dysfunkcja autonomiczna
Wskazanie
Dysfunkcja autonomiczna (neuropatia autonomiczna) to zaburzenie polegające na nieprawidłowym funkcjonowaniu autonomicznego układu nerwowego, odpowiedzialnego za regulację mimowolnych funkcji organizmu, takich jak: ciśnienie krwi, rytm serca, pocenie się, trawienie czy funkcje pęcherza moczowego. Najczęstszymi przyczynami są cukrzyca, choroby neurodegeneracyjne (np. choroba Parkinsona), choroby autoimmunologiczne, zatrucia, urazy czy przyjmowanie niektórych leków.
Objawy dysfunkcji autonomicznej mogą być różnorodne i zależą od zajętego obszaru układu autonomicznego. Najczęściej obserwuje się: hipotensję ortostatyczną (spadek ciśnienia przy zmianie pozycji), tachykardię spoczynkową, zaburzenia potliwości, dysfunkcję pęcherza moczowego, zaparcia lub biegunkę, zaburzenia erekcji u mężczyzn oraz trudności z adaptacją źrenicy do zmian oświetlenia.
W leczeniu dysfunkcji autonomicznej stosuje się środki farmakologiczne ukierunkowane na łagodzenie konkretnych objawów. W przypadku hipotensji ortostatycznej stosuje się midodrynę (Gutron), fludrokortyzon (Cortineff) oraz droksydopę. Przy tachykardii pomocne mogą być beta-blokery jak metoprolol (Metocard, Betaloc) czy bisoprolol (Concor, Bisoprolol). W zaburzeniach funkcji przewodu pokarmowego wykorzystuje się prokinetyków jak metoklopramid (Metoclopramidum), itopryd (Zirid) oraz leki przeciwbiegunkowe jak loperamid (Imodium, Stoperan).
Największe trudności w leczeniu dysfunkcji autonomicznej wynikają z jej wieloukładowego charakteru oraz często postępującego przebiegu choroby podstawowej. Wyzwaniem jest też równoważenie terapii różnych objawów, gdyż leki stosowane na jeden problem mogą nasilać inne zaburzenia (np. leki na hipotensję mogą pogarszać funkcję pęcherza). Istotną przeszkodą jest również brak skutecznych metod zatrzymania postępu neuropatii autonomicznej, szczególnie w przypadkach związanych z chorobami neurodegeneracyjnymi.
Ważnym elementem terapii, oprócz farmakoterapii, są zmiany stylu życia, w tym modyfikacja diety (zwiększenie spożycia soli i wody w hipotensji ortostatycznej), regularna aktywność fizyczna oraz stosowanie specjalistycznych pończoch uciskowych. W cukrzycowej neuropatii autonomicznej kluczowa jest ścisła kontrola glikemii, która może spowolnić postęp zaburzeń.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Lexotan – Tabletki – 3 mg
Produkt leczniczy zawiera bromazepam, substancję czynną z grupy leków działających przeciwlękowo, w dawkach 3 mg lub 6 mg na tabletkę. Tabletki zawierają laktozę jednowodną oraz inne substancje pomocnicze. Preparat stosuje się w leczeniu zaburzeń lękowych, dysfunkcji autonomicznych oraz stanów lękowych związanych z chorobami układu nerwowego. Wskazany jest także przy zaburzeniach stresowych pourazowych i zaburzeniach adaptacyjnych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Sedam 6 – Tabletki – 6 mg
Preparat zawiera bromazepam, substancję czynną stosowaną w leczeniu różnych zaburzeń lękowych. Wskazany jest między innymi w terapii uogólnionego lęku, zaburzeń adaptacyjnych oraz stanów lękowych związanych z chorobami ośrodkowego układu nerwowego. Skład produktu obejmuje również laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Lek stosuje się, gdy wymagane jest farmakologiczne leczenie objawów lękowych oraz dysfunkcji autonomicznych o różnym podłożu.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Sedam 3 – Tabletki – 3 mg
Produkt leczniczy zawiera bromazepam oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu farmakologicznym różnych zaburzeń lękowych, takich jak uogólnione zaburzenie lękowe, stany lękowe towarzyszące chorobom OUN, czy zaburzenia stresowe pourazowe. Może być również stosowany przy dysfunkcjach autonomicznych o różnym podłożu somatycznym. Lek ten pomaga w zwalczaniu objawów lęku w przebiegu przewlekłych i adaptacyjnych stanów chorobowych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Lexotan – Tabletki – 6 mg
Preparat zawiera bromazepam, substancję czynną o działaniu uspokajającym i przeciwlękowym, w dawkach 3 mg lub 6 mg. Stosuje się go w leczeniu farmakologicznym zaburzeń lękowych uogólnionych, a także w stanach lękowych związanych z chorobami organicznymi ośrodkowego układu nerwowego. Lek jest również wskazany przy zespołach stresowych pourazowych oraz zaburzeniach adaptacyjnych. Tabletki zawierają także laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku