zmniejszenie stężenia kortyzolu
Zmniejszenie stężenia kortyzolu odnosi się do obniżenia poziomu tego kluczowego hormonu stresu we krwi poniżej wartości referencyjnych. Kortyzol, wydzielany przez korę nadnerczy, pełni istotne funkcje w metabolizmie glukozy, odpowiedzi immunologicznej i adaptacji organizmu do stresu.
Obniżone stężenie kortyzolu (hipokortyzolemię) obserwuje się najczęściej w przebiegu niedoczynności kory nadnerczy (choroba Addisona), wtórnej niewydolności nadnerczy spowodowanej dysfunkcją przysadki lub podwzgórza, oraz w zespole niedoboru ACTH. Może być również skutkiem długotrwałej terapii glikokortykosteroidami z nagłym jej przerwaniem, co prowadzi do supresji osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
Diagnostyka zmniejszonego stężenia kortyzolu obejmuje pomiar poziomu kortyzolu w surowicy (zwykle rano, gdy jego stężenie jest najwyższe), test stymulacji ACTH (test Synacthen), oznaczanie dobowego rytmu wydzielania kortyzolu oraz badania obrazowe nadnerczy i przysadki. Kliniczne objawy hipokortyzolemii to zmęczenie, osłabienie mięśniowe, spadek masy ciała, hipotonia, hipoglikemia oraz hiperpigmentacja skóry (w chorobie Addisona).
Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje głównie suplementację glikokortykosteroidów (zwykle hydrokortyzonu) w dawkach fizjologicznych, naśladujących naturalny rytm wydzielania kortyzolu. W przypadku ostrej niewydolności nadnerczy (przełom nadnerczowy) konieczne jest natychmiastowe dożylne podanie hydrokortyzonu oraz płynów, co stanowi stan zagrożenia życia wymagający pilnej interwencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Ciprotic 3 mg/ml + 0,25 mg/ml
Przedawkowanie miejscowe produktu Ciprotic (3 mg/ml cyprofloksacyny + 0,25 mg/ml fluocynolonu acetonidu) w postaci kropli do uszu jest klinicznie mało prawdopodobne ze względu na ograniczoną pojemność przewodu słuchowego zewnętrznego oraz niskie stężenia osoczowe substancji czynnych przy prawidłowym stosowaniu. W przypadku ostrego przedawkowania, które jest rzadkie, nie obserwuje się istotnych działań ogólnoustrojowych. Natomiast przewlekłe lub długotrwałe stosowanie preparatu może prowadzić do poważnych powikłań endokrynologicznych, takich jak hamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA), objawiające się hiperkortyzolizmem, spadkiem tempa wzrostu u dzieci oraz obniżeniem stężenia kortyzolu w osoczu, które są zwykle przejściowe i odwracalne.
cyprofloksacyna, fluocynolonu acetonid, glikokortykosteroidy, hamowanie osi HPA, hiperkortyzolizm, kortyzol w osoczu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, przewód słuchowy zewnętrzny, supresja czynności nadnerczy, węgiel aktywowany, zaburzenie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zmniejszenie stężenia kortyzolu