badanie QT
Badanie QT odnosi się do oceny odcinka QT w elektrokardiogramie (EKG), który reprezentuje czas trwania depolaryzacji i repolaryzacji komór serca. Prawidłowy czas trwania odcinka QT wynosi zazwyczaj od 350 do 440 milisekund, choć wartości te mogą się różnić w zależności od płci, wieku i częstości rytmu serca.
Wydłużenie odstępu QT (powyżej 450 ms u mężczyzn i 470 ms u kobiet) może wskazywać na zaburzenia elektrofizjologiczne serca, które zwiększają ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, mogących prowadzić do nagłego zatrzymania krążenia. Wydłużenie QT może być wrodzone (zespół długiego QT) lub nabyte – spowodowane lekami, zaburzeniami elektrolitowymi (zwłaszcza hipokaliemią i hipomagnezemią), chorobami serca lub innymi schorzeniami.
W praktyce klinicznej często stosuje się skorygowany odstęp QT (QTc), obliczany za pomocą różnych formuł (np. Bazetta, Fridericia), które uwzględniają wpływ częstości rytmu serca na czas trwania odcinka QT. Regularna ocena QTc jest szczególnie ważna podczas stosowania leków mogących wydłużać QT, takich jak niektóre antybiotyki, leki przeciwpsychotyczne, przeciwarytmiczne czy przeciwhistaminowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa ondansetronu nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, bazując na standardowych badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjale rakotwórczym. W badaniach na sklonowanych kanałach jonowych serca ludzkiego wykazano, że ondansetron może blokować kanały potasowe typu hERG, co prowadzi do wydłużenia odstępu QT w sposób zależny od dawki, co potwierdzono w badaniach klinicznych u zdrowych ochotników. Maksymalna zalecana dawka doustna u ludzi wynosi 24 mg/dobę. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach i królikach, stosując dawki odpowiednio do 15 mg/kg mc./dobę (około 6-krotnie wyższe niż u ludzi) i 30 mg/kg mc./dobę (około 24-krotnie wyższe), nie zaobserwowano szkodliwego wpływu na rozwój płodu ani istotnych zaburzeń parametrów ciążowych.
badanie QT, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kanał potasowy hERG, kumulacja w mleku, odstęp QT, ondansetron, organogeneza, parametr ciążowy, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, repolaryzacja serca, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój potomstwa, stężenie ondansetronu, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, zdolność reprodukcyjna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Teva 14 mg
Teriflunomid, klasyfikowany w grupie leków immunosupresyjnych (ATC: L04AK02), wykazuje selektywne i odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do ograniczenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych, przy dawce 14 mg/dobę, obserwowano łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały okres leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). W zakresie parametrów nerkowych odnotowano istotny spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co jest wynikiem zwiększonego wydzielania kanalikowego, bez wpływu na funkcję kłębuszków.
badanie QT, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, limfocyty, odstęp QT, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane postępująco-rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-ustępujące, stwardnienie rozsiane wtórnie postępujące, synteza pirymidyny, teriflunomid, wzmocnienie po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Framasnoa 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Framasnoa, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania opiera się na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do ograniczenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg/dobę powoduje łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się na stałym poziomie. Teriflunomid nie wpływa istotnie na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms), co potwierdza jego bezpieczeństwo kardiologiczne. Ponadto lek wywołuje specyficzne zmiany w funkcji kanalików nerkowych, manifestujące się spadkiem stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, bez wpływu na czynność kłębuszków nerkowych.
badanie kontrolowane placebo, badanie QT, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, dysfagia, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kontrast gadolinowy, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, postać postępująco-rzutowa, postać rzutowo-ustępująca, postać wtórnie postępująca, redukcja limfocytów, rezonans magnetyczny, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, selektywny lek immunosupresyjny, skala EDSS, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, właściwości przeciwzapalne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tifay 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Tifay, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym działającym poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, z utrzymaniem stabilnego poziomu przez dalszy czas leczenia. Teriflunomid nie wykazywał istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF. Ponadto obserwowano spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co wiązano ze zwiększonym wydalaniem nerkowym. Skuteczność teriflunomidu w rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS) potwierdzono w badaniach TEMSO i TOWER, gdzie dawka 14 mg/dobę istotnie zmniejszała roczną częstość rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50) oraz ryzyko progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%). W badaniu TEMSO odnotowano także istotne zmniejszenie całkowitej objętości zmian w MRI (BOD) o 67% oraz liczby zmian gadolinowych o 69% w porównaniu z placebo.
aktywność choroby w MRI, badanie kontrastowe z gadolinem, badanie QT, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, lek immunosupresyjny, odstęp QT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego