zaburzenie stresowe pourazowe
Wskazanie

Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD – Post-Traumatic Stress Disorder) to zaburzenie psychiczne, które może rozwinąć się u osób, które doświadczyły lub były świadkami traumatycznego wydarzenia. Do takich wydarzeń należą m.in. poważne wypadki, katastrofy naturalne, akty przemocy, napaści seksualne, działania wojenne czy tortury. Charakterystycznymi objawami PTSD są: nawracające, intruzywne wspomnienia traumy, koszmary senne, flashbacki (wrażenie ponownego przeżywania traumy), unikanie bodźców związanych z traumatycznym wydarzeniem, negatywne zmiany w myśleniu i nastroju oraz nadmierna reaktywność.

W leczeniu PTSD stosuje się podejście wielokierunkowe obejmujące psychoterapię i farmakoterapię. Podstawą terapii jest psychoterapia, szczególnie terapia poznawczo-behawioralna (CBT), terapia przetwarzania poznawczego (CPT), przedłużona ekspozycja (PE) oraz terapia EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing). W farmakoterapii najczęściej stosowane są leki z grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Na polskim rynku dostępne są: Asentra, Zoloft, Sertagen (sertralina), Bioxetin, Prozac, Fluoxetin (fluoksetyna), Parogen, Seroxat, Paroxetine (paroksetyna) oraz Cipramil, Citabax, Oropram (citalopram).

W przypadkach opornych na leczenie lub przy nasilonych objawach stosuje się również leki przeciwdepresyjne z grupy SNRI, takie jak Efectin, Velafax (wenlafaksyna) czy Cymbalta, Dulsevia (duloksetyna). W niektórych przypadkach, zwłaszcza przy nasilonych objawach lękowych lub zaburzeniach snu, mogą być stosowane doraźnie benzodiazepiny (np. Xanax, Alpragen – alprazolam), choć ze względu na ryzyko uzależnienia ich stosowanie powinno być ograniczone. Przy współwystępujących zaburzeniach psychotycznych stosuje się leki przeciwpsychotyczne nowej generacji, np. Rispolept, Leptirox (risperidon), Ketrel, Quetiapin (kwetiapina).

Największe trudności w leczeniu PTSD związane są z opornością niektórych pacjentów na standardowe leczenie, wysokim wskaźnikiem przerwania terapii oraz częstym współwystępowaniem innych zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, zaburzenia lękowe, uzależnienia czy zaburzenia osobowości. Wyzwaniem jest również utrzymanie długotrwałej poprawy po zakończeniu intensywnej fazy leczenia. U pacjentów, którzy doświadczyli skrajnie traumatycznych przeżyć lub długotrwałej traumy (np. ofiary tortur, przemocy domowej), obserwuje się często złożoną postać PTSD, która wymaga bardziej intensywnego i dłuższego leczenia. Istotnym problemem jest także stygmatyzacja związana z zaburzeniami psychicznymi, która może opóźniać zgłoszenie się po pomoc.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl