wstrzyknięcie steroidów
Wstrzyknięcie steroidów to procedura medyczna polegająca na podaniu kortykosteroidów bezpośrednio do tkanki lub stawu w celu zmniejszenia stanu zapalnego i łagodzenia bólu. Najczęściej stosowane preparaty to betametazon, deksametazon, metyloprednizolon i triamcynolon.
Wskazaniami do wstrzyknięć steroidowych są choroby zapalne stawów (reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów), choroby zwyrodnieniowe stawów, zapalenie kaletki maziowej, zespół cieśni nadgarstka, zapalenie powięzi podeszwowej oraz inne stany zapalne tkanek miękkich.
Efekt przeciwzapalny wstrzykniętych steroidów rozwija się w ciągu 24-48 godzin i może utrzymywać się od kilku dni do kilku miesięcy. Maksymalna liczba iniekcji w to samo miejsce jest zwykle ograniczona do 3-4 rocznie ze względu na potencjalne działania niepożądane.
Do możliwych powikłań należą: miejscowy ból, zaczerwienienie, atrofia tkanki tłuszczowej, depigmentacja skóry, infekcje, uszkodzenie ścięgien lub więzadeł, oraz rzadziej – reakcje ogólnoustrojowe jak wzrost poziomu glukozy we krwi czy supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel kości – Zapobieganie i profilaktyka
Torbiele kości to patologiczne zmiany wypełnione płynem, których etiologia pozostaje niejasna, co utrudnia opracowanie skutecznych metod profilaktyki pierwotnej. W praktyce klinicznej kluczowe jest zapobieganie złamaniom patologicznym oraz nawrotom torbieli, zwłaszcza u młodszych pacjentów, u których wskaźnik nawrotów torbieli jednokomorowych (UBC) wynosi 25-50%. Ocena ryzyka złamania patologicznego opiera się na kryteriach Mirela, gdzie wynik powyżej 9 punktów wskazuje na wysokie ryzyko i konieczność interwencji profilaktycznych. W przypadku torbieli o wysokim ryzyku złamania zaleca się profilaktyczne zespolenie wewnętrzne (np. ESIN, DHS) oraz wstrzyknięcie octanu metyloprednizolonu, co umożliwia pełne obciążanie kończyny i zmniejsza ryzyko złamania. Alternatywnie stosuje się wyłyżeczkowanie z przeszczepem kostnym, resekcję en bloc, dekompresję torbieli oraz metody małoinwazyjne, takie jak skleroterapia czy aspiracja z iniekcją środków terapeutycznych, które wykazują wysoką skuteczność i mniejszą inwazyjność.
- Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina dysku – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przepuklina dysku lędźwiowego, będąca częstą przyczyną radikulopatii, wykazuje wysokie prawdopodobieństwo samoistnej regresji, szczególnie w przypadku większych przepuklin sekwestrowanych (93,0%) i ekstruowanych (70,4%), z średnim czasem całkowitej regresji około 10 miesięcy. Czynniki sprzyjające regresji to m.in. większa objętość początkowa przepukliny (1260,16 vs 1006,71 mm³), przepuklina przezwięzadłowa, wyższy typ według klasyfikacji Komoriego oraz brak zmian Modica w MRI. Wzmocniony MRI z oceną sygnału obwodowego (rim-enhancement) pozwala na prognozowanie odpowiedzi na leczenie: typ I wykazuje lepszą resorpcję i wskazuje na leczenie zachowawcze, natomiast typ II sugeruje konieczność interwencji chirurgicznej. Leczenie operacyjne osiąga wskaźnik powodzenia 49-90%, z lepszymi wynikami u pacjentów bez przedoperacyjnego bólu pleców (87% vs 76% poprawy bólu nogi) oraz u młodszych pacjentów i osób z niskim poziomem lęku przed ruchem.