożądanych. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt odpowiadały ekspozycji zbliżonej lub nieznacznie wyższej niż u osób wolno metabolizujących lek przez CYP2D6, przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy przy wszystkich dawkach oraz opóźnienie oddzielania się napletka i zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, bez wpływu na płodność i zdolność rozrodczą.
atomoksetyna, AUC, CYP2D6, drożność pochwy, genotoksyczność, intensywni metabolizerzy, najądrze, niezwiązana atomoksetyna, oddzielanie napletka, organogeneza, plemniki, potencjał rakotwórczy, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, wczesna resorpcja, wpływ na rozród
Leksykon chorób i schorzeń
Takayasu arteritis – Epidemiologia

Takayasu arteritis (TAK) to przewlekłe zapalenie dużych naczyń, głównie aorty i jej odgałęzień oraz tętnic płucnych, o zróżnicowanej częstości występowania geograficznego. Najwyższa chorobowość odnotowana jest w Japonii (40/milion), podczas gdy w USA wynosi 0,9/milion. Średnia światowa zapadalność to około 2,6/milion rocznie, z regionalnymi różnicami: Japonia i Korea 1-2/milion, Europa 0,4-1,5/milion, Polska 0,92/milion. Choroba dotyka głównie kobiety (80-90% przypadków, stosunek kobiet do mężczyzn średnio 9:1) i osoby młode, ze szczytem zachorowań w wieku 15-30 lat. Występują różnice etniczne w lokalizacji zmian naczyniowych, np. u Japończyków częściej zajęty jest łuk aorty, a u Hindusów aorta brzuszna. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, zwłaszcza angiografii i rezonansie magnetycznym, które pozwalają ocenić zwężenia i zmiany zapalne naczyń.
angiografia, aorta, aorta brzuszna, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba bez tętna, chorobowość, chromanie przestankowe, dyskomfort w klatce piersiowej, gorączka, gruźlica, incydent naczyniowo-mózgowy, łuk aorty, nadciśnienie tętnicze, niedomykalność aortalna, niewydolność serca, nowotwór hematologiczny, parametr zapalny, pogorszenie widzenia, rezonans magnetyczny, Takayasu arteritis, tętniak aorty, tętnica płucna, tętnica podobojczykowa, zakrzepica płucna, zapadalność, zapalenie naczyń, zastoinowa niewydolność serca, złe samopoczucie, zwężenie naczyń, zwężenie tętnicy nerkowej