wapnienie nerek

Wapnienie nerek (nefrocalcynoza) to stan chorobowy charakteryzujący się patologicznym odkładaniem się złogów wapniowych w miąższu nerki. W przeciwieństwie do kamicy nerkowej, gdzie złogi tworzą się w układzie kielichowo-miedniczkowym, w nefrocalcynozie dochodzi do gromadzenia się kryształków wapnia bezpośrednio w tkance nerkowej.

Najczęstszymi przyczynami wapnienia nerek są zaburzenia metaboliczne prowadzące do hiperkalcemii i hiperkalciurii, takie jak pierwotna nadczynność przytarczyc, zespół mleczno-alkaliczny, sarkoidoza, czy kwasica cewkowa nerkowa typu I. Stan ten może być również związany z przedłużającym się przyjmowaniem dużych dawek witaminy D, przewlekłymi infekcjami układu moczowego lub uwarunkowany genetycznie.

Diagnostyka nefrocalcynozy opiera się głównie na badaniach obrazowych – USG nerek, tomografii komputerowej lub klasycznym zdjęciu RTG jamy brzusznej. W badaniu laboratoryjnym często obserwuje się podwyższone stężenie wapnia w surowicy i/lub w moczu, zaburzenia gospodarki kwasowo-zasadowej oraz, w zaawansowanych przypadkach, cechy upośledzenia funkcji nerek.

Leczenie wapnienia nerek jest ukierunkowane przede wszystkim na eliminację choroby podstawowej i zapobieganie dalszemu postępowi mineralizacji tkanki nerkowej. Obejmuje ono wyrównanie zaburzeń metabolicznych, zwiększenie diurezy, modyfikację diety oraz odpowiednią suplementację lub ograniczenie podaży wapnia i witaminy D, w zależności od przyczyny schorzenia. W przypadku braku interwencji lub nieefektywnego leczenia, nefrocalcynoza może prowadzić do przewlekłej choroby nerek i niewydolności nerek.