Leki w grupie
„leki stosowane w niewydolności serca”

Leki stosowane w niewydolności serca mają na celu poprawę funkcji serca, zmniejszenie objawów oraz wydłużenie życia pacjentów. Podstawową rolą tych leków jest zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego serca, poprawa kurczliwości mięśnia sercowego, kontrola rytmu serca oraz zahamowanie niekorzystnej przebudowy mięśnia sercowego.

Do najważniejszych grup leków stosowanych w niewydolności serca należą: inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagoniści receptora angiotensyny II (ARB), beta-adrenolityki, antagoniści aldosteronu, diuretyki, glikozydy nasercowe oraz nowsze leki jak inhibitory neprylizyny w połączeniu z ARB (ARNI) i inhibitory SGLT-2.

Inhibitory ACE (np. ramipril – Tritace, perindopril – Prestarium, enalapril – Enarenal) zmniejszają opór obwodowy, obniżają ciśnienie tętnicze i zapobiegają niekorzystnej przebudowie mięśnia sercowego. Beta-adrenolityki (np. bisoprolol – Concor, karwedilol – Vivacor, metoprolol – Betaloc ZOK) zmniejszają zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen i poprawiają funkcję lewej komory.

Antagoniści aldosteronu (spironolakton – Spironol, eplerenon – Inspra) zapobiegają włóknieniu mięśnia sercowego i zmniejszają ryzyko zgonu. Diuretyki (furosemid – Furosemidum, torasemid – Trifas) zmniejszają objawy zastoju i obrzęki poprzez zwiększenie diurezy. Glikozydy nasercowe (digoksyna – Digoxin) poprawiają kurczliwość mięśnia sercowego i kontrolują częstość rytmu komór.

Nowsze leki jak sakubitril/walsartan (Entresto) z grupy ARNI oraz flozyny (empagliflozyna – Jardiance, dapagliflozyna – Forxiga) wykazały znaczącą redukcję śmiertelności i hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Iwabradyna (Procoralan) stosowana jest u pacjentów z rytmem zatokowym i częstością akcji serca powyżej 70/min, gdy beta-adrenolityki są przeciwwskazane lub nietolerowane.

Największymi zaletami stosowania nowoczesnych schematów leczenia niewydolności serca jest znaczące zmniejszenie śmiertelności, redukcja liczby hospitalizacji oraz poprawa jakości życia pacjentów. Dodatkowo odpowiednio dobrana terapia może spowolnić progresję choroby i zapobiec jej powikłaniom.

Do najważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem leków w niewydolności serca należą: hipotonia (przy stosowaniu ACE-I, ARB, beta-adrenolityków), zaburzenia elektrolitowe (przy stosowaniu diuretyków i antagonistów aldosteronu), bradykardia (przy stosowaniu beta-adrenolityków i digoksyny), pogorszenie funkcji nerek (przy stosowaniu ACE-I, ARB i diuretyków) oraz kaszel jako działanie niepożądane ACE-I.

W zależności od typu niewydolności serca (z obniżoną lub zachowaną frakcją wyrzutową) oraz jej etiologii, stosuje się różne schematy leczenia. W niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową (HFrEF) podstawę terapii stanowią ACE-I/ARB/ARNI, beta-adrenolityki, antagoniści aldosteronu i SGLT-2i. W niewydolności z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) leczenie skupia się głównie na kontroli objawów i chorób współistniejących, choć dapagliflozyna i spironolakton mogą przynieść dodatkowe korzyści.

Lista leków w tej grupie

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl