izoenzym CYP1A1
Izoenzym CYP1A1 należy do rodziny cytochromów P450, które odgrywają kluczową rolę w metabolizmie wielu związków, zarówno endogennych, jak i egzogennych. CYP1A1 jest kodowany przez gen CYP1A1 zlokalizowany na chromosomie 15 i charakteryzuje się wysoką aktywnością w metabolizowaniu wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA) oraz niektórych leków.
Ekspresja CYP1A1 jest indukowana przez różne substancje, w tym dym tytoniowy, węglowodory aromatyczne i dioksyny, poprzez aktywację receptora węglowodorów aromatycznych (AhR). Izoenzym ten uczestniczy w pierwszej fazie biotransformacji ksenobiotyków, katalizując reakcje oksydacji, które często prowadzą do powstawania reaktywnych metabolitów.
Polimorfizmy genu CYP1A1 mają istotne znaczenie kliniczne, ponieważ mogą wpływać na metabolizm leków oraz na podatność na nowotwory, szczególnie raka płuc. Zwiększona aktywność CYP1A1 może prowadzić do nasilonej bioaktywacji prokancerogenów do ich aktywnych form, co zwiększa ryzyko uszkodzenia DNA i kancerogenezy.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Febuksostat wykazuje szybkie i wydajne wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 2,8-3,2 µg/ml przy dawce 80 mg oraz 5,0-5,3 µg/ml przy dawce 120 mg, z czasem do osiągnięcia Cmax (tmax) wynoszącym 1,0-1,5 godziny. Wchłanianie jest wysokie (≥84%), a pokarm bogatotłuszczowy zmniejsza Cmax o 38-49% i AUC o 16-18%, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną. Okres półtrwania (t1/2) febuksostatu wynosi 5-8 godzin, a objętość dystrybucji (Vss/F) mieści się w zakresie 29-75 litrów. Lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~99,2%), głównie albuminami, natomiast aktywne metabolity wiążą się w 82-91%. Metabolizm zachodzi głównie przez koniugację (enzymy UDPGT 1A1, 1A8, 1A9) oraz oksydację (izozymy CYP1A1, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9), prowadząc do powstania czterech aktywnych metabolitów hydroksylowych.
acyloglukuronid, cytochrom P450, dna moczanowa, dostępność biologiczna, farmakodynamika, farmakokinetyka, febuksostat, glukuronozylotransferaza, hiperurykemia, izoenzym CYP1A1, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP2C9, klasyfikacja Childa-Pugha, krzywa stężenia w osoczu, metabolit hydroksylowy, mikrosom wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie w osoczu krwi, UDP-glukuronozylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Melatonina, o masie cząsteczkowej 232 g/mol, jest syntetyzowana endogennie z tryptofanu i wykazuje dużą zmienność biodostępności po podaniu doustnym (3-76%, z dokładniejszym zakresem 10-35%). Charakteryzuje się znacznym efektem pierwszego przejścia (30-85%, a według niektórych źródeł nawet 80-90%). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga w czasie od 0,5 do 2 godzin (tmax 15-90 minut, średnio około 50 minut), z wartościami Cmax dla dawki 3 mg natychmiastowo uwalnianej melatoniny wynoszącymi około 3400 pg/ml (Voquily: do 8700 pg/ml). Melatonina wiąże się z białkami osocza w 50-60%, głównie z albuminami, i szybko przenika do płynów ustrojowych oraz przez barierę krew-mózg i łożyskową. Metabolizowana jest głównie w wątrobie przez CYP1A1, CYP1A2 i w mniejszym stopniu CYP2C19 do 6-hydroksymelatoniny (80-90%) i N-acetyloserotoniny (około 10%), a następnie koniugowana do siarczanów (70%) i glukuronidów (30%).
6-hydroksymelatonina, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność melatoniny, cytochrom P450, cząsteczka amfifilowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka melatoniny, glukuronid, hemodializa, izoenzym CYP1A1, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C19, jelito cienkie, koniugacja, lipoproteiny o dużej gęstości, maksymalne stężenie leku, marskość wątroby, metabolizm melatoniny, N-acetyloserotonina, okres półtrwania, pirydoksyna, płyn mózgowo-rdzeniowy, serotonina, siarczan, tryptofan -
Leksykon leków
Febuksostat wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 10-120 mg, z nieproporcjonalnym wzrostem AUC przy dawkach 120-300 mg oraz brakiem istotnej kumulacji przy podawaniu 10-240 mg co 24 godziny. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga po 1-1,5 godziny, z biodostępnością co najmniej 84%. Dla dawki 80 mg Cmax wynosi 2,8-3,2 µg/ml, a dla 120 mg 5,0-5,3 µg/ml, z okresem półtrwania 5-8 godzin. Wysokie wiązanie z białkami osocza (~99,2%) utrzymuje się w całym zakresie terapeutycznym. Metabolizm zachodzi głównie przez UDP-glukuronozylotransferazy (UGT 1A1, 1A8, 1A9) oraz cytochrom P450 (CYP1A1, 1A2, 2C8, 2C9), prowadząc do powstania aktywnych metabolitów. Eliminacja odbywa się zarówno drogą nerkową (~49% dawki, w tym 3% postaci niezmienionej), jak i kałową (~45% dawki). Pokarm zmniejsza Cmax i AUC, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na skuteczność, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
acyloglukuronid, biodostępność, cytochrom P450, dna moczanowa, dysfagia, farmakodynamika, farmakokinetyka, febuksostat, glukuronid, hiperurykemia, izoenzym CYP1A1, kwas moczowy w surowicy, metabolit hydroksylowy, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu krwi, UDP-glukuronozylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
