Paxtin 20
Tabletki powlekane, 20 mg
Produkt leczniczy zawiera paroksetynę chlorowodorek w dawkach 20 mg lub 40 mg w formie tabletek powlekanych. Substancja czynna wykorzystywana jest w leczeniu różnych zaburzeń psychicznych, takich jak epizody dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne oraz różne formy zaburzeń lękowych, w tym z napadami lęku, fobią społeczną czy zaburzeniem stresowym pourazowym. Tabletki można dzielić na równe dawki, co ułatwia dostosowanie terapii. Preparat stosuje się w celu poprawy stanu psychicznego pacjentów wymagających leczenia farmakologicznego tych stanów.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Paxtin (paroksetyna) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 20 mg i 40 mg, które można dzielić dzięki rowkowi ułatwiającemu przełamywanie. Lek podaje się raz na dobę, najlepiej rano podczas posiłku, bez rozgryzania. Dawkowanie zależy od wskazania i stanu pacjenta. W leczeniu epizodu dużej depresji dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę w ciągu 3-4 tygodni, a terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy. W zaburzeniu obsesyjno-kompulsyjnym dawka początkowa to 20 mg/dobę, docelowa 40 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę. W zaburzeniu lękowym z napadami lęku terapia zaczyna się od 10 mg/dobę, zwiększając do 40 mg/dobę, a w razie potrzeby do 60 mg/dobę. W fobii społecznej, zaburzeniu lękowym uogólnionym oraz stresowym pourazowym dawka początkowa i zalecana to 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg/dobę. U osób starszych dawka maksymalna nie powinna przekraczać 40 mg/dobę, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się stosowanie dolnego zakresu dawek ze względu na zwiększone stężenia leku w osoczu.
Ważne jest unikanie nagłego odstawienia paroksetyny; zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki o 10 mg co tydzień, a w przypadku wystąpienia objawów odstawiennych powrót do poprzedniej dawki i kontynuowanie bardziej stopniowego odstawiania. Lek nie jest zalecany u dzieci i młodzieży w wieku 7-17 lat ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i brak potwierdzonej skuteczności, a także nie badano go u dzieci poniżej 7 lat. Długotrwałe leczenie powinno być regularnie oceniane pod kątem skuteczności i zasadności kontynuacji, zwłaszcza w zaburzeniach lękowych i fobii społecznej. Terapia powinna trwać odpowiednio długo, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów, co w niektórych przypadkach może oznaczać kilka miesięcy lub dłużej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Paxtin 20 20 mg
dawka dobowa, efekt terapeutyczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, klirens kreatyniny, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paroksetyna, Paxtin, przerwanie podawania leku, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze -
Działania niepożądane
Paxtin (paroksetyna) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których większość ma charakter łagodny do umiarkowanego i nie wymaga przerwania terapii. Do najczęstszych należą nudności (≥1/10), zaburzenia funkcji seksualnych (≥1/10), senność, bezsenność, zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zaburzenia koncentracji, zaparcia, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, pocenie się, osłabienie, zwiększenie masy ciała oraz wzrost stężenia cholesterolu (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się hiponatremię, reakcje maniakalne, lęk, akatyzję, drgawki, zaburzenia miesiączkowania, hiperprolaktynemię, a bardzo rzadko trombocytopenię, zespół SIADH, zespół serotoninowy, ciężkie reakcje alergiczne, ostre zapalenie wątroby, czy zespół Stevensa-Johnsona (<1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, które mogą wystąpić z nieznaną częstością, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, oraz na możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego, który stanowi stan zagrożenia życia.
W trakcie terapii paroksetyną konieczne jest monitorowanie parametrów hematologicznych (ze względu na ryzyko leukopenii i trombocytopenii), elektrolitów (zwłaszcza sodu, z uwagi na możliwość hiponatremii i SIADH), funkcji wątroby oraz kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą. Należy również obserwować objawy neurologiczne, takie jak drgawki, akatyzja, czy objawy pozapiramidowe, a także reakcje skórne i objawy alergiczne. Nagłe odstawienie leku może prowadzić do zespołu odstawiennego manifestującego się zawrotami głowy, zaburzeniami czucia, niepokojem i innymi objawami, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy, reakcje anafilaktyczne czy ciężkie zaburzenia wątroby, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniej interwencji medycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Paxtin 20 20 mg
akatyzja, bradykardia, depersonalizacja, drgawka, dystonia ustno-twarzowa, epizod dużej depresji, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hiponatremia, krwotok poporodowy, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, mlekotok, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadmierne krwawienie miesiączkowe, nadwrażliwość na światło, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe krwawienie, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, ostra jaskra, paroksetyna, pokrzywka, priapizm, reakcja maniakalna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, splątanie, SSRI, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wybroczyna, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie kontroli glikemii, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka -
Profil bezpieczeństwa leku
Paroksetyna jest bezpieczna do stosowania u kobiet karmiących, gdyż przenikanie leku do mleka kobiecego jest minimalne, a stężenia w surowicy niemowląt są niewykrywalne lub bardzo niskie, bez obserwowanych działań niepożądanych. W kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, paroksetyna nie wywiera istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, jednak pacjentów należy poinformować o możliwym ryzyku. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest odradzane, mimo że paroksetyna nie nasila upośledzenia funkcji umysłowych i motorycznych wywołanych przez alkohol.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby obserwuje się zwiększone stężenia paroksetyny w osoczu, co wiąże się z podwyższonym ryzykiem hiponatremii i krwawień. W tych grupach zaleca się ostrożność oraz ograniczenie maksymalnej dawki leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie parametrów klinicznych i biochemicznych, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych i dostosować terapię do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Paxtin 20 20 mg
-
Przeciwwskazania
Lek Paxtin, zawierający paroksetynę chlorowodorek w dawkach 20 mg i 40 mg, posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na paroksetynę lub substancje pomocnicze. Stosowanie leku jest przeciwwskazane w połączeniu z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego oraz innych poważnych interakcji, z wyjątkiem linezolidu, który wymaga ścisłej kontroli pacjenta. Okres karencji pomiędzy terapią paroksetyną a nieodwracalnymi inhibitorami MAO wynosi 2 tygodnie, a w przypadku odwracalnych inhibitorów (moklobemid, linezolid, błękit metylenowy) co najmniej 24 godziny przed rozpoczęciem leczenia paroksetyną. Po zakończeniu terapii paroksetyną należy zachować przerwę co najmniej 1 tygodnia przed włączeniem inhibitora MAO.
Jednoczesne stosowanie paroksetyny z tiorydazyną lub pimozydem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QTc i potencjalnie śmiertelnych zaburzeń rytmu serca, takich jak torsade de pointes. Paroksetyna, jako inhibitor enzymu CYP2D6, może zwiększać stężenie tych leków w osoczu, co znacząco podnosi ryzyko kardiotoksyczności. Przed włączeniem leku Paxtin konieczna jest szczegółowa analiza farmakoterapii pacjenta, aby uniknąć niebezpiecznych interakcji lekowych. Przestrzeganie wymienionych przeciwwskazań jest kluczowe dla zapobiegania poważnym powikłaniom, w tym zespołowi serotoninowemu oraz zagrażającym życiu zaburzeniom rytmu serca.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Paxtin 20 20 mg
bezpieczeństwo farmakoterapii, błękit metylenowy, chlorek metylotioninowy, ciśnienie tętnicze, CYP2D6, cytochrom P450, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, komorowe zaburzenia rytmu, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość, obraz kliniczny, paroksetyna chlorowodorek, pimozyd, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, tiorydazyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy -
Przedawkowanie
Przedawkowanie paroksetyny, substancji czynnej preparatu Paxtin (dostępnego w dawkach 20 mg i 40 mg), cechuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa, jednak wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Dawki sięgające nawet 2000 mg mogą być przeżyte bez poważnych następstw, aczkolwiek ryzyko powikłań wzrasta zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków psychotropowych lub alkoholu. Objawy przedawkowania obejmują gorączkę, mimowolne skurcze mięśniowe (zwykle przy dawkach >1000 mg), zaburzenia świadomości od senności do głębokiego zaburzenia, a w ciężkich przypadkach śpiączkę i zmiany w zapisie EKG, takie jak wydłużenie odcinka QT i zaburzenia rytmu serca, które mogą prowadzić do zgonu.
Brak specyficznej odtrutki na przedawkowanie paroksetyny wymusza stosowanie standardowych procedur postępowania po przedawkowaniu leków przeciwdepresyjnych. Zalecane jest podanie węgla aktywnego w dawce 20-30 g w ciągu kilku godzin od przyjęcia leku w celu ograniczenia wchłaniania, wdrożenie leczenia podtrzymującego funkcje życiowe, częste monitorowanie parametrów życiowych oraz uważna obserwacja kliniczna pacjenta. Leczenie powinno być dostosowane do indywidualnego obrazu klinicznego i nasilenia objawów. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków psychotropowych, gdyż znacznie zwiększa to ryzyko poważnych powikłań zagrażających życiu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Paxtin 20 20 mg
drgawka, działanie niepożądane, elektrokardiogram, gorączka, interwencja medyczna, leczenie podtrzymujące, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, mimowolny skurcz mięśniowy, objaw kliniczny, odcinek QT, parametry życiowe, paroksetyna, Paxtin, przewód pokarmowy, reakcja toksyczna, śpiączka, termoregulacja, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości -
Skład i postać leku
Paxtin jest dostępny w dwóch dawkach: 20 mg i 40 mg paroksetyny (chlorowodorku paroksetyny) w formie tabletek powlekanych. Tabletki Paxtin 20 są białe, okrągłe, dwudzielne i oznaczone symbolem PX 20, natomiast Paxtin 40 to białe, okrągłe, czterodzielne tabletki z symbolem PX 40. Obie formy umożliwiają precyzyjne dzielenie dawki. Skład tabletki obejmuje substancję czynną oraz pomocnicze składniki takie jak mannitol, celuloza mikrokrystaliczna PH 101 i PH 102, kopowidon K28, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, hypromeloza 5cps, talk i dwutlenek tytanu (E171), które zapewniają odpowiednią trwałość, rozpad i biodostępność leku.
Paxtin jest dostępny w różnych wielkościach opakowań, od 7 do 250 tabletek, pakowanych w blistry PVC/Aluminium lub pojemniki HDPE z zakrętką LDPE. Okres ważności wynosi 5 lat dla blisterów i 3 lata dla pojemników HDPE, z zaleceniem przechowywania pojemników poniżej 30°C. Produkt nie wykazuje istotnych niezgodności farmaceutycznych ani interakcji z materiałami opakowaniowymi. Niewykorzystane resztki leku należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami, aby minimalizować ryzyko dla środowiska i zdrowia publicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Paxtin 20 20 mg
biodostępność leku, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek paroksetyny, dwutlenek tytanu, hypromeloza, interakcja niepożądana, karboksymetyloskrobia sodowa, kopowidon, krzemionka koloidalna, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, paroksetyna, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, właściwości farmaceutyczne, właściwości fizykochemiczne -
Specjalne ostrzeżenia
Paroksetyna (Paxtin) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i wrogości. Leczenie należy rozpoczynać po odpowiednim odstępie od inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) – 14 dni po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych. Dawkowanie powinno być stopniowo zwiększane do uzyskania optymalnej odpowiedzi terapeutycznej. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów akatyzji, zespołu serotoninowego oraz zaburzeń czynności seksualnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią maniakalnych epizodów, zaburzeniami czynności nerek, wątroby, cukrzycą, padaczką oraz jaskrą z wąskim kątem. Ryzyko hiponatremii i nieprawidłowych krwawień, zwłaszcza u osób starszych, wymaga ostrożności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych lub wpływających na czynność płytek krwi.
Paroksetyna jest silnym inhibitorem CYP2D6, co może obniżać stężenie endoksyfenu podczas terapii tamoksyfenem, dlatego ich łączna terapia powinna być unikana. Po nagłym odstawieniu leku u około 30% pacjentów mogą wystąpić objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności czy kołatanie serca, które zwykle ustępują w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych mogą utrzymywać się do 2-3 miesięcy. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki. Produkt zawiera mniej niż 23 mg sodu na tabletkę, co klasyfikuje go jako lek „wolny od sodu”. Pacjentów i opiekunów należy edukować o konieczności monitorowania nasilenia choroby, myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, zwłaszcza w początkowym okresie terapii i po zmianie dawki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Paxtin 20
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, ciężkie zaburzenie depresyjne, cukrzyca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, drgawka miokloniczne, endoksyfen, fenotiazyna, hipertermia, hiponatremia, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, jaskra, klozapina, kontrola glikemii, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lek przeciwdepresyjny, mania, marskość wątroby, myśl samobójcza, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, padaczka, parestezja, plamica, płytka krwi, remisja, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tamoksyfen, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie serca, zachowanie samobójcze, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny -
Właściwości farmakodynamiczne
Paroksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC: N06AB05), wykazuje silne i wybiórcze hamowanie wychwytu 5-HT w neuronach mózgowych, co stanowi podstawę jej zastosowania w leczeniu depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, fobii społecznej, zaburzeń lękowych uogólnionych, zespołu stresu pourazowego oraz lęku napadowego. Charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów muskarynowych, adrenergicznych, dopaminowych, serotoninowych 5-HT1 i 5-HT2 oraz histaminowych H1, co przekłada się na korzystny profil działań niepożądanych, w tym brak istotnego wpływu na funkcje psychomotoryczne, układ krążenia oraz jakość snu. Dawkowanie w zakresie 20-40 mg/dobę wykazuje płaską krzywą odpowiedzi, a zwiększenie dawki może być rozważane u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią terapeutyczną. Długoterminowa skuteczność potwierdzona jest w badaniach trwających do 52 tygodni, gdzie paroksetyna znacząco redukuje ryzyko nawrotów depresji (12% vs 28% placebo), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (38% vs 59% placebo) oraz lęku napadowego (5% vs 30% placebo).
Analiza ryzyka zachowań samobójczych wskazuje na zwiększone ryzyko u młodych dorosłych (18-24 lata) leczonych paroksetyną (2,19% vs 0,92% placebo) oraz u dorosłych z epizodem dużej depresji (0,32% vs 0,05% placebo), przy czym zdarzenia te dotyczyły prób samobójczych, bez przypadków dokonanych samobójstw. U dzieci i młodzieży obserwowano istotnie częstsze działania niepożądane, takie jak nasilenie zachowań samobójczych, samouszkodzenia, zwiększona wrogość, zmniejszenie apetytu, drżenie, pocenie się, hiperkineza, pobudzenie oraz chwiejność emocjonalna. Objawy odstawienne obejmowały nerwowość, zawroty głowy, nudności i bóle brzucha. Ponadto, w badaniach trwających od 8 tygodni do 8 miesięcy, u 1,74% dzieci i młodzieży leczonych paroksetyną zaobserwowano zwiększone ryzyko krwawień ze skóry i błon śluzowych (w porównaniu do 0,74% w grupie placebo), co wymaga uwagi klinicznej podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Paxtin 20 20 mg
chwiejność emocjonalna, epizod dużej depresji, fobia społeczna, hiperkineza, inhibitor monoaminooksydazy, lęk napadowy, myśl samobójcza, próba samobójcza, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, samouszkodzenie, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wahanie nastroju, właściwość przeciwcholinergiczna, wrogość, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zespół odstawienny, zespół stresu pourazowego -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Paroksetyna, substancja czynna preparatów Paxtin 20 mg i Paxtin 40 mg, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn, co potwierdzają badania kliniczne. Terapia tym lekiem nie powoduje obniżenia sprawności intelektualnej ani psychoruchowej, umożliwiając pacjentom utrzymanie normalnej aktywności życiowej. Mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, zaleca się indywidualną ocenę reakcji pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub przy zmianie dawkowania, z uwzględnieniem dawki – szczególnie przy 40 mg. Lekarze powinni poinformować pacjentów o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów oraz konieczności zachowania ostrożności.
W trakcie terapii paroksetyną należy zdecydowanie odradzać spożywanie alkoholu, mimo że badania nie wykazały nasilenia upośledzenia sprawności umysłowej i motorycznej pod jego wpływem. Interakcje z alkoholem mogą być nieprzewidywalne i zależne od indywidualnych cech pacjenta, co uzasadnia rekomendację abstynencji. Zaleca się, aby lekarz dokumentował w historii choroby przekazanie pacjentowi informacji dotyczących braku istotnego wpływu leku na sprawność psychomotoryczną, konieczności indywidualnej oceny reakcji na lek oraz przeciwwskazania do spożywania alkoholu. Takie postępowanie jest zgodne z dobrą praktyką medyczną i zwiększa bezpieczeństwo terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Paxtin 20 20 mg
-
Wskazania do stosowania
Paxtin, zawierający paroksetynę chlorowodorek w dawkach 20 mg i 40 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń psychicznych, w tym epizodu dużej depresji, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego (OCD), zaburzeń lękowych z napadami lęku (z agorafobią lub bez), fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego (GAD) oraz zaburzenia stresowego pourazowego (PTSD). Dawki początkowe wahają się od 10 mg do 20 mg na dobę, z zakresami terapeutycznymi od 20 mg do 60 mg na dobę, w zależności od wskazania. Pełny efekt terapeutyczny zwykle pojawia się po kilku tygodniach, a leczenie powinno być kontynuowane przez minimum 6 miesięcy po uzyskaniu remisji w przypadku depresji, aby zapobiec nawrotom. Tabletki są powlekane, białe, okrągłe, z rowkiem umożliwiającym dzielenie dawki, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii.
Decyzja o zastosowaniu Paxtinu powinna uwzględniać nasilenie objawów, wpływ na funkcjonowanie pacjenta, wcześniejszą odpowiedź na leczenie, współistniejące schorzenia oraz preferencje pacjenta. Ze względu na ryzyko zwiększonego samobójstwa na początku terapii, konieczne jest uważne monitorowanie stanu pacjenta. Leczenie paroksetyną powinno być integralną częścią kompleksowego podejścia terapeutycznego, obejmującego również psychoterapię i wsparcie psychospołeczne. Dawkowanie dla poszczególnych zaburzeń jest następujące: epizod dużej depresji 20-40 mg/dobę, OCD 20-60 mg/dobę, zaburzenia lękowe z napadami lęku 20-40 mg/dobę, fobia społeczna 20-40 mg/dobę, GAD 20-50 mg/dobę oraz PTSD 20-40 mg/dobę, z zaleceniem leczenia długoterminowego w większości przypadków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Paxtin 20 20 mg
agorafobia, anhedonia, astenia, duszność, epizod dużej depresji, fobia społeczna, intruzja, kołatanie serca, kompulsja, męczliwość, napad lęku, objawy somatyczne, obniżenie nastroju, obsesja, paroksetyna, paroksetyna chlorowodorek, pobudzenie, remisja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie lękowe z napadami lęku, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie stresowe pourazowe, zawroty głowy