stabilna łuszczyca pospolita
Stabilna łuszczyca pospolita (psoriasis vulgaris stabilisata) to przewlekła, niezakaźna choroba zapalna skóry charakteryzująca się obecnością dobrze odgraniczonych, rumieniowo-łuszczycowych blaszek pokrytych srebrzystą łuską. W fazie stabilnej zmiany skórne nie wykazują tendencji do nagłego rozprzestrzeniania się ani do powstawania nowych wykwitów.
Obraz kliniczny stabilnej łuszczycy pospolitej cechuje się obecnością charakterystycznych zmian zlokalizowanych najczęściej na wyprostnych powierzchniach kończyn (szczególnie łokcie i kolana), w okolicy lędźwiowo-krzyżowej oraz na owłosionej skórze głowy. W przeciwieństwie do postaci niestabilnej, zmiany nie tworzą objawu Köbnera (izomorficznego) w miejscach urazów.
Rozpoznanie stabilnej łuszczycy pospolitej opiera się głównie na obrazie klinicznym, jednak w przypadkach wątpliwych może być konieczne wykonanie badania histopatologicznego. Typowe cechy mikroskopowe obejmują hiperkeratozę, parakeratozę, wydłużenie sopli naskórkowych oraz obecność mikroropni Munro w warstwie rogowej.
Leczenie stabilnej łuszczycy pospolitej jest zazwyczaj mniej intensywne niż w przypadku postaci niestabilnej i obejmuje głównie terapię miejscową (glikokortykosteroidy, pochodne witaminy D3, retinoidy), fototerapię (UVB, PUVA) oraz w przypadkach bardziej nasilonych – leczenie ogólne (metotreksat, cyklosporyna, acytretyna, leki biologiczne).