przerzut do OUN
Przerzuty do ośrodkowego układu nerwowego (OUN) stanowią istotne powikłanie wielu chorób nowotworowych, występujące u około 20-40% pacjentów onkologicznych. Najczęściej do OUN przerzutują nowotwory płuca, piersi, czerniaka, nerki oraz nowotwory przewodu pokarmowego. Komórki nowotworowe mogą docierać do mózgu i rdzenia kręgowego drogą krwiopochodną, przez ciągłość lub drogą płynu mózgowo-rdzeniowego.
Objawy przerzutów do OUN zależą od lokalizacji i obejmują bóle głowy, nudności, wymioty, zaburzenia świadomości, deficyty neurologiczne, napady padaczkowe oraz zaburzenia widzenia. Złotym standardem diagnostycznym jest badanie rezonansu magnetycznego (MRI) z kontrastem, uzupełnione o tomografię komputerową (TK) oraz badanie płynu mózgowo-rdzeniowego w przypadku podejrzenia rozsiewu oponowego.
Leczenie przerzutów do OUN ma najczęściej charakter paliatywny i obejmuje: radioterapię (całego mózgu lub stereotaktyczną), leczenie neurochirurgiczne, chemioterapię systemową, terapie celowane przenikające przez barierę krew-mózg oraz leczenie objawowe (kortykosteroidy, leki przeciwpadaczkowe). Rokowanie pacjentów z przerzutami do OUN jest zwykle niepomyślne, a mediana przeżycia bez leczenia wynosi 1-2 miesiące, natomiast po zastosowaniu radioterapii może zostać wydłużona do 3-6 miesięcy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Jodek sodu, Na 131 I Polatom do terapii 37 MBq- 5500 MBq
Terapia jodem-131 (131I) niesie ze sobą ryzyko licznych działań niepożądanych, które należy rozważyć w kontekście korzyści terapeutycznych. Ekspozycja na promieniowanie jonizujące może zwiększać ryzyko nowotworów i mutacji, dlatego wskazania do leczenia muszą być starannie ocenione. Wczesne powikłania obejmują popromienne zapalenie i zwłóknienie płuc u pacjentów z przerzutami do płuc oraz obrzęk mózgu u chorych z przerzutami do OUN. Późne skutki to m.in. niedoczynność tarczycy (po 6-12 tygodniach do kilku lat), zaburzenia funkcji gruczołów ślinowych i łzowych (do 2 lat po terapii), supresja szpiku kostnego, zwłaszcza po dawkach >5000 MBq lub powtarzanych w odstępach <6 miesięcy, oraz upośledzenie płodności u obu płci. U mężczyzn dawki >1850 MBq mogą powodować przemijające zaburzenia spermatogenezy, a dawki >3700 MBq – oligospermię, azoospermię i wzrost FSH.
choroba Gravesa-Basedowa, erytrocytopenia, jod promieniotwórczy, jod-131, nadczynność przytarczyc, nadczynność tarczycy, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, obrzęk mózgu, oftalmopatia tarczycowa, oligospermia i azoospermia, popromienne zapalenie płuc, popromienne zapalenie tarczycy, promieniowanie jonizujące, przerzut do OUN, przerzut raka tarczycy, rak ślinianek, substytucja hormonalna, suchość jamy ustnej, supresja szpiku kostnego, trombocytopenia, upośledzenie płodności, upośledzenie spermatogenezy, zapalenie gruczołów ślinowych, zapalenie ślinianek, zespół suchości, zwężenie kanalików łzowych, zwężenie tchawicy, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Capecitabinum Glenmark
Kapecytabina, stosowana w terapii onkologicznej, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych wymagających ścisłego monitorowania i odpowiedniego dostosowania dawkowania. Najczęstsze powikłania to biegunka (klasyfikowana według NCIC CTC: stopień 2 – 4-6 wypróżnień/dobę, stopień 3 – 7-9 wypróżnień/dobę, stopień 4 – ≥10 wypróżnień/dobę), która może prowadzić do odwodnienia i ostrej niewydolności nerek, oraz zespół ręka-stopa (erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa) o nasileniu od stopnia 1 do 3, wymagający przerwania leczenia i zmniejszenia dawki. Ponadto, kapecytabina może indukować kardiotoksyczność (zawał mięśnia sercowego, arytmie, niewydolność serca), zaburzenia elektrolitowe (hipo- i hiperkalcemia), a także nasilać objawy u pacjentów z chorobami OUN i cukrzycą. Interakcje lekowe, zwłaszcza z warfaryną (zwiększenie AUC S-warfaryny o 57%) oraz bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania brywudyny, wymagają szczególnej uwagi i monitorowania parametrów krzepnięcia oraz zachowania odpowiednich przerw czasowych między terapiami.
aminotransferaza wątrobowa, biegunka, bradykardia, brywudyna, czas protrombinowy, częstoskurcz komorowy, dehydrogenaza pirymidynowa, dławica piersiowa, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hiperkalcemia, hipokalcemia, izoenzym 2C9 cytochromu P-450, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, klirens kreatyniny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, migotanie komór, neuropatia, neurotoksyczność, neutropenia, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, przerzut do OUN, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, warfaryna, wskaźnik INR, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zapalenie jamy ustnej, zawał mięśnia sercowego, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona