obniżenie rezerwy nadnerczowej
Obniżenie rezerwy nadnerczowej to stan kliniczny, w którym nadnercza są w stanie produkować prawidłowe ilości kortyzolu w warunkach spoczynkowych, ale nie są zdolne do zwiększenia produkcji tego hormonu w odpowiedzi na stres czy chorobę. Jest to pośredni etap między prawidłową funkcją nadnerczy a pełną niewydolnością nadnerczy (chorobą Addisona).
Rezerwa nadnerczowa może być oceniana przy pomocy testu stymulacji ACTH (syntetycznym analogiem jest tetrakozaktyd), który polega na podaniu ACTH i pomiarze odpowiedzi kortyzolu. W przypadku obniżonej rezerwy, odpowiedź kortyzolowa jest nieadekwatna w stosunku do bodźca. Stan ten może być spowodowany różnymi czynnikami, takimi jak przewlekłe stosowanie glikokortykosteroidów, choroby autoimmunologiczne, stany zapalne, infekcje czy zaburzenia przysadki mózgowej.
Klinicznie obniżona rezerwa nadnerczowa może manifestować się niespecyficznymi objawami, takimi jak przewlekłe zmęczenie, osłabienie, utrata masy ciała, hipotonia ortostatyczna, czy nawracające infekcje. W sytuacjach stresowych, takich jak ciężka choroba, operacja czy uraz, pacjenci z obniżoną rezerwą nadnerczową są narażeni na ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nadnerczy, która jest stanem zagrażającym życiu.
Leczenie obniżonej rezerwy nadnerczowej zależy od przyczyny i nasilenia problemu. W niektórych przypadkach może być konieczna suplementacja glikokortykosteroidów, szczególnie w sytuacjach stresowych. Pacjenci powinni być edukowani odnośnie objawów niewydolności nadnerczy i postępowania w sytuacjach zwiększonego zapotrzebowania na kortyzol.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Soprobec
Produkt leczniczy Soprobec, stosowany wziewnie, wymaga precyzyjnej techniki inhalacji oraz regularnego, codziennego stosowania, nawet w okresach bezobjawowych, aby zapewnić skuteczną kontrolę astmy. Nie jest przeznaczony do leczenia ostrych napadów astmy, gdzie konieczne jest stosowanie szybko działających leków rozszerzających oskrzela. Nagłe przerwanie terapii jest niewskazane, a pogorszenie kontroli choroby, objawiające się częstszym użyciem leków doraźnych, wymaga ponownej oceny leczenia. Długotrwałe stosowanie wziewnych kortykosteroidów, zwłaszcza w dużych dawkach, może prowadzić do działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz objawy psychiczne. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz regularne monitorowanie wzrostu u pacjentów pediatrycznych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cechy cushingoidalne, centralna chorioretinopatia surowicza, duszność, gruźlica, hipoglikemia, jadłowstręt, kandydoza jamy ustnej, kortykosteroid wziewny, lek przeciwhistaminowy, lek rozszerzający oskrzela, nadmierna aktywność psychoruchowa, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, nieostre widzenie, obniżenie rezerwy nadnerczowej, osteoporoza, ostry napad astmy, ostry przełom nadnerczowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, świszczący oddech, wyprysk, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości