morfologia fali T

Morfologia fali T jest istotnym elementem elektrokardiogramu (EKG), który dostarcza ważnych informacji diagnostycznych o repolaryzacji komór serca. Prawidłowa fala T jest zazwyczaj dodatnia w odprowadzeniach I, II i V3-V6, a ujemna w odprowadzeniu aVR. Fizjologicznie fala T powinna być asymetryczna, z wolniejszym narastaniem i szybszym opadaniem.

Zmiany w morfologii fali T mogą wskazywać na różne patologie sercowe. Odwrócenie (inwersja) fali T może sugerować niedokrwienie mięśnia sercowego, przerost komór, zaburzenia elektrolitowe lub być efektem działania leków. Spiczaste, symetryczne fale T (tzw. high peaked T waves) są charakterystyczne dla hiperkaliemii, podczas gdy spłaszczone fale T mogą wskazywać na hipokaliemię.

W diagnostyce kardiologicznej istotne jest również rozpoznawanie fal T określanych jako „giant negative T waves”, które mogą sugerować kardiomiopatię przerostową, oraz fal T typu Wellensa, będących wczesnym objawem krytycznego zwężenia gałęzi przedniej zstępującej lewej tętnicy wieńcowej (LAD). Interpretacja morfologii fali T zawsze powinna być dokonywana w kontekście całego zapisu EKG oraz stanu klinicznego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl