CYP2C9*3
CYP2C9*3 to wariant genetyczny genu CYP2C9, kodującego jeden z najważniejszych enzymów cytochromu P450 odpowiedzialnych za metabolizm leków. Ta odmiana alleliczna charakteryzuje się pojedynczą zamianą nukleotydu (SNP) A1075C, prowadzącą do substytucji izoleucyny na leucynę w pozycji 359 łańcucha aminokwasowego (I359L).
Wariant CYP2C9*3 wiąże się ze znaczącym zmniejszeniem aktywności enzymatycznej, co powoduje wolniejszy metabolizm wielu leków, w tym niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), niektórych leków przeciwpadaczkowych i przeciwcukrzycowych. U osób będących nosicielami tego wariantu stężenie tych leków w organizmie może utrzymywać się dłużej, zwiększając ryzyko działań niepożądanych i toksyczności.
Klinicznie obecność allelu CYP2C9*3 ma szczególne znaczenie w terapii warfaryną, gdzie wiąże się z koniecznością redukcji dawki leku o około 30-50% w porównaniu do pacjentów z genotypem dzikim. Badania farmakogenetyczne CYP2C9 są zalecane przed rozpoczęciem terapii lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, których metabolizm zależy od tego enzymu, co pozwala na indywidualizację dawkowania i zmniejszenie ryzyka powikłań.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Piroksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, charakteryzuje się dobrym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 1,5-2 μg/ml po 3-5 godzinach od podania dawki 20 mg. Postać kompleksu z β-cyklodekstryną (Flamexin) wykazuje szybsze osiągnięcie Cmax (30-60 minut) przy zachowaniu podobnych parametrów eliminacji. Po podaniu domięśniowym roztworu do wstrzykiwań (Feldene) stężenia piroksykamu w osoczu są wyższe w początkowej fazie w porównaniu do kapsułek doustnych, jednak obie formy są biorównoważne. Piroksykam ma długi okres półtrwania około 37,5-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę i stabilne stężenia w osoczu (3-8 μg/ml) po 7-12 dniach stosowania. Możliwe jest zastosowanie dawki nasycającej 40 mg/dobę przez 2 dni, co przyspiesza osiągnięcie stanu stacjonarnego u około 76% pacjentów bez zmiany parametrów farmakokinetycznych w fazie eliminacji.
białka osocza, biodostępność, biorównoważność, CYP2C9*2, CYP2C9*3, cytochrom P450, dawka nasycająca, flora bakteryjna, hydroksylacja pierścienia, izoforma CYP2C9, kapsułki doustne, kinetyka wchłaniania, klirens metaboliczny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kompleks z β-cyklodekstryną, krążenie wątrobowo-jelitowe, kwas glukuronowy, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, roztwór do wstrzykiwań, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, współczynnik eliminacji, wydalanie nerkowe -
Leksykon leków
Acenokumarol, będący mieszaniną enancjomerów R(+) i S(-), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością co najmniej 60%. Maksymalne stężenia w osoczu (0,3 ± 0,05 mg/ml) osiągane są w ciągu 1-3 godzin po dawce 10 mg. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 8-16 mg, jednak występuje znaczna zmienność międzyosobnicza, co utrudnia bezpośrednią korelację stężenia acenokumarolu z aktywnością protrombiny. Lek wiąże się w 98,7% z białkami osocza, a enancjomery różnią się objętością dystrybucji (R(+): 0,16-0,18 l/kg; S(-): 0,22-0,34 l/kg) oraz klirensem osoczowym (R(+) mniejszy). Acenokumarol przenika przez barierę łożyskową i do mleka kobiecego w śladowych ilościach. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19, prowadząc do nieaktywnych metabolitów. Polimorfizm CYP2C9, występujący u około 14% populacji, wpływa na metabolizm i odpowiedź terapeutyczną.
acenokumarol, albuminy, AUC, bariera fizjologiczna, bariera łożyskowa, białka osocza, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2C9*2, CYP2C9*3, CYP3A4, działanie przeciwzakrzepowe, genotyp CYP2C9, hydroksylacja, klirens osoczowy, krążenie ogólne, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm acenokumarolu, okres półtrwania, polimorfizm enzymatyczny, polimorfizm genetyczny, redukcja grupy karbonylowej, redukcja grupy nitrowej, stężenie acenokumarolu, stężenie protrombiny, terapia przeciwzakrzepowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Celekoksyb, dostępny w kapsułkach twardych po 100 mg, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 2-3 godzinach od podania doustnego. Spożycie leku z posiłkiem wysokotłuszczowym opóźnia Tmax do około 4 godzin i zwiększa biodostępność o około 20%, nie zmieniając jednak całkowitej ekspozycji (AUC). Lek wykazuje wysokie (ok. 97%) wiązanie z białkami osocza, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP2C9, z trzema nieaktywnymi metabolitami. Polimorfizm genetyczny CYP2C9, zwłaszcza homozygotyczna forma *3/*3, znacząco zwiększa Cmax i AUC (odpowiednio 4- i 7-krotnie przy dawce 200 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z upośledzonym metabolizmem. W populacji częstość homozygot *3/*3 wynosi 0,3–1,0%.
AUC, biodostępność leku, biotransformacja, celekoksyb, Cmax, CYP2C9, CYP2C9*3, cytochrom P450 2C9, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja nerkowa, inhibitor COX-1, inhibitor COX-2, interakcja lekowa, koniugat glukuronidowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny CYP2C9, powinowactwo do białek, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, T1/2, Tmax, upośledzenie metabolizmu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby
