nagły zgon sercowy
Wskazanie

Nagły zgon sercowy (NZS) to nieoczekiwana śmierć z przyczyn kardiologicznych, która następuje w ciągu godziny od wystąpienia pierwszych objawów. Najczęstszą przyczyną są zaburzenia rytmu serca, przede wszystkim migotanie komór, które prowadzi do zatrzymania krążenia. NZS często występuje u osób z istniejącą chorobą wieńcową, kardiomiopatią, wadami zastawkowymi lub genetycznymi zaburzeniami przewodnictwa, choć może się również zdarzyć u osób bez rozpoznanej wcześniej choroby serca.

Profilaktyka nagłego zgonu sercowego obejmuje stosowanie leków przeciwarytmicznych, beta-adrenolityków, inhibitorów ACE oraz wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów (ICD) u pacjentów wysokiego ryzyka. W Polsce stosowane są takie leki jak: Betaloc (metoprolol), Cordarone (amiodaron), Mexitil (meksyletyna), Sotahexal (sotalol), Procoralan (iwabradyna) czy Prestarium (perindopril).

Największym wyzwaniem w zapobieganiu nagłym zgonom sercowym jest identyfikacja osób z grupy wysokiego ryzyka. Szacuje się, że około połowa przypadków NZS występuje u pacjentów bez wcześniejszego rozpoznania choroby serca. Kolejną trudnością jest dostępność do specjalistycznego sprzętu ratunkowego (defibrylatora) w pierwszych minutach od zatrzymania krążenia oraz niska świadomość społeczna dotycząca umiejętności udzielania pierwszej pomocy.

W leczeniu osób po przebytym epizodzie zatrzymania krążenia kluczowa jest kompleksowa diagnostyka kardiologiczna, modyfikacja czynników ryzyka oraz rozważenie implantacji ICD. Istotne znaczenie ma również rehabilitacja kardiologiczna i wsparcie psychologiczne, gdyż pacjenci po zatrzymaniu krążenia często doświadczają zespołu stresu pourazowego i lęku przed ponownym incydentem.