Właściwości farmakodynamiczne leku Clefirem 14 mg

Teriflunomid, substancja czynna produktu leczniczego Clefirem 14 mg, należy do grupy farmakoterapeutycznej leków immunosupresyjnych, selektywnych leków immunosupresyjnych, kod ATC: L04AA31.¹

Mechanizm działania

Teriflunomid jest środkiem immunomodulującym o właściwościach przeciwzapalnych. Jego działanie polega na wybiórczym i odwracalnym hamowaniu aktywności mitochondrialnego enzymu – dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), który funkcjonalnie łączy się z łańcuchem oddechowym. W wyniku hamowania tego enzymu, teriflunomid ogólnie zmniejsza proliferację szybko dzielących się komórek, które są zależne od syntezy pirymidyny de novo. Dokładny mechanizm terapeutycznego działania teriflunomidu w leczeniu stwardnienia rozsianego (MS) nie został jeszcze w pełni wyjaśniony, jednak prawdopodobnie obejmuje on redukcję liczby limfocytów.²

Działanie farmakodynamiczne

Wpływ na układ immunologiczny

Teriflunomid wykazuje znaczący wpływ na komórki układu immunologicznego we krwi. W badaniach kontrolowanych placebo, podawanie teriflunomidu w dawce 14 mg raz na dobę powodowało łagodne zmniejszenie średniej liczby limfocytów (poniżej 0,3 x 10⁹/L). Efekt ten obserwowano w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia, a następnie poziom limfocytów utrzymywał się na stałym poziomie aż do zakończenia terapii.³

Wpływ na odstęp QT

W dokładnym badaniu QT kontrolowanym placebo, przeprowadzonym na zdrowych uczestnikach, teriflunomid przy średnich stężeniach stacjonarnych nie wykazywał potencjalnych zdolności do wydłużenia odstępu QTcF w porównaniu do placebo. Największa średnia różnica między teriflunomidem a placebo, wyznaczona w odpowiadających punktach czasowych, wynosiła 3,45 ms przy górnej granicy 90% przedziału ufności (CI) wynoszącej 6,45 ms.⁴

Wpływ na czynność kanalików nerkowych

Podczas badań kontrolowanych placebo zaobserwowano istotne zmiany w parametrach biochemicznych u pacjentów leczonych teriflunomidem w porównaniu do grupy przyjmującej placebo:

• Średni spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy (w zakresie od 20% do 30%)
• Zmniejszenie stężenia fosforu w surowicy średnio o 10%

Powyższe działania uznaje się za związane ze zwiększeniem wydzielania do kanalików nerkowych, a nie ze zmianami czynności kłębuszków.⁵

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność produktu leczniczego Clefirem została potwierdzona w dwóch kontrolowanych placebo badaniach klinicznych: TEMSO i TOWER. W obu badaniach oceniano skuteczność teriflunomidu podawanego raz na dobę w dawkach 7 mg i 14 mg u dorosłych pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS).⁶

Badanie TEMSO

W badaniu TEMSO wzięło udział 1088 pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego, których losowo przydzielono do grup otrzymujących:

• teriflunomid 7 mg (n=366)
• teriflunomid 14 mg (n=359)
• placebo (n=363)

Badanie trwało 108 tygodni. Wszyscy uczestnicy spełniali kryteria diagnostyczne McDonald (2001) dla stwardnienia rozsianego i charakteryzowali się rzutowym przebiegiem klinicznym z progresją lub bez progresji choroby. Dodatkowo, pacjenci musieli mieć przynajmniej 1 rzut w ciągu roku poprzedzającego badanie lub przynajmniej 2 rzuty w ciągu 2 lat poprzedzających badanie. Początkowy wynik w rozszerzonej skali niewydolności ruchowej (EDSS) wynosił ≤5,5.⁷

Charakterystyka demograficzna i kliniczna uczestników badania TEMSO:

• Średni wiek pacjentów: 37,9 lat
• Typ stwardnienia rozsianego:
  • rzutowo-ustępująca postać: 91,5% pacjentów
  • wtórnie postępująca postać: 4,7% pacjentów
  • postępująco-rzutowa postać: 3,9% pacjentów
• Średnia liczba rzutów w roku przed włączeniem do badania: 1,4
• Pacjenci z wyjściowymi zmianami wzmacniającymi się po podaniu gadolinu: 36,2%
• Średni wyjściowy wynik w skali EDSS: 2,50, w tym 249 pacjentów (22,9%) miało wynik > 3,5
• Średni czas trwania choroby od wystąpienia pierwszych objawów: 8,7 roku
• Procent pacjentów bez wcześniejszego leczenia modyfikującego przebieg choroby (w okresie do 2 lat przed włączeniem do badania): 73%

^{3,5 w skali EDSS. Średni czas trwania choroby, od wystąpienia jej pierwszych objawów wynosił 8,7 roku. Większość pacjentów (73%) nie otrzymało leczenia modyfikującego przebieg choroby w okresie do 2 lat przed włączeniem do badania.”>8}

Wieloletnie wyniki obserwacji z przedłużonego, długoterminowego badania TEMSO dotyczącego bezpieczeństwa (z ogólną medianą czasu trwania leczenia około 5 lat i maksymalnym czasem trwania leczenia około 8,5 roku) nie wykazały żadnych nowych lub nieoczekiwanych danych związanych z bezpieczeństwem stosowania teriflunomidu.⁹

Badanie TOWER

W badaniu TOWER uczestniczyło 1169 pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego, losowo przydzielonych do następujących grup:

• teriflunomid 7 mg (n=408)
• teriflunomid 14 mg (n=372)
• placebo (n=389)

Badanie przeprowadzono w ciągu zmiennego okresu leczenia, który trwał do 48 tygodni od momentu randomizacji ostatniego pacjenta.¹⁰