glistnica
Glistnica to choroba pasożytnicza wywołana przez nicienia Ascaris lumbricoides (glista ludzka), który jest jednym z najczęściej występujących pasożytów jelitowych na świecie. Zakażenie następuje poprzez spożycie pokarmu lub wody zanieczyszczonych jajami pasożyta, które po dostaniu się do przewodu pokarmowego uwalniają larwy penetrujące ścianę jelita i migrujące przez układ krążenia do płuc, a następnie ponownie do jelita cienkiego, gdzie osiągają dojrzałość.
Objawy glistnicy są zróżnicowane w zależności od fazy choroby i obciążenia pasożytniczego. W fazie migracji larw przez płuca może wystąpić kaszel, duszność, gorączka i eozynofilia (zespół Löfflera). W fazie jelitowej mogą pojawić się bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka lub zaparcia. Ciężkie zakażenia mogą prowadzić do niedrożności jelita, zapalenia wyrostka robaczkowego, zapalenia dróg żółciowych lub trzustki.
Diagnostyka glistnicy opiera się głównie na badaniu kału na obecność jaj pasożyta lub identyfikacji dorosłych osobników wydalonych z kałem lub wymiocinami. Leczenie obejmuje stosowanie leków przeciwpasożytniczych, takich jak mebendazol, albendazol lub pyrantel. Profilaktyka polega na poprawie warunków sanitarnych, myciu rąk przed jedzeniem oraz dokładnym myciu owoców i warzyw.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Askarioza – Leczenie
Askarioza, wywołana przez Ascaris lumbricoides, wymaga leczenia farmakologicznego u wszystkich pacjentów, niezależnie od obecności objawów, aby zapobiec powikłaniom migracji pasożytów. Leki pierwszego wyboru to albendazol (400 mg jednorazowo u pacjentów powyżej 12 miesiąca życia, 200 mg u dzieci 1-2 lata), mebendazol (100 mg 2x/d przez 3 dni lub 500 mg jednorazowo) oraz iwermektyna (150-200 μg/kg jednorazowo). Pyrantel pamoate (11 mg/kg, max 1 g) jest preferowany u kobiet w ciąży ze względu na potencjalną teratogenność benzimidazoli. Skuteczność leczenia jest wysoka, z redukcją jaj pasożyta w kale na poziomie 96-100% do 60 dni po terapii. Leki są generalnie dobrze tolerowane, choć mogą wywoływać działania niepożądane, takie jak nudności, wymioty czy bóle brzucha. W fazie płucnej leczenie jest objawowe, a farmakoterapia przeciwpasożytnicza zwykle nie jest wskazana ze względu na ryzyko nasilonego zapalenia płuc.
albendazol, Ascaris lumbricoides, askarioza, askarioza dróg żółciowych, badanie parazytologiczne kału, benzimidazole, bronchodilatator, chemoprofilaktyka, glista ludzka, glistnica, hipowitaminoza A, ileostomia, iwermektyna, kortykosteroid, laparotomia, lek przeciwpasożytniczy, martwica jelita, mebendazol, niedrożność jelit, nitazoksanid, pyrantel pamoate, sonda nosowo-żołądkowa, zaburzenia wchłaniania, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie trzustki, zespół Löfflera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vermox 100 mg
VERMOX (mebendazol) w dawce 100 mg jest wskazany w leczeniu infestacji pasożytniczych przewodu pokarmowego, takich jak owsica, glistnica, infestacje włosogłówką, tęgoryjcem oraz infestacje mieszane. W przypadku owsicy zaleca się jednorazowe podanie 100 mg, z powtórzeniem terapii po 2 i 4 tygodniach ze względu na częste reinfekcje. Dla pozostałych infestacji stosuje się dawkę 200 mg na dobę (1 tabletka rano i 1 wieczorem) przez 3 dni. Dzieci powyżej 2 lat otrzymują dawki identyczne jak dorośli, niezależnie od masy ciała, natomiast u dzieci poniżej 2 lat konieczne jest zapoznanie się z dodatkowymi wskazaniami zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego (punkt 4.4).
- Leksykon substancji czynnych
Mebendazol – Dawkowanie i sposób podawania
Mebendazol, substancja czynna preparatu Vermox, jest stosowany doustnie w leczeniu infestacji pasożytniczych, takich jak owsica, glistnica, infestacje włosogłówką, tęgoryjcem oraz infestacje mieszane. U dorosłych i dzieci powyżej 2 lat dawka w owsicy wynosi 100 mg jednorazowo, z zaleceniem powtórzenia terapii po 2 i 4 tygodniach w celu zapobiegania reinfekcji. W pozostałych infestacjach stosuje się dawkę 200 mg na dobę (100 mg dwa razy dziennie) przez 3 kolejne dni. U dzieci poniżej 2 lat dawkowanie wymaga indywidualnej oceny i odniesienia do specjalnych ostrzeżeń. Tabletki Vermox zawierają 100 mg mebendazolu i mogą być podawane w całości, rozgryzane lub pokruszone, co jest szczególnie istotne u małych dzieci, u których należy nadzorować przyjmowanie leku, aby uniknąć ryzyka zadławienia.
- Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Etiologia i przyczyny
Torbiele trzustki to zmiany wypełnione płynem, których częstość wzrasta z wiekiem, sięgając około 25% u osób w wieku 70 lat. Podstawowy podział obejmuje torbiele nieepitelialne (głównie pseudotorbiele powstałe w wyniku zapalenia trzustki lub urazu) oraz neoplastyczne torbiele nabłonkowe, które mogą mieć charakter łagodny, przednowotworowy lub złośliwy. Pseudotorbiele pojawiają się zwykle 4-6 tygodni po ostrym zapaleniu trzustki i zawierają płyn bogaty w amylazę. Do głównych czynników etiologicznych należą: zapalenie trzustki (w tym alkoholowe, kamicze), urazy jamy brzusznej, choroby genetyczne (np. von Hippel-Lindau, ADPKD, mukowiscydoza) oraz mutacje genetyczne w genach KRAS, GNAS, BRCA, TP53, p16/CDKN2A i SMAD4. Dodatkowo, czynniki metaboliczne jak hiperkalcemia i hipertriglicerydemia (>1000 mg/dl) oraz palenie tytoniu i cukrzyca zwiększają ryzyko powstawania torbieli.
alkoholizm, bąblowica, choroba von Hippel-Lindau, glistnica, hiperkalcemia, hipertriglicerydemia, kamica żółciowa, mukowiscydoza, mutacja genetyczna, przewód trzustkowy, pseudotorbiel, rak trzustki, rezonans magnetyczny, schistosomatoza, tomografia komputerowa, torbiel retencyjna, torbiel trzustki, torbielakogruczolak surowiczy, transformacja nowotworowa, uraz jamy brzusznej, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, wielotorbielowatość nerek, zapalenie trzustki, zwłóknienie torbielowate - Leksykon chorób i schorzeń
Robaki u ludzi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Helminty, czyli pasożyty jelitowe, dzielą się na nicienie (robaki obłe) oraz tasiemce (robaki płaskie). Najczęściej spotykane to owsiki (Enterobius vermicularis, długość około 1,3 cm), glisty ludzkie (Ascaris lumbricoides, do 30 cm), włosogłówki, tęgoryjce, węgorki oraz tasiemce (m.in. Taenia solium). Zakażenia przenoszone są głównie przez przypadkowe połknięcie jaj pasożytów, często zanieczyszczoną glebą, wodą lub żywnością, a także przez kontakt z zanieczyszczonymi powierzchniami. Objawy kliniczne są zróżnicowane i obejmują m.in. świąd okolicy odbytu (szczególnie w nocy przy enterobiasis), ból brzucha, biegunkę, nudności, utratę masy ciała oraz objawy ogólne jak zmęczenie i niedożywienie. W ciężkich przypadkach glistnicy może dojść do niedrożności jelit, a tasiemce T. solium mogą powodować cysticerkozę z poważnymi powikłaniami neurologicznymi. Diagnostyka opiera się na badaniu kału, testach taśmą celofanową (owsiki), badaniach obrazowych i serologicznych w razie powikłań.
albendazol, anemia, badanie kału, ból brzucha, cysticerkoza, enterobiaza, glistnica, helmint, iwermektyna, jajo pasożyta, jelito, lek przeciwpasożytniczy, mebendazol, nicień, niedrożność jelita, odrobaczanie, przewód pokarmowy, pyrantel, strongyloidoza, świąd odbytu, tasiemiec, test celofanowy, układ nerwowy, włośnica, zakażenie pasożytnicze, zapalenie pochwy - Leksykon substancji czynnych
Mebendazol – Wskazania do stosowania
Mebendazol, substancja czynna preparatu Vermox w dawce 100 mg w formie tabletek, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwpasożytniczego wobec najczęstszych nicieni przewodu pokarmowego, takich jak Enterobius vermicularis, Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura, Ancylostoma duodenale oraz Necator americanus. Lek jest wskazany zarówno w monoinfestacjach, jak i w zarażeniach mieszanych, co czyni go szczególnie użytecznym w obszarach o wysokiej częstości występowania pasożytów oraz tam, gdzie diagnostyka różnicowa jest utrudniona. Tabletki zawierają 110 mg laktozy jednowodnej oraz mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy oraz na diecie niskosodowej. Linia podziału na tabletce ułatwia rozkruszenie, ale nie służy do dzielenia dawki na równe części.
Ancylostoma duodenale, Ascaris lumbricoides, badanie parazytologiczne, działanie przeciwpasożytnicze, Enterobius vermicularis, glista ludzka, glistnica, infestacja mieszana, lek przeciwpasożytniczy, mebendazol, Necator americanus, nicień, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, owsica, owsik ludzki, robaczyce, robak obły, tęgoryjec amerykański, tęgoryjec dwunastniczy, Trichuris trichiura, trichuroza, włosogłówka, zarażenie mieszane, zarażenie pasożytnicze - Leksykon substancji czynnych
Albendazol – Wskazania do stosowania
Albendazol, substancja czynna preparatu Zentel, jest lekiem o szerokim spektrum działania przeciwpasożytniczego, stosowanym w terapii zakażeń wywołanych przez różne gatunki robaków jelitowych, takich jak Enterobius vermicularis, Ancylostoma duodenale, Necator americanus, Strongyloides stercoralis, Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura oraz tasiemce z rodzaju Taenia. Preparat dostępny jest w formie tabletek do rozgryzania i żucia (400 mg albendazolu) oraz zawiesiny doustnej (400 mg/20 ml), co umożliwia dostosowanie formy podania do potrzeb pacjenta, w tym dzieci i osób z trudnościami w połykaniu. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się potwierdzenie obecności pasożytów w badaniach diagnostycznych, takich jak badanie kału, test celofanowy czy badania serologiczne. Albendazol wykazuje wysoką skuteczność w eliminacji pasożytów, często po jednorazowym podaniu, oraz dobrą tolerancję, co czyni go lekiem z wyboru w leczeniu inwazji pasożytniczych.
albendazol, ankylostomatoza, badanie endoskopowe, badanie kału, badanie serologiczne, choroba pasożytnicza, dysfagia, działanie przeciwpasożytnicze, glista ludzka, glistnica, leczenie masowe, nekatorioza, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedrożność jelit, owsica, owsik ludzki, robaki jelitowe, strongyloidoza, tasiemczyca, tasiemiec, tęgoryjec amerykański, tęgoryjec dwunastniczy, test celofanowy, trichuroza, węgorek jelitowy, włosogłówka ludzka, zapalenie dróg żółciowych - Leksykon chorób i schorzeń
Askarioza – Objawy
Askarioza, wywołana przez nicienia Ascaris lumbricoides, przebiega najczęściej bezobjawowo u ponad 85% zakażonych, zwłaszcza przy niskim obciążeniu pasożytami. Faza wczesna (10-14 dni po zakażeniu) charakteryzuje się migracją larw przez układ oddechowy, manifestującą się objawami takimi jak uporczywy kaszel, świszczący oddech, duszność, gorączka, rzadko krwioplucie i pokrzywka, co odpowiada zespołowi Löfflera – eozynofilowemu zapaleniu płuc z eozynofilią i naciekami w RTG. Po 6-8 tygodniach, w fazie jelitowej, pojawiają się objawy żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, biegunka, utrata masy ciała), nasilające się wraz z liczbą pasożytów. Ciężka inwazja może prowadzić do powikłań takich jak niedrożność jelitowa, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie trzustki, perforacja jelita oraz zaburzenia wzrostu i rozwoju u dzieci. Całkowity czas trwania infekcji bez leczenia wynosi 1-2 lata, odpowiadając długości życia pasożyta w jelicie.
albendazol, appendektomia, askarioza, badanie kału, choroba pasożytnicza, ECPW, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, glista ludzka, glistnica, iwermektyna, krwioplucie, larwa pasożyta, lek przeciwpasożytniczy, mebendazol, niedożywienie, niedrożność jelitowa, perforacja jelita, powikłanie oddechowe, reakcja immunologiczna, ropień wątroby, świszczący oddech, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zapalenie wyrostka robaczkowego, zespół Löfflera - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zentel 400 mg/20 ml
Zentel w postaci zawiesiny doustnej (400 mg albendazolu w 20 ml) jest lekiem przeciwpasożytniczym o szerokim spektrum działania, stosowanym w terapii zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych przez robaki wrażliwe na albendazol. Wskazania obejmują m.in. owsicę (Enterobius vermicularis), ankylostomatozę (Ancylostoma duodenale), nekatoriozę (Necator americanus), strongyloidozę (Strongyloides stercoralis), glistnicę (Ascaris lumbricoides), trichurozę (Trichuris trichiura) oraz tasiemczycę (Taenia spp.). Preparat jest szczególnie przydatny u pacjentów z trudnościami w połykaniu tabletek, w tym u dzieci. Zawiera substancje pomocnicze takie jak alkohol benzylowy (~4 mg/20 ml), kwas benzoesowy (40 mg/20 ml) oraz glikol propylenowy (~8 mg/20 ml), które mogą wywoływać reakcje alergiczne i powinny być uwzględnione przy kwalifikacji pacjenta do leczenia.
albendazol, ankylostomatoza, badanie kału, dysfagia, glista ludzka, glistnica, lek przeciwpasożytniczy, nekatorioza, niedokrwistość, niedrożność jelit, owsica, owsik ludzki, prazykwantel, strongyloidoza, tasiemczyca, tasiemiec, tęgoryjec amerykański, tęgoryjec dwunastniczy, trichuroza, węgorek jelitowy, włosogłówka ludzka, zarażenie mieszane, zarażenie pasożytnicze, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Owix 250 mg
Pyrantelum Owix zawiera 720 mg embonianu pyrantelu, co odpowiada 250 mg pyrantelu, i jest lekiem przeciwpasożytniczym z grupy leków przeciw robakom (kod ATC: P02CC01). Mechanizm działania opiera się na porażeniu mięśni pasożytów poprzez aktywację receptorów nikotynowych oraz hamowaniu aktywności esterazy cholinowej, co prowadzi do zablokowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i unieruchomienia nicieni w przewodzie pokarmowym. Lek wykazuje skuteczność zarówno wobec postaci dojrzałych, jak i wczesnych stadiów rozwojowych pasożytów, jednak nie działa na larwy migrujące w tkankach gospodarza. Pyrantelum Owix jest dostępny w formie tabletek o charakterystycznym zapachu pomarańczowym i nie wymaga stosowania środków przeczyszczających po terapii.
działanie przeciwpasożytnicze, embonian pyrantelu, esteraza cholinowa, glista ludzka, glistnica, migracja larw, nicień, owsica, owsik ludzki, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, receptor nikotynowy, robak obły, spektrum przeciwpasożytnicze, środek przeczyszczający, tęgoryjec amerykański, tęgoryjec dwunastnicy, zakażenie przewodu pokarmowego, zarażenie nicieniami - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zentel 400 mg/20 ml
Albendazol, substancja czynna zawarta w preparacie Zentel (zawiesina doustna 400 mg/20 ml), jest karbaminianem benzimidazolu o szerokim spektrum działania przeciwpasożytniczego. Mechanizm jego działania polega na hamowaniu polimeryzacji tubuliny w komórkach pasożytów, co prowadzi do zaburzenia metabolizmu glukozy i śmierci pasożyta. Albendazol wykazuje skuteczność wobec różnych stadiów rozwojowych pasożytów jelitowych, w tym jaj, larw i form dorosłych, co umożliwia przerwanie cyklu życiowego pasożytów o złożonych cyklach rozwojowych. Preparat jest szczególnie efektywny w leczeniu inwazji nicieni, takich jak Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura, Enterobius vermicularis, Ancylostoma duodenale, Necator americanus oraz Strongyloides stercoralis, a także tasiemców z rodzaju Taenia spp., w tym Taenia saginata i Taenia solium.
albendazol, działanie przeciwpasożytnicze, glista ludzka, glistnica, infekcja pasożytnicza, inwazja pasożytnicza, jajo pasożyta, karbaminian benzimidazolu, larwa pasożyta, lek przeciwrobaczy, mechanizm działania leku, nicień, owsica, owsik ludzki, płaziniec, polimeryzacja tubuliny, robak pasożytniczy, tasiemiec, tasiemiec nieuzbrojony, tasiemiec uzbrojony, tęgoryjec amerykański, tęgoryjec dwunastniczy, wągrzyca, węgorek jelitowy, włosogłówka ludzka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zentel 400 mg
Zentel, zawierający albendazol w dawce 400 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia, jest lekiem przeciwpasożytniczym o szerokim spektrum działania, stosowanym w leczeniu zakażeń wywołanych przez różne gatunki robaków jelitowych, takich jak Enterobius vermicularis (owsica), Ancylostoma duodenale (ankylostomatoza), Necator americanus (nekatorioza), Strongyloides stercoralis (strongyloidoza), Ascaris lumbricoides (glistnica), Trichuris trichiura (trichuroza) oraz tasiemce z rodzaju Taenia (tasiemczyca). Tabletki mają charakterystyczny bladopomarańczowy kolor, są dwustronnie wypukłe, z oznaczeniem „ALB 400” i owocowym zapachem, co ułatwia identyfikację i podawanie, zwłaszcza u dzieci. Substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (107 mg), alkohol benzylowy (0,98 mg), żółcień pomarańczowa (1 mg) oraz maltodekstryna zawierająca glukozę, mogą mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją laktozy, alergiami lub cukrzycą.
albendazol, Ancylostoma duodenale, ankylostomatoza, Ascaris lumbricoides, badanie kału, błona śluzowa jelita cienkiego, choroba pasożytnicza, cukrzyca, działanie niepożądane, Enterobius vermicularis, glista ludzka, glistnica, helmintozy, immunosupresja, interakcja lekowa, koinfekcja, lek przeciwpasożytniczy, Necator americanus, nekatorioza, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedrożność jelita, nietolerancja laktozy, owsica, owsik ludzki, przewlekła utrata krwi, reakcja alergiczna, reinfekcja, robaki jelitowe, Strongyloides stercoralis, strongyloidoza, świąd okolicy odbytu, tabletka do rozgryzania i żucia, tasiemczyca, tęgoryjec amerykański, terapia przeciwpasożytnicza, transmisja pasożytów, Trichuris trichiura, trichuroza, węgorek jelitowy, włosogłówka ludzka, zaburzenie czynności wątroby, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vermox 100 mg
Produkt leczniczy Vermox w postaci tabletek 100 mg zawiera mebendazol i jest wskazany do leczenia zarażeń pasożytniczych przewodu pokarmowego, w tym infestacji pojedynczych i mieszanych. Vermox wykazuje skuteczność wobec najczęściej występujących helmintów, takich jak Enterobius vermicularis (owsik ludzki), Ascaris lumbricoides (glista ludzka), Trichuris trichiura (włosogłówka), Ancylostoma duodenale (tęgoryjec dwunastniczy) oraz Necator americanus (tęgoryjec amerykański). Lek jest szczególnie cenny w terapii mieszanych infestacji, co jest częste w praktyce klinicznej, zwłaszcza w regionach endemicznych, umożliwiając zastosowanie jednego preparatu o szerokim spektrum działania zamiast kilku leków o węższym zakresie.
Ancylostoma duodenale, Ascaris lumbricoides, Enterobius vermicularis, glista ludzka, glistnica, helmintoza przewodu pokarmowego, infestacja mieszana, mebendazol, Necator americanus, nekatorioza, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nietolerancja laktozy, owsica, owsik ludzki, tęgoryjec amerykański, tęgoryjec dwunastniczy, terapia przeciwpasożytnicza, Trichuris trichiura, włosogłówka - Leksykon chorób i schorzeń
Robaki u ludzi – Objawy
Inwazje robaków u ludzi manifestują się szerokim spektrum objawów klinicznych, zależnych od gatunku pasożyta, stopnia inwazji oraz stanu układu odpornościowego gospodarza. Najczęstsze symptomy to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty, świąd okołoodbytniczy, utrata masy ciała oraz objawy ogólne takie jak zmęczenie i osłabienie. Charakterystyczne są dwufazowe przebiegi niektórych inwazji, np. glistnicy (faza migracyjna płucna z kaszlem, dusznością i gorączką oraz faza jelitowa z bólami brzucha i obecnością robaków w kale) czy włośnicy (faza jelitowa i narządowa z gorączką, bólami mięśniowymi i obrzękami). Szczególnie niebezpieczne są powikłania cysticerkozy, które mogą prowadzić do padaczki i zaburzeń neurologicznych. Diagnostyka opiera się na badaniu kału, testach celofanowych, eozynofilii oraz badaniach obrazowych w przypadku podejrzenia powikłań narządowych.
badanie kału na pasożyty, biegunka, bruksizm, cysticerkoza, enterobiaza, eozynofilia, faza jelitowa, faza ostra, faza przewlekła, glistnica, lek przeciwpasożytniczy, moczenie nocne, napad drgawkowy, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niedożywienie, niedrożność jelit, nudności, obrzęk twarzy, odwodnienie, padaczka, pasożyty jelitowe, strongyloidoza, świąd okołoodbytniczy, tasiemczyca, tasiemczyca jelitowa, tasiemiec wieprzowy, wgłobienie jelita, włośnica, wypadanie odbytnicy, wysypka skórna, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wyrostka robaczkowego, zaparcia - Leksykon chorób i schorzeń
Robaki u ludzi – Epidemiologia
Zarażenia pasożytnicze robakami, zwłaszcza helmintami przenoszonymi przez glebę (STH), schistosomami i filariami, stanowią istotny problem zdrowotny globalnie, dotykając około 1,5 miliarda ludzi (24% populacji światowej). Najczęstsze helminty to Ascaris lumbricoides, Trichuris trichiura oraz tęgoryjce Necator americanus i Ancylostoma duodenale. Występowanie tych zakażeń jest szczególnie wysokie w regionach tropikalnych i subtropikalnych, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej, Azji i obu Amerykach, gdzie warunki sanitarne są niewystarczające. W 2021 roku ponad 500 milionów dzieci w krajach endemicznych otrzymało profilaktyczne leczenie przeciwpasożytnicze, co stanowi 62% dzieci z grupy ryzyka. Globalna częstość występowania glistnicy spadła z 1089,36 mln przypadków w 1990 r. do 799,68 mln w 2016 r., a podobne tendencje obserwuje się dla włośnicy, tęgoryjczycy i schistosomatozy. Diagnostyka opiera się na badaniu kału, testach serologicznych, badaniu plwociny oraz metodach obrazowych, a nadzór epidemiologiczny jest kluczowy dla monitorowania skuteczności programów kontroli.
badanie kału, badanie plwociny, cysticerkoza, eozynofil, eozynofilia, filarioza limfatyczna, glistnica, helmint, lek przeciwpasożytniczy, masowe podawanie leków, moksydektyna, onchocerkoza, owsiki, robaki przenoszone przez glebę, schistosomatoza, schistosomy, strongyloidoza, test serologiczny, test taśmowy, toxocara, włośnica, włosogłówka ludzka