stwardnienie rozsiane postępująco-rzutowe
Stwardnienie rozsiane postępująco-rzutowe (PRMS – Progressive-Relapsing Multiple Sclerosis) to jeden z rzadszych podtypów stwardnienia rozsianego (SM), charakteryzujący się stopniowym pogarszaniem się stanu neurologicznego od początku choroby, z wyraźnymi zaostrzeniami (rzutami), po których może, ale nie musi, następować częściowa poprawa.
Ten podtyp SM łączy cechy zarówno postaci pierwotnie postępującej (PPMS), jak i rzutowo-remisyjnej (RRMS). Pacjenci doświadczają wyraźnych okresów zaostrzeń objawów nakładających się na stałą progresję choroby. PRMS dotyka około 5% wszystkich pacjentów ze stwardnieniem rozsianym i często wiąże się z gorszym rokowaniem niż postać rzutowo-remisyjna.
W aktualnej klasyfikacji z 2013 roku, wprowadzonej przez Międzynarodową Federację Towarzystw SM, termin PRMS został w dużej mierze zastąpiony przez „pierwotnie postępującą postać SM z aktywnością choroby” (PPMS with activity). Zmiana nomenklatury odzwierciedla lepsze zrozumienie naturalnej historii choroby, gdzie bardziej istotne jest określenie aktywności zapalnej i progresji niż sztywne kategoryzowanie podtypów.
W leczeniu tej postaci SM stosuje się zarówno terapie modyfikujące przebieg choroby, jak i leczenie objawowe. Nowoczesne leki, takie jak okrelizumab, wykazują skuteczność w spowalnianiu progresji niepełnosprawności u pacjentów z postępującymi formami SM z cechami aktywności zapalnej. Kompleksowa opieka obejmuje również rehabilitację, fizjoterapię i wsparcie psychologiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Teva 14 mg
Teriflunomid, klasyfikowany w grupie leków immunosupresyjnych (ATC: L04AK02), wykazuje selektywne i odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do ograniczenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych, przy dawce 14 mg/dobę, obserwowano łagodne zmniejszenie liczby limfocytów poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymujące się przez cały okres leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). W zakresie parametrów nerkowych odnotowano istotny spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co jest wynikiem zwiększonego wydzielania kanalikowego, bez wpływu na funkcję kłębuszków.
badanie QT, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, limfocyty, odstęp QT, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane postępująco-rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-ustępujące, stwardnienie rozsiane wtórnie postępujące, synteza pirymidyny, teriflunomid, wzmocnienie po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomid Adamed 14 mg
Teriflunomid, klasyfikowany jako selektywny lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AA31), jest stosowany w terapii nawracającego stwardnienia rozsianego (RMS) w dawce 14 mg raz dziennie. Mechanizm działania polega na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zahamowania syntezy pirymidyny de novo i ograniczenia proliferacji limfocytów. W badaniach klinicznych wykazano, że terapia powoduje umiarkowane zmniejszenie liczby limfocytów o mniej niż 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy, utrzymujące się przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na odstęp QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms), natomiast wpływa na funkcję kanalików nerkowych, powodując spadek stężenia kwasu moczowego o 20-30% oraz fosforu o około 10% w surowicy, bez zmian w czynności kłębuszków nerkowych.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie immunomodulujące, fosfor w surowicy, kanalik nerkowy, kłębuszek nerkowy, kryteria McDonald, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, lek immunosupresyjny, nawracające stwardnienie rozsiane, odstęp QTcF, profil bezpieczeństwa leku, repolaryzacja mięśnia sercowego, rzutowy przebieg choroby, selektywny lek immunosupresyjny, skala EDSS, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane postępująco-rzutowe, stwardnienie rozsiane rzutowo-ustępujące, synteza pirymidyny, terapia modyfikująca przebieg choroby, teriflunomid, wtórnie postępujące stwardnienie rozsiane, wzmocnienie po gadolinie, zmniejszenie liczby limfocytów