postać rzutowo-ustępująca
Postać rzutowo-ustępująca to charakterystyczny przebieg choroby, najczęściej obserwowany w stwardnieniu rozsianym (SM). Cechuje się występowaniem wyraźnie określonych zaostrzeń (rzutów) objawów neurologicznych, po których następuje częściowe lub całkowite ustąpienie objawów i okres remisji.
Rzuty definiowane są jako nowe objawy neurologiczne lub zaostrzenie istniejących, utrzymujące się co najmniej 24 godziny, bez współistniejącej gorączki lub infekcji. Typowy rzut trwa od kilku dni do kilku tygodni. Między rzutami pacjent doświadcza stabilnego okresu remisji, bez postępu choroby.
W postaci rzutowo-ustępującej SM, która dotyczy około 85% pacjentów na początku choroby, rzuty mogą występować z różną częstotliwością – od kilku w roku do jednego na kilka lat. Z czasem u części pacjentów choroba może przejść w postać wtórnie postępującą, charakteryzującą się stopniowym narastaniem niepełnosprawności, niezależnie od rzutów.
Leczenie modyfikujące przebieg choroby w postaci rzutowo-ustępującej ma na celu zmniejszenie częstości rzutów, ich nasilenia oraz opóźnienie progresji niepełnosprawności. Wczesne rozpoczęcie terapii jest kluczowe dla długoterminowego rokowania pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide MSN 14 mg
Teriflunomid, lek immunosupresyjny z grupy selektywnych inhibitorów dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH, ATC: L04AA31), wykazuje działanie immunomodulujące poprzez hamowanie syntezy pirymidyny de novo, co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 × 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms) oraz powoduje obniżenie stężenia kwasu moczowego o 20-30% i fosforu o około 10%, co jest związane ze zwiększonym wydalaniem nerkowym, bez wpływu na filtrację kłębuszkową. Długoterminowe dane bezpieczeństwa (do 8,5 roku) nie wskazują na nowe lub nieoczekiwane działania niepożądane.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, fosfor, gadolin, kanalik nerkowy, kłębuszek nerkowy, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, lek immunosupresyjny, limfocyt, nawracające stwardnienie rozsiane, odstęp QTcF, patogeneza stwardnienia rozsianego, postać postępująco-rzutowa, postać rzutowo-ustępująca, postać wtórnie postępująca, progresja niepełnosprawności, reakcja autoimmunologiczna, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, selektywny lek immunosupresyjny, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny de novo, teriflunomid - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Framasnoa 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Framasnoa, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania opiera się na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do ograniczenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg/dobę powoduje łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się na stałym poziomie. Teriflunomid nie wpływa istotnie na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms), co potwierdza jego bezpieczeństwo kardiologiczne. Ponadto lek wywołuje specyficzne zmiany w funkcji kanalików nerkowych, manifestujące się spadkiem stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, bez wpływu na czynność kłębuszków nerkowych.
badanie kontrolowane placebo, badanie QT, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, dysfagia, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kontrast gadolinowy, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, postać postępująco-rzutowa, postać rzutowo-ustępująca, postać wtórnie postępująca, redukcja limfocytów, rezonans magnetyczny, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, selektywny lek immunosupresyjny, skala EDSS, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, właściwości przeciwzapalne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Teriflunomide Glenmark 14 mg
Teriflunomide Glenmark w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia rzutowo-ustępującej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 10. roku życia. Preparat zawiera 14 mg substancji czynnej teriflunomidu oraz 72 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej, co jest istotne w kontekście nietolerancji laktozy u pacjentów. Tabletki mają charakterystyczne oznakowanie („G” i „42”) i są przeznaczone wyłącznie do terapii RRMS, niezalecane w postaciach pierwotnie lub wtórnie postępujących bez rzutów. Wskazanie do terapii wymaga potwierdzenia diagnozy SM zgodnie z aktualnymi kryteriami oraz dokładnej oceny klinicznej pacjenta.