zębodół

Zębodół (łac. alveolus dentalis) to zagłębienie w kości wyrostka zębodołowego szczęki lub części zębodołowej żuchwy, w którym osadzony jest korzeń zęba. Stanowi on anatomiczne łoże dla korzenia zęba, połączone z nim za pomocą ozębnej – tkanki łącznej włóknistej.

Zębodół wyścielony jest blaszką zbitą zwaną blaszką sitową (lamina cribriformis), przez którą przechodzą naczynia krwionośne i włókna nerwowe zaopatrujące ząb. Po usunięciu zęba, zębodół ulega procesowi gojenia, który obejmuje wypełnienie ubytku skrzepem krwi, a następnie jego organizację i przebudowę w kierunku tkanki kostnej.

W praktyce stomatologicznej szczególne znaczenie ma prawidłowa pielęgnacja zębodołu po ekstrakcji zęba, aby zapobiec powikłaniom takim jak suchy zębodół (alveolitis sicca) – bolesne zapalenie zębodołu poekstrakcyjnego. Proces przebudowy i gojenia zębodołu ma również istotne znaczenie w implantologii oraz przy planowaniu zabiegów augmentacji kości przed implantacją.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl