zespół lęku napadowego bez agorafobii
Wskazanie
Zespół lęku napadowego bez agorafobii to zaburzenie psychiczne charakteryzujące się nawracającymi, niespodziewanymi atakami paniki, którym nie towarzyszy lęk przed przebywaniem w miejscach lub sytuacjach, z których ucieczka mogłaby być trudna (agorafobia). Ataki paniki objawiają się napadowym lękiem o dużym nasileniu, któremu towarzyszą objawy somatyczne, takie jak: kołatanie serca, duszność, zawroty głowy, drżenie ciała, pocenie się, uczucie dławienia, ból w klatce piersiowej, nudności oraz uczucie derealizacji lub depersonalizacji.
W leczeniu zespołu lęku napadowego bez agorafobii stosuje się farmakoterapię oraz psychoterapię. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak: Bioxetin (escitalopram), Seronil, Prozac (fluoksetyna), Paroxetine (paroksetyna), Zoloft, Asentra (sertralina). Stosuje się również inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), np. Faxolet, Velaxin (wenlafaksyna) oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, jak Anafranil (klomipramina).
W okresie oczekiwania na efekt działania leków przeciwdepresyjnych (2-4 tygodnie) można zastosować krótkotrwale benzodiazepiny, np. Xanax (alprazolam), Relanium (diazepam), Lorafen (lorazepam). Należy jednak pamiętać o ryzyku uzależnienia przy dłuższym stosowaniu tych leków. W terapii pomocne są również leki przeciwlękowe niebędące benzodiazepinami, jak Buspiron.
Największe trudności w leczeniu zespołu lęku napadowego bez agorafobii związane są z koniecznością długotrwałego przyjmowania leków (minimum 6-12 miesięcy po ustąpieniu objawów) oraz występowaniem działań niepożądanych, które mogą prowadzić do przerywania terapii przez pacjenta. Istotnym problemem jest również okres latencji działania leków przeciwdepresyjnych, podczas którego pacjent może doświadczać nasilenia objawów lękowych. Dodatkowo, około 30% pacjentów nie reaguje zadowalająco na leczenie pierwszego wyboru, co wymaga modyfikacji terapii lub kombinacji różnych strategii leczniczych.
Równolegle z farmakoterapią zaleca się prowadzenie psychoterapii poznawczo-behawioralnej (CBT), która pomaga pacjentom zrozumieć mechanizmy powstawania ataków paniki i wypracować strategie radzenia sobie z objawami. Terapia ekspozycyjna, trening oddechowy oraz techniki relaksacyjne są również skutecznymi elementami kompleksowego leczenia tego zaburzenia.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Nexpram – Tabletki powlekane – 20 mg
Produkt leczniczy zawiera escytalopram w postaci szczawianu oraz laktozę jako substancję pomocniczą. Dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawce 10 mg lub 20 mg. Stosowany jest w leczeniu dużych epizodów depresyjnych, zaburzeń lękowych, w tym zespołu lęku napadowego, fobii społecznej oraz zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. Lek pomaga w łagodzeniu objawów związanych z tymi schorzeniami.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Nexpram – Tabletki powlekane – 10 mg
Produkt leczniczy zawiera escytalopram w postaci szczawianu oraz laktozę jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg. Stosuje się go w leczeniu dużych epizodów depresyjnych oraz różnych zaburzeń lękowych, takich jak zespół lęku napadowego, zespół lęku społecznego, zaburzenie lękowe uogólnione oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Tabletki można dzielić na równe dawki, co ułatwia dostosowanie terapii.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna