wchłanianie rywastygminy
Rywastygmina jest inhibitorem cholinoesterazy stosowanym głównie w leczeniu łagodnej do umiarkowanej postaci choroby Alzheimera oraz demencji związanej z chorobą Parkinsona. Wchłanianie rywastygminy różni się w zależności od drogi podania leku.
Po podaniu doustnym rywastygmina wchłania się szybko, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny. Biodostępność doustna wynosi około 40%. Spożywanie pokarmu opóźnia wchłanianie leku o około 90 minut i zmniejsza Cmax o około 30%, ale nie wpływa znacząco na całkowitą biodostępność.
W przypadku systemu transdermalnego (plastry) wchłanianie rywastygminy jest wolniejsze – maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 10-16 godzinach. Zaletą tej drogi podania jest bardziej stabilne stężenie leku w osoczu, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych związanych z wysokimi stężeniami szczytowymi. Biodostępność po podaniu przezskórnym jest wyższa (przekracza 100% biodostępności doustnej) ze względu na brak efektu pierwszego przejścia przez wątrobę.
Rywastygmina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (około 40%) i dobrą dystrybucją do tkanek, w tym do ośrodkowego układu nerwowego. Po wchłonięciu ulega szybkiej hydrolizie, głównie za pośrednictwem cholinoesteraz, do metabolitu dekarbamylowanego, który wykazuje minimalną aktywność hamowania cholinoesterazy.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Rywastygmina w formie systemu transdermalnego charakteryzuje się unikalnymi właściwościami farmakokinetycznymi w porównaniu do postaci doustnych, w tym powolnym wchłanianiem z opóźnionym czasem do osiągnięcia Cmax (10-16 h) oraz stabilniejszym profilem stężeń w osoczu, z wskaźnikiem fluktuacji (FI) wynoszącym 0,58-0,77 dla dawek 4,6-13,3 mg/24 h, znacznie niższym niż w przypadku podania doustnego (FI 3,96-4,15). Zmienność międzyosobnicza parametrów Cmax i AUC0-24h jest również mniejsza (43-49% vs. 71-103%), co przekłada się na bardziej przewidywalne narażenie na lek. Farmakokinetyka rywastygminy jest nieliniowa, z ponadproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy zwiększaniu dawki, a metabolizm pierwszego przejścia jest omijany, co skutkuje niższym stosunkiem AUC metabolitu NAP226-90 do leku macierzystego (0,7 vs. 3,5 w podaniu doustnym). Okres półtrwania eliminacji po zdjęciu plastra wynosi około 3,4 h, dłuższy niż po podaniu doustnym (1,4-1,7 h), co jest efektem modelu farmakokinetyki typu „flip-flop”.
acetylocholinesteraza, bariera krew-mózg, choroba Alzheimera, ekspozycja na substancję czynną, farmakokinetyka nieliniowa, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otępienie typu alzheimerowskiego, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, system transdermalny, wchłanianie rywastygminy, wskaźnik fluktuacji, wydalanie nerkowe metabolitów, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza, związek macierzysty -
Leksykon leków
Rywastygmina, substancja czynna produktu Rivastigmin Orion (kapsułki 6 mg), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu. Bezwzględna biodostępność po dawce 3 mg wynosi około 36%±13%, a podanie z pokarmem opóźnia tmax do około 2,5 godziny, zmniejsza Cmax i zwiększa AUC o około 30%. Rywastygmina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~40%) oraz objętość dystrybucji 1,8-2,7 l/kg, co umożliwia efektywne przenikanie przez barierę krew-mózg. Metabolizm jest szybki (t½ około 1 godziny), głównie przez hydrolizę cholinoesterazą, z powstaniem dekarbamylowanego metabolitu o minimalnej aktywności hamującej acetylocholinoesterazę (<10%). Klirens osoczowy zależy od dawki i wynosi 130 l/h po 0,2 mg i 70 l/h po 2,7 mg dożylnie. Eliminacja zachodzi głównie przez wydalanie metabolitów z moczem (>90% w ciągu 24 h), bez obecności niezmienionej substancji czynnej w moczu.
acetylocholinoesteraza, bariera krew-mózg, biodostępność bezwzględna, biodostępność rywastygminy, cholinoesteraza, choroba Alzheimera, Cmax, cytochrom P450, eliminacja rywastygminy, farmakokinetyka populacyjna, hydroliza enzymatyczna, klirens osoczowy, metabolit dekarbamylowany, metabolizm rywastygminy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, substancja czynna, wchłanianie rywastygminy, wydalanie nerkowe metabolitów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Rywastygmina, substancja czynna leku Ristidic, wykazuje szybkie i całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu. Bezwzględna biodostępność przy dawce 3 mg wynosi około 36%±13%, z nieliniową zależnością od dawki, co jest związane z hamowaniem cholinoesterazy. Spożycie pokarmu opóźnia Tmax o 90 minut, zmniejsza Cmax, ale zwiększa pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) o około 30%. Rywastygmina wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~40%) i charakteryzuje się objętością dystrybucji 1,8–2,7 l/kg, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, w tym przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez hydrolizę z udziałem cholinoesterazy, z okresem półtrwania około 1 godziny, a enzymy cytochromu P450 mają marginalne znaczenie. Klirens osoczowy jest zależny od dawki, zmniejszając się z 130 l/h przy dawce 0,2 mg i.v. do 70 l/h przy dawce 2,7 mg i.v. Eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie metabolitów z moczem (>90% w ciągu 24 h), bez wydalania leku w postaci niezmienionej, a wydalanie z kałem jest marginalne (<1%).
acetylocholinoesteraza, bariera krew-mózg, biodostępność rywastygminy, cholinoesteraza, choroba Alzheimera, cytochrom P450, dekarbamylowany metabolit, eliminacja rywastygminy, farmakokinetyka rywastygminy, klirens osoczowy, metabolizm rywastygminy, niewydolność nerek, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rywastygmina, stężenie w osoczu, upośledzenie czynności nerek, upośledzenie czynności wątroby, wchłanianie rywastygminy
