prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia

Prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia (PIZW) to postać infekcyjnego zapalenia wsierdzia (IZW) obejmująca struktury prawej części serca – najczęściej zastawkę trójdzielną, rzadziej zastawkę pnia płucnego. Stanowi około 5-10% wszystkich przypadków IZW i charakteryzuje się odmienną epidemiologią, patogenezą oraz obrazem klinicznym w porównaniu do postaci lewostronnnej.

Najczęstszymi czynnikami ryzyka rozwoju PIZW są: dożylne stosowanie narkotyków, obecność cewników centralnych, elektrod wewnątrzsercowych lub wszczepionych urządzeń kardiologicznych (stymulatory, ICD). Głównym patogenem odpowiedzialnym za PIZW jest Staphylococcus aureus, który wykrywany jest w 60-90% przypadków. Rzadziej izolowane są paciorkowce, enterokoki i bakterie Gram-ujemne.

Obraz kliniczny PIZW różni się od postaci lewostronnej. Dominują objawy płucne wynikające z zatorowości septycznej do krążenia płucnego (kaszel, duszność, ból w klatce piersiowej, krwioplucie), gorączka oraz objawy prawokomorowej niewydolności serca. Rzadziej występują zjawiska immunologiczne typowe dla lewostronnego IZW, takie jak plamki Rotha czy guzki Oslera.

Diagnostyka PIZW opiera się na badaniu echokardiograficznym (przezklatkowym i przezprzełykowym), posiewach krwi oraz kryteriach Duke’a. Leczenie obejmuje długotrwałą antybiotykoterapię celowaną, a w wybranych przypadkach interwencję kardiochirurgiczną. Rokowanie w PIZW jest zwykle lepsze niż w postaci lewostronnej, z niższą śmiertelnością wewnątrzszpitalną, jednak istotnym problemem pozostają nawroty, szczególnie u pacjentów kontynuujących dożylne przyjmowanie narkotyków.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl