Leki w grupie
„selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI)”

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) to grupa leków przeciwdepresyjnych, które działają poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego zarówno serotoniny, jak i noradrenaliny w synapsach nerwowych. Mechanizm ich działania polega na zwiększeniu stężenia tych neuroprzekaźników w przestrzeni synaptycznej, co prowadzi do poprawy przekaźnictwa nerwowego i łagodzenia objawów depresji oraz zaburzeń lękowych.

Do najważniejszych leków z grupy SNRI należą: wenlafaksyna (Efectin, Velafax, Venlectine), duloksetyna (Cymbalta, Dulsevia, Dulodet), milnacipran (Ixel) oraz deswenlafaksyna (Pristiq). W Polsce najczęściej stosowane są preparaty zawierające wenlafaksynę i duloksetynę, dostępne zarówno w formie tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, jak i o przedłużonym uwalnianiu.

SNRI wykazują skuteczność nie tylko w leczeniu dużej depresji, ale również w terapii zaburzeń lękowych (lęk uogólniony, fobia społeczna, zespół lęku napadowego), zespołu stresu pourazowego (PTSD), oraz bólu neuropatycznego. Duloksetyna jest szczególnie efektywna w leczeniu fibromialgii i przewlekłego bólu mięśniowo-szkieletowego, a także w terapii wysiłkowego nietrzymania moczu.

Główną zaletą SNRI jest ich szeroki profil działania, wynikający z jednoczesnego wpływu na dwa układy neuroprzekaźnictwa. Leki te często okazują się skuteczne u pacjentów, którzy nie reagowali na monoterapię selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Inną zaletą jest stosunkowo szybki początek działania przeciwdepresyjnego, a także mniejsze ryzyko powodowania zaburzeń seksualnych w porównaniu do SSRI.

Do najczęstszych działań niepożądanych SNRI należą nudności, wymioty, suchość w ustach, nadmierna potliwość, zawroty głowy, bezsenność oraz zaburzenia apetytu. Poważniejsze ryzyko związane z ich stosowaniem obejmuje wzrost ciśnienia tętniczego (szczególnie przy wyższych dawkach wenlafaksyny), zwiększone ryzyko krwawień, szczególnie u osób przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe. Nagłe odstawienie SNRI może wywołać zespół odstawienny, dlatego dawkę należy zmniejszać stopniowo.

W obrębie grupy SNRI można wyróżnić podział ze względu na selektywność wobec poszczególnych neuroprzekaźników. Wenlafaksyna w niższych dawkach działa głównie na serotoninę, a w wyższych również na noradrenalinę. Duloksetyna wykazuje bardziej zrównoważony wpływ na oba neuroprzekaźniki, podczas gdy milnacipran silniej oddziałuje na układ noradrenergiczny. Te różnice w profilu farmakologicznym mogą determinować wybór konkretnego leku w zależności od dominujących objawów u pacjenta.

Lista leków w tej grupie

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl