postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego
Postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego (PRMS) stanowi rzadki podtyp stwardnienia rozsianego (SM), charakteryzujący się stopniowym pogarszaniem się funkcji neurologicznych od początku choroby (jak w postaci pierwotnie postępującej), z wyraźnymi zaostrzeniami (rzutami) z pełną lub częściową poprawą stanu neurologicznego. Ta postać dotyczy około 5% pacjentów z SM.
PRMS łączy cechy zarówno postaci pierwotnie postępującej, jak i rzutowo-remisyjnej SM. Pacjenci doświadczają stałej progresji niepełnosprawności od początku choroby, na którą nakładają się ostre epizody pogorszenia objawów neurologicznych. W przeciwieństwie do postaci rzutowo-remisyjnej, między rzutami obserwuje się stałe pogarszanie stanu klinicznego, a nie stabilizację.
Diagnoza PRMS opiera się na kryteriach klinicznych oraz badaniach obrazowych (MRI), płynu mózgowo-rdzeniowego i potencjałów wywołanych. Leczenie stanowi wyzwanie z uwagi na mieszany charakter choroby. Stosuje się zarówno leki modyfikujące przebieg choroby (DMTs) skuteczne w postaci rzutowo-remisyjnej, jak i terapie ukierunkowane na spowolnienie progresji niepełnosprawności. Najnowsze wytyczne zalecają stosowanie okrelizumabu, który wykazał skuteczność w leczeniu postaci postępujących SM.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Właściwości farmakodynamiczne
Teriflunomid, jako selektywny i odwracalny inhibitor mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące poprzez hamowanie proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych TEMSO i TOWER, obejmujących pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS) o średnim wieku 37,9 lat i wyniku EDSS ≤5,5, teriflunomid w dawce 14 mg/dobę istotnie zmniejszał roczną częstość rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50; p<0,01) oraz ryzyko progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%; p<0,05) w porównaniu do placebo. Ponadto, w badaniu TEMSO odnotowano redukcję nasilenia choroby (BOD) o 67% oraz zmniejszenie liczby zmian gadolinowych w MRI o 69% (p<0,0001). Teriflunomid wykazał również korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego, nie wydłużając istotnie odstępu QTcF, oraz wpływał na obniżenie stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (ok. 10%) w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydalaniem nerkowym. Długoterminowe obserwacje (do 8,5 roku) nie ujawniły nowych sygnałów bezpieczeństwa.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, demielinizacja, gadolin, interferon beta-1a, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, liczba limfocytów, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, progresja niepełnosprawności, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, układ immunologiczny, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany T2-zależne, zmiany wzmacniające się po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid Zentiva, zawierający 14 mg substancji czynnej, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym o działaniu immunomodulującym i przeciwzapalnym, stosowanym w leczeniu rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania polega na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg teriflunomidu raz na dobę powoduje łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 × 10⁹/l w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). W badaniach obserwowano także istotny spadek stężenia kwasu moczowego (20-30%) oraz fosforu (około 10%) w surowicy, co jest prawdopodobnie wynikiem zwiększonego wydzielania kanalikowego, bez zaburzeń czynności kłębuszków nerkowych.
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie TEMSO, badanie TOWER, dehydrogenaza dihydroorotanowa, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunomodulujący, lek immunosupresyjny, niewydolność ruchowa, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, proliferacja komórek, redukcja limfocytów, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny de novo, teriflunomid, właściwości przeciwzapalne, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Pharmascience 14 mg
Teriflunomid, będący selektywnym lekiem immunosupresyjnym (kod ATC: L04AA31), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH). Mechanizm ten prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo, co przekłada się na kontrolę procesu zapalnego w ośrodkowym układzie nerwowym u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym (MS). W badaniach klinicznych dawka 14 mg podawana raz na dobę powodowała łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/l w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymując ten efekt przez cały okres leczenia. Badania bezpieczeństwa, w tym ocena wpływu na odstęp QTcF, nie wykazały istotnego ryzyka kardiologicznego, a obserwowane zmiany biochemiczne, takie jak obniżenie stężenia kwasu moczowego (20-30%) i fosforu (około 10%) w surowicy, sugerują specyficzny wpływ teriflunomidu na transport nerkowy bez uszkodzenia czynności kłębuszków.
badanie kontrastowe z gadolinem, dehydrogenaza dihydroorotanowa, funkcja nerek, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, populacja ITT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, proces autoimmunologiczny, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clefirem 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Clefirem 14 mg, jest selektywnym immunosupresyjnym środkiem immunomodulującym, który działa poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), kluczowego enzymu w syntezie pirymidyny de novo. W efekcie dochodzi do zmniejszenia proliferacji szybko dzielących się limfocytów, co przekłada się na redukcję ich liczby we krwi (spadek poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii). W badaniach klinicznych TEMSO i TOWER, obejmujących odpowiednio 1088 i 1169 pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS), teriflunomid podawany w dawce 7 mg i 14 mg raz dziennie wykazał skuteczność w zmniejszaniu aktywności choroby. W badaniu TEMSO średni wiek pacjentów wynosił 37,9 lat, a średni wynik w skali EDSS 2,50. Długoterminowe obserwacje (do 8,5 roku) nie wykazały nowych sygnałów bezpieczeństwa.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, limfocyt, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, proliferacja komórek, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany wzmacniające się po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Glenmark 14 mg
Teriflunomid, inhibitor dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), wykazuje działanie immunomodulujące i przeciwzapalne, stosowane w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Mechanizm działania polega na selektywnym, odwracalnym hamowaniu mitochondrialnego enzymu DHO-DH, co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy, z utrzymaniem stabilnego poziomu przez cały okres terapii. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). Ponadto obserwowano zmniejszenie stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, co wiąże się ze zwiększonym wydzielaniem kanalikowym, bez wpływu na funkcję kłębuszków nerkowych.
badanie kontrastowe z gadolinem, badanie MRI, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie immunomodulujące, działanie przeciwzapalne, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej, stężenie fosforu, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
Teriflunomid, oznaczony kodem ATC L04AA31, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Jego mechanizm działania opiera się na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg/dobę powoduje łagodne obniżenie liczby limfocytów do wartości poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymując ten efekt przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). Ponadto obserwuje się spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co jest związane ze zwiększonym wydalaniem nerkowym, bez wpływu na czynność kłębuszków.
badanie kontrastowe z gadolinem, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, populacja ITT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, układ immunologiczny, właściwości przeciwzapalne, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany demielinizacyjne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tifay 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Tifay, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym działającym poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych dawka 14 mg/dobę powodowała łagodne obniżenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, z utrzymaniem stabilnego poziomu przez dalszy czas leczenia. Teriflunomid nie wykazywał istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF. Ponadto obserwowano spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co wiązano ze zwiększonym wydalaniem nerkowym. Skuteczność teriflunomidu w rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS) potwierdzono w badaniach TEMSO i TOWER, gdzie dawka 14 mg/dobę istotnie zmniejszała roczną częstość rzutów (0,37 vs 0,54 i 0,32 vs 0,50) oraz ryzyko progresji niepełnosprawności utrzymującej się przez 3 miesiące (20,2% vs 27,3% i 15,8% vs 19,7%). W badaniu TEMSO odnotowano także istotne zmniejszenie całkowitej objętości zmian w MRI (BOD) o 67% oraz liczby zmian gadolinowych o 69% w porównaniu z placebo.
aktywność choroby w MRI, badanie kontrastowe z gadolinem, badanie QT, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, lek immunosupresyjny, odstęp QT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rozszerzona skala niewydolności ruchowej, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego