Dulsevia
Kapsułki dojelitowe, twarde, 90 mg
Produkt zawiera 90 mg duloksetyny w postaci chlorowodorku oraz sacharozę jako substancję pomocniczą. Jest dostępny w formie kapsułek dojelitowych, które chronią składniki czynne przed działaniem kwasu żołądkowego. Preparat stosuje się u dorosłych w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych oraz zaburzeń lękowych uogólnionych. Dzięki swojemu składowi pomaga w poprawie samopoczucia i redukcji objawów tych schorzeń.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Dulsevia (duloksetyna) w dawce 60 mg raz na dobę jest wskazana w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych oraz zaburzeń lękowych uogólnionych, z możliwością zwiększenia dawki do maksymalnie 120 mg na dobę w przypadku niewystarczającej odpowiedzi terapeutycznej. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 60 mg/dobę, a efekt terapeutyczny obserwuje się zwykle po 2-4 tygodniach. W zaburzeniach lękowych uogólnionych zaleca się rozpoczęcie terapii od 30 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę, a w przypadku współistniejącej depresji dawka początkowa i podtrzymująca to 60 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki ze względu na wiek, jednak należy zachować ostrożność przy dawce 120 mg/dobę ze względu na ograniczone dane kliniczne. Stosowanie duloksetyny jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz z zaburzeniami czynności wątroby.
Kapsułki Dulsevia należy podawać doustnie, połykać w całości, niezależnie od posiłków. Nagłe przerwanie leczenia jest niewskazane – dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1-2 tygodnie, aby zminimalizować ryzyko objawów odstawienia. W przypadku wystąpienia trudnych do zniesienia objawów odstawienia możliwy jest powrót do poprzedniej dawki i ponowne, wolniejsze zmniejszanie dawki. Duloksetyna nie jest zalecana u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) nie jest konieczne dostosowanie dawki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Dulsevia 90 mg
ciężka niewydolność nerek, dawka podtrzymująca, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, efekt terapeutyczny, kapsułka dojelitowa, kapsułka dojelitowa twarda, klirens kreatyniny, leczenie przeciwdepresyjne, nawracający epizod dużej depresji, objaw odstawienia, odpowiedź kliniczna, podanie doustne, podeszły wiek, współistniejące duże zaburzenie depresyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione -
Działania niepożądane
Duloksetyna w dawce 90 mg, stosowana w postaci kapsułek dojelitowych (Dulsevia), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęściej obserwowane to nudności, ból głowy, suchość w jamie ustnej, senność oraz zawroty głowy. Działania te mają zazwyczaj łagodny do umiarkowanego charakter i ustępują w trakcie kontynuacji terapii. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Wśród często zgłaszanych działań znajdują się m.in. zaburzenia psychiczne (bezsenność, lęk, myśli samobójcze), neurologiczne (drżenia, akatyzja, zespół serotoninowy), sercowo-naczyniowe (tachykardia, nadciśnienie tętnicze), żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, krwawienia), a także zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hiponatremia, SIADH). Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia i bóle głowy, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
W trakcie terapii duloksetyną obserwuje się niewielkie, ale istotne statystycznie zmiany metaboliczne, takie jak wzrost glikemii na czczo oraz HbA1c (średnio o 0,3% w badaniach do 52 tygodni) oraz podwyższenie poziomu cholesterolu całkowitego. Nie stwierdzono istotnego wpływu na parametry elektrokardiograficzne, w tym odstęp QT. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (7-17 lat) jest zbliżony do dorosłych, choć obserwuje się niewielkie zmniejszenie masy ciała (średnio o 0,1 kg po 10 tygodniach) oraz nieznaczne zahamowanie wzrostu (do 2% u dzieci 7-11 lat). Zgłaszanie działań niepożądanych jest kluczowe dla monitorowania bezpieczeństwa stosowania duloksetyny, a personel medyczny powinien kierować je do odpowiednich instytucji nadzorczych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Dulsevia 90 mg
akatyzja, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, duloksetyna, dysfagia, dyskineza, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, jaskra, kołatanie serca, migotanie przedsionków, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, opóźniona ejakulacja, ostre uszkodzenie wątroby, parestezja, pokrzywka, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, senność, śródmiąższowa choroba płuc, stan pobudzenia maniakalnego, suchość w jamie ustnej, szczękościsk, szumy w uszach, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia menstruacyjne, zaburzenia orgazmu, zapalenie krtani, zapalenie naczyń skóry, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka i jelit, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół niespokojnych nóg, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie libido, żółtaczka -
Interakcje leku
Duloksetyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem terapii duloksetyną oraz 5-dniowego odstępu po zakończeniu leczenia duloksetyną przed włączeniem IMAO. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), zmniejszają klirens duloksetyny o około 77% i zwiększają jej AUC sześciokrotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy (substrat CYP2D6) przy dawce 60 mg dwa razy na dobę, a także zwiększa AUC tolterodyny o 71%. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP2D6 (np. flekainid, propafenon, metoprolol) oraz z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
Interakcje farmakodynamiczne obejmują zwiększone ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych i przeciwpłytkowych, zwłaszcza warfaryny, choć badania kliniczne nie wykazały istotnych zmian INR w kontrolowanych warunkach. Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, obniżając stężenie duloksetyny w osoczu o około 50%. Alkohol oraz leki uspokajające (benzodiazepiny, opioidy) nasilają depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy, zwiększając ryzyko sedacji i zaburzeń psychomotorycznych. Nie stwierdzono istotnego wpływu leków zobojętniających sok żołądkowy i antagonistów H2 (np. famotydyna) na wchłanianie duloksetyny. Znajomość tych interakcji jest kluczowa dla optymalizacji terapii i minimalizacji działań niepożądanych u pacjentów leczonych duloksetyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Dulsevia 90 mg
amitryptylina, antagonista receptora H2, benzodiazepina, buprenorfina, CYP1A2, cytochrom P450, depresja OUN, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, flekainid, fluwoksamina, imipramina, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, klomipramina, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, propafenon, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SNRI, SSRI, teofilina, tolterodyna, tramadol, tryptan, tryptofan, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, współczynnik INR, zespół serotoninowy -
Profil bezpieczeństwa leku
Produkt leczniczy Dulsevia, zawierający duloksetynę, wymaga zachowania szczególnej ostrożności w określonych grupach pacjentów. Nie zaleca się stosowania u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa u niemowląt, mimo że przenikanie duloksetyny do mleka kobiecego jest minimalne. Podczas terapii mogą wystąpić objawy sedacji i zawroty głowy, co wymaga od pacjentów unikania prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Zaleca się również ostrożność przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu lub innych substancji działających na ośrodkowy układ nerwowy, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych.
Stosowanie Dulsevii jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u osób z chorobami wątroby powodującymi dysfunkcję narządu, ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby, w tym znacznego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych, zapalenia i żółtaczki. U seniorów nie jest konieczne dostosowanie dawki wyłącznie ze względu na wiek, jednak należy zachować ostrożność, zwłaszcza przy dawkach maksymalnych 120 mg/dobę, ze względu na zwiększone ryzyko hiponatremii i działań niepożądanych. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagane modyfikowanie dawki.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Dulsevia 90 mg
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie duloksetyny, nawet w dawkach sięgających 5400 mg, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, z udokumentowanymi przypadkami śmiertelnymi przy dawkach około 1000 mg, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami. Klinicznie manifestuje się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, śpiączka, drgawki, zespół serotoninowy), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia >100 uderzeń/min, zaburzenia rytmu) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty). Zespół serotoninowy charakteryzuje się trójobjawem: zaburzenia stanu psychicznego, nadpobudliwość autonomiczną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe, a ryzyko jego wystąpienia wzrasta przy dawkach >600 mg, zwłaszcza w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi.
Brak swoistego antidotum wymusza leczenie objawowe i wspomagające, z priorytetem na stabilizację funkcji życiowych i eliminację leku z przewodu pokarmowego. Zalecane postępowanie obejmuje zabezpieczenie drożności dróg oddechowych, monitorowanie kardiologiczne, płukanie żołądka (szczególnie wczesne), podanie węgla aktywowanego oraz specyficzne leczenie zespołu serotoninowego (np. cyproheptadyna). Ze względu na dużą objętość dystrybucji duloksetyny, metody oczyszczania pozaustrojowego (wymuszona diureza, hemoperfuzja, transfuzja wymienna) mają ograniczoną skuteczność. Postępowanie powinno odbywać się w warunkach intensywnego nadzoru medycznego, najlepiej na oddziale toksykologii klinicznej lub intensywnej terapii, a rokowanie zależy od szybkości interwencji i nasilenia objawów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Dulsevia 90 mg
antagonista receptorów serotoninowych, antidotum, cyproheptadyna, drgawki, drogi oddechowe, hemoperfuzja, intensywna terapia, intensywny nadzór medyczny, intoksykacja, monitorowanie kardiologiczne, napad drgawkowy, objawy przedmiotowe i podmiotowe, objętość dystrybucji, oczyszczanie pozaustrojowe, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie duloksetyny, senność, śpiączka, tachykardia, toksykologia kliniczna, transfuzja wymienna, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne duloksetyny wykazały brak działania genotoksycznego i mutagennego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono efektów nowotworowych, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie o niejasnym znaczeniu klinicznym. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych wątrobowych. Znaczenie tych obserwacji dla bezpieczeństwa klinicznego u ludzi pozostaje niejednoznaczne.
Badania wpływu duloksetyny na rozród i rozwój wykazały istotne efekty toksyczne u samic szczurów przy dawce 45 mg/kg/dobę, obejmujące zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego oraz obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa. Embriotoksyczność u królików objawiła się wadami rozwojowymi układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż maksymalna kliniczna (AUC). W badaniach przed- i poporodowych u szczurów obserwowano niekorzystne zmiany w zachowaniu potomstwa przy narażeniu poniżej maksymalnej ekspozycji klinicznej. Dawkę NOAEL dla młodych szczurów ustalono na 20 mg/kg mc./dobę. Wyniki te wskazują na potencjalne ryzyko toksyczności rozwojowej i reprodukcyjnej, wymagające ostrożnej interpretacji w kontekście różnic międzygatunkowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulsevia 90 mg
badanie embriotoksyczności, badanie rakotwórczości, dane przedkliniczne, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, enzym mikrosomalny wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, profil toksyczności, rak wątroby, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, właściwość mutagenna, wpływ na rozród i rozwój, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna -
Skład i postać leku
Dulsevia w dawce 90 mg to twarde kapsułki dojelitowe zawierające 90 mg chlorowodorku duloksetyny jako substancji czynnej. Kapsułki mają rozmiar 0, jasnopomarańczowy korpus z białym wieczkiem i czarnym nadrukiem „90”. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sacharozę (do 130 mg na kapsułkę), hypromelozę 6 cP i hypromelozę ftalan HP-50, które odpowiadają za odpowiednie uwalnianie i stabilność leku. Sacharoza jako wypełniacz jest istotna dla pacjentów z nietolerancją cukrów. Kapsułki zawierają także pigmenty (tlenki żelaza i tytanu) oraz składniki powłoki i nadruku, które zapewniają ochronę substancji czynnej przed degradacją w kwaśnym środowisku żołądka, umożliwiając uwolnienie duloksetyny dopiero w jelicie cienkim (pH > 5,5).
Produkt należy przechowywać w temperaturze do 25°C, w oryginalnym opakowaniu zabezpieczającym przed wilgocią, z okresem ważności 2 lata od daty produkcji. Dostępne są różne wielkości opakowań kapsułek dojelitowych (od 7 do 100 sztuk), choć nie wszystkie mogą być obecne na rynku. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych wpływających na stosowanie leku. Niewykorzystane resztki należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi odpadów medycznych i farmaceutycznych. Kapsułki Dulsevia 90 mg są zaprojektowane tak, aby zapewnić optymalną biodostępność i skuteczność terapeutyczną duloksetyny, chroniąc ją przed degradacją w żołądku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Dulsevia 90 mg
biodostępność, blistry farmaceutyczne, chlorowodorek duloksetyny, degradacja w żołądku, duloksetyna, farmakokinetyka, hypromeloza, hypromelozy ftalan, kapsułka dojelitowa, kapsułka dojelitowa twarda, kwaśne środowisko żołądka, nietolerancja cukrów, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, peletki, sacharoza, substancja czynna, uwalnianie dojelitowe, uwalnianie substancji czynnej -
Specjalne ostrzeżenia
Dulsevia (duloksetyna) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią epizodów manii, zaburzeń afektywnych dwubiegunowych oraz napadów padaczkowych, ze względu na ryzyko zaostrzenia tych stanów. U pacjentów z dużymi zaburzeniami depresyjnymi i lękowymi istnieje podwyższone ryzyko myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii, co wymaga intensywnej obserwacji, szczególnie u osób poniżej 25 roku życia oraz z historią zachowań samobójczych. Duloksetyna może powodować wzrost ciśnienia tętniczego i nadciśnienie, dlatego u pacjentów z nadciśnieniem i chorobami serca zaleca się monitorowanie ciśnienia, a u osób z niekontrolowanym nadciśnieniem lek jest przeciwwskazany. Istotne jest także ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych lub wpływających na metabolizm serotoniny i dopaminy.
Stosowanie duloksetyny wiąże się z ryzykiem hiponatremii, szczególnie u osób starszych, z marskością wątroby, odwodnionych lub przyjmujących leki moczopędne. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lek jest przeciwwskazany z powodu zwiększonego stężenia w osoczu. Opisywano przypadki uszkodzenia wątroby (wzrost enzymów >10-krotnie, zapalenie, żółtaczka), dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących inne hepatotoksyczne leki. Objawy odstawienia występują u około 45% pacjentów, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przez minimum 2 tygodnie. Duloksetyna nie jest wskazana u pacjentów poniżej 18 roku życia z powodu zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych i wrogości. Należy unikać jednoczesnego stosowania różnych preparatów zawierających duloksetynę oraz preparatów z dziurawcem zwyczajnym ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Dulsevia
akatyzja, antagonista dopaminy, duże zaburzenie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, epizod manii, hiperrefleksja, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem, krwotok poporodowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, mydriaza, myśl samobójcza, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niepokój psychoruchowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przełom nadciśnieniowy, rozszerzenie źrenic, SIADH, tryptan, uszkodzenie wątroby, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zapalenie wątroby, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, żółtaczka -
Właściwości farmakodynamiczne
Duloksetyna, substancja czynna preparatu Dulsevia, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSNRI) o dodatkowym, słabym działaniu na wychwyt dopaminy, bez istotnego powinowactwa do receptorów histaminowych, dopaminergicznych, cholinergicznych i adrenergicznych. W badaniach przedklinicznych wykazano jej działanie przeciwbólowe, prawdopodobnie poprzez wzmacnianie zstępujących szlaków hamowania bólu w OUN. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych (DZD) u dorosłych, dawka 60 mg/dobę wykazała skuteczność w trzech randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach (n=3158, 1285 pacjento-lat), potwierdzoną oceną na 17-punktowej Skali Depresji Hamiltona (HAM-D). Dawki 60-120 mg/dobę były skuteczne w pięciu z siedmiu badań. Duloksetyna istotnie zmniejszała ryzyko nawrotu depresji (17% vs. 29% placebo, p=0,004) oraz wydłużała okresy bezobjawowe w badaniu 52-tygodniowym (14,4% vs. 33,1% placebo, p<0,001). U pacjentów ≥65 lat potwierdzono skuteczność dawki 60 mg/dobę, jednak dane dotyczące 120 mg/dobę są ograniczone, co wymaga ostrożności.
W zaburzeniach lękowych uogólnionych (GAD) duloksetyna wykazała skuteczność w pięciu badaniach klinicznych, potwierdzoną skalą HAM-A oraz Sheehan Disability Scale (SDS), z przewagą nad placebo i porównywalną skutecznością do wenlafaksyny. W profilaktyce nawrotów GAD dawki 60-120 mg/dobę zmniejszały częstość nawrotów (14% vs. 42% placebo, p<0,001). U pacjentów pediatrycznych (7-17 lat) z DZD i GAD wyniki były mniej jednoznaczne: w DZD nie wykazano istotnej różnicy w CDRS-R, a w GAD stwierdzono istotną poprawę w skali PARS (średnia różnica 2,7 pkt, 95% CI 1,3-4,0). Duloksetyna nie wykazała skuteczności w młodzieńczym pierwotnym zespole fibromialgii (JPFS). Profil bezpieczeństwa jest zgodny z dotychczasowymi danymi, jednak u dzieci i młodzieży obserwowano incydenty zachowań samobójczych, co wymaga ostrożnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dostarczania danych dla populacji pediatrycznej w niektórych wskazaniach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Dulsevia 90 mg
ból neuropatyczny, ból zapalny, duże zaburzenie depresyjne, działanie przeciwbólowe, efekt farmakodynamiczny, hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, kwestionariusz oceny bólu, młodzieńczy pierwotny zespół fibromialgii, nawrót depresji, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, Pediatryczna Skala Oceny Lęku, serotonina, skala depresji Hamiltona, skala oceny lęku Hamiltona, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, Zrewidowana Skala Depresji Dziecięcej, zstępujące szlaki hamowania bólu -
Właściwości farmakokinetyczne
Duloksetyna, podawana jako pojedynczy enancjomer w kapsułkach dojelitowych, charakteryzuje się dużą zmiennością farmakokinetyczną (50-60%), zależną od płci, wieku, palenia tytoniu oraz aktywności enzymu CYP2D6. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu 6 godzin, z biodostępnością wynoszącą średnio 50% (zakres 32-80%). Pokarm wydłuża czas do Cmax do 10 godzin i zmniejsza wchłanianie o około 11%, bez istotnego wpływu klinicznego. Duloksetyna wiąże się w 96% z białkami osocza (albumina i alfa-1-kwaśna glikoproteina) i jest intensywnie metabolizowana przez CYP1A2 i polimorficzny CYP2D6 do farmakologicznie nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania wynosi średnio 12 godzin (zakres 8-17 h), a klirens osoczowy po podaniu dożylnym to średnio 36 l/h, natomiast po doustnym 101 l/h (zakres 33-261 l/h).
Farmakokinetyka duloksetyny wykazuje istotne różnice w zależności od płci i wieku: u kobiet pozorny klirens osoczowy jest o około 50% mniejszy niż u mężczyzn, jednak nie uzasadnia to zmiany dawkowania. U kobiet w podeszłym wieku (≥65 lat) obserwuje się wzrost AUC o 25% i wydłużenie okresu półtrwania o 25%, co wymaga ostrożności, ale nie zmienia standardowego dawkowania. U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek (ESRD) poddawanych dializie Cmax i AUC są dwukrotnie wyższe. U chorych z umiarkowaną niewydolnością wątroby (stopień B wg Childa-Pugha) pozorny klirens osoczowy zmniejsza się o 79%, okres półtrwania wydłuża się 2,3-krotnie, a AUC wzrasta 3,7-krotnie, co wskazuje na konieczność modyfikacji dawkowania. Duloksetyna przenika do mleka matki w stężeniu około 25% stężenia w osoczu, co odpowiada dawce około 7 μg/dobę przy dawce 40 mg 2x/dobę, bez wpływu laktacji na farmakokinetykę leku. U dzieci w wieku 7-17 lat stężenia w osoczu są porównywalne do dorosłych przy dawkach 20-120 mg/dobę.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Dulsevia 90 mg
alfa-1 kwaśna glikoproteina, całkowita biodostępność, Cmax, CYP1A2, cytochrom P450 2D6, duże zaburzenie depresyjne, dystrybucja duloksetyny, enzym CYP2D6, farmakokinetyka duloksetyny, glukuronid sprzężony, klasyfikacja Childa-Pugha, krańcowa niewydolność nerek, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, pole pod krzywą, pozorny klirens osoczowy, siarczan sprzężony, stężenie duloksetyny w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Duloksetyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas laktacji. Badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję przy ekspozycji układowej (AUC) niższej niż maksymalna ekspozycja kliniczna u ludzi, co sugeruje potencjalne ryzyko dla płodu. Dane kliniczne z dużych badań obserwacyjnych (USA: 2500 kobiet, UE: 1500 kobiet) nie potwierdziły zwiększonego ryzyka poważnych wad wrodzonych przy stosowaniu duloksetyny w I trymestrze, jednak nie wykluczono ryzyka wad serca. Stosowanie leku po 20. tygodniu ciąży wiązało się z nieznacznym wzrostem ryzyka przedwczesnego porodu (około 6 dodatkowych przypadków na 100 kobiet), a także zwiększonym ryzykiem krwotoku poporodowego przy ekspozycji w miesiącu przed porodem. Istnieje również potencjalne ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN) ze względu na mechanizm działania podobny do SSRI.
U noworodków narażonych na duloksetynę w okresie przedporodowym mogą wystąpić objawy zespołu odstawienia, takie jak hipotonia, drżenia, zaburzenia oddechowe czy drgawki, pojawiające się bezpośrednio po urodzeniu lub w ciągu kilku dni. Duloksetyna przenika do mleka matki w bardzo niskim stężeniu (około 0,14% dawki matki/kg masy ciała), jednak bezpieczeństwo stosowania podczas laktacji nie zostało ustalone, dlatego nie zaleca się karmienia piersią podczas terapii. Decyzja o stosowaniu duloksetyny w ciąży i laktacji powinna być indywidualna, uwzględniająca korzyści dla matki i potencjalne ryzyko dla płodu lub noworodka. Lekarz powinien szczegółowo informować pacjentki o możliwych zagrożeniach, konieczności monitorowania oraz o natychmiastowym zgłaszaniu zajścia w ciążę lub planowaniu ciąży podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dulsevia 90 mg
AUC, drgawki, drżączka, drżenie, duloksetyna, ekspozycja kliniczna, hipotonia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, krwotok poporodowy, laktacja, pierwszy trymestr ciąży, poród przedwczesny, przetrwałe nadciśnienie płucne noworodków, receptor serotoninergiczny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toksyczność matczyna, wada serca, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie oddechowe, zespół odstawienia duloksetyny, zespół odstawienia noworodkowy