złamanie Segonda
Złamanie Segonda to charakterystyczne awulsyjne złamanie przednio-bocznej krawędzi plateau piszczeli, występujące najczęściej w wyniku urazu skrętnego kolana. Jest to rzadkie, ale klinicznie istotne uszkodzenie, opisane po raz pierwszy przez francuskiego chirurga Paula Segonda w 1879 roku.
Złamanie to ma szczególne znaczenie diagnostyczne, ponieważ w 75-100% przypadków towarzyszy mu uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego (ACL). Często współistnieje również z uszkodzeniem łąkotki bocznej oraz struktur tylno-bocznych kolana. Z tego powodu złamanie Segonda uznawane jest za patognomoniczny radiologiczny marker uszkodzenia ACL.
W badaniu radiologicznym złamanie Segonda widoczne jest jako mały, podłużny fragment kostny (3-10 mm) oderwany od przednio-bocznej powierzchni piszczeli. Diagnoza wymaga zwykle potwierdzenia w badaniu MRI, które pozwala ocenić towarzyszące uszkodzenia struktur miękkotkankowych. Leczenie złamania Segonda jest ukierunkowane głównie na naprawę towarzyszących uszkodzeń więzadłowych, szczególnie rekonstrukcję ACL.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Uraz więzadła krzyżowego przedniego – Diagnostyka i diagnoza
Zerwanie więzadła krzyżowego przedniego (ACL) jest powszechnym urazem kolana, z roczną częstością 80 000-100 000 przypadków w USA. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu fizykalnym, gdzie test Lachmana wykazuje najwyższą czułość (średnio 84%) i swoistość (91%) w wykrywaniu uszkodzeń ACL, szczególnie w fazie ostrej. Testy takie jak szuflada przednia i pivot shift mają niższą czułość, ale mogą być pomocne w ocenie podostrych i przewlekłych przypadków. Badania obrazowe, zwłaszcza MRI (czułość 86%, swoistość 95%), są kluczowe do potwierdzenia diagnozy oraz oceny uszkodzeń towarzyszących, takich jak uszkodzenia łąkotek (60-75% przypadków) i więzadeł pobocznych (do 46%). Wczesna diagnoza i odpowiednie skierowanie do specjalisty ortopedy lub medycyny sportowej są niezbędne dla optymalizacji leczenia i zapobiegania wtórnym uszkodzeniom stawu kolanowego.
artrografia, artroskopia, badanie fizykalne, badanie kliniczne, całkowite zerwanie więzadła, chrząstka stawowa, częściowe zerwanie więzadła, diagnostyka obrazowa, naciągnięcie więzadła, obrzęk kolana, podwichnięcie, rezonans magnetyczny, stłuczenie kostne, test Lachmana, test szuflady przedniej, ultrasonografia, uszkodzenie łąkotki, więzadło krzyżowe przednie, więzadło krzyżowe tylne, więzadło poboczne, wysięk krwisty, zapalenie stawów, zdjęcie rentgenowskie, złamanie Segonda, zmiany zwyrodnieniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Uraz więzadła krzyżowego przedniego – Patofizjologia i mechanizm
Więzadło krzyżowe przednie (ACL) o długości około 32 mm i szerokości 7-12 mm, składające się z pęczków przednio-przyśrodkowego i tylno-bocznego, pełni kluczową rolę w stabilizacji stawu kolanowego, zwłaszcza ograniczając przednią translację piszczeli (85%). Urazy ACL, stanowiące niemal połowę wszystkich uszkodzeń kolana, występują głównie w mechanizmach bezkontaktowych (70-85%), takich jak nagłe zatrzymania, zmiany kierunku, lądowania z koślawym ustawieniem kolana czy pivoty, przy zgięciu kolana 0-30°. Biomechanicznie uraz wiąże się z koślawieniem, rotacją piszczeli (zarówno wewnętrzną, jak i zewnętrzną), bocznym przemieszczeniem tułowia oraz nieprawidłową kontrolą nerwowo-mięśniową. Kobiety są szczególnie narażone na urazy ACL (stosunek 4,5:1 względem mężczyzn) z powodu anatomicznych, hormonalnych i biomechanicznych różnic. Towarzyszące uszkodzenia obejmują łąkotki, więzadła poboczne, stłuczenia kostne (np. złamanie Segonda) oraz chrząstkę stawową, co komplikuje obraz kliniczny i rokowanie.
choroba zwyrodnieniowa stawów, kąt Q, kompleks tylno-boczny, kontrola nerwowo-mięśniowa, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, rekonstrukcja ACL, siła ścinająca, stłuczenie kostne, uraz ACL, uraz bezkontaktowy, uraz kontaktowy, uszkodzenie chrząstki stawowej, uszkodzenie łąkotki, wcięcie międzykłykciowe, więzadło krzyżowe przednie, więzadło krzyżowe tylne, więzadło poboczne boczne, złamanie Segonda