obrazowanie w fazie opóźnionej

Obrazowanie w fazie opóźnionej (ang. delayed phase imaging lub late enhancement) to technika diagnostyczna stosowana głównie w badaniach rezonansu magnetycznego serca (CMR) oraz tomografii komputerowej, polegająca na akwizycji obrazów kilka do kilkunastu minut po podaniu środka kontrastowego.

W kardiologii technika ta, znana jako późne wzmocnienie pokontrastowe (late gadolinium enhancement, LGE), ma szczególne znaczenie w diagnostyce zawału mięśnia sercowego, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego oraz włóknienia miokardium. W zdrowej tkance sercowej środek kontrastowy szybko przepływa przez przestrzeń międzykomórkową i jest eliminowany, natomiast w obszarach martwicy, blizny czy stanu zapalnego dochodzi do jego retencji, co powoduje wzmocnienie sygnału w fazie opóźnionej.

W obrazowaniu wątroby faza opóźniona (zwykle 10-20 minut po podaniu kontrastu) pozwala na różnicowanie zmian ogniskowych, ocenę zwłóknienia oraz diagnostykę chorób takich jak pierwotne zapalenie dróg żółciowych. W nefrologii obrazowanie w fazie opóźnionej umożliwia ocenę wydzielania kontrastu przez nerki i drogi moczowe, co jest szczególnie przydatne w diagnostyce przeszkód w odpływie moczu.

Technika ta dostarcza unikalnych informacji diagnostycznych niedostępnych w fazie tętniczej czy żylnej, stanowiąc istotne uzupełnienie protokołów obrazowania w radiologii i kardiologii interwencyjnej.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl