anomalie rozwojowe
Anomalie rozwojowe to zaburzenia anatomiczne, funkcjonalne lub biochemiczne, które powstają w okresie rozwoju płodowego, a czasem manifestują się również po urodzeniu. Mogą one dotyczyć pojedynczego narządu, układu lub mieć charakter wielonarządowy.
Etiologia anomalii rozwojowych jest różnorodna – obejmuje czynniki genetyczne (mutacje genowe, aberracje chromosomowe), środowiskowe (teratogeny, infekcje wewnątrzmaciczne, promieniowanie) oraz wieloczynnikowe. Do najczęstszych anomalii rozwojowych należą wady serca, rozszczep wargi i podniebienia, wady cewy nerwowej oraz wady układu moczowo-płciowego.
Diagnostyka anomalii rozwojowych opiera się na badaniach prenatalnych (USG, NIPT, amniocenteza, biopsja kosmówki), badaniach obrazowych po urodzeniu oraz diagnostyce genetycznej. Wczesne wykrycie wad rozwojowych umożliwia planowanie optymalnego postępowania, w tym ewentualnej terapii wewnątrzmacicznej, odpowiedniego sposobu porodu oraz leczenia po urodzeniu.
Leczenie anomalii rozwojowych jest interdyscyplinarne i może obejmować interwencje chirurgiczne, farmakoterapię, fizjoterapię oraz wsparcie psychologiczne. Profilaktyka polega na suplementacji kwasem foliowym przed i w trakcie ciąży, unikaniu ekspozycji na teratogeny, kontroli chorób matki oraz poradnictwie genetycznym w rodzinach obciążonych.