ostra zdekompensowana ciężka przewlekła niewydolność serca
Wskazanie

Ostra zdekompensowana ciężka przewlekła niewydolność serca (ADHF – Acute Decompensated Heart Failure) to stan nagłego pogorszenia funkcji serca u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Charakteryzuje się gwałtownym nasileniem objawów, takich jak duszność spoczynkowa, obrzęki obwodowe, zastój w krążeniu płucnym, znaczne ograniczenie tolerancji wysiłku oraz pogorszenie funkcji nerek. Stan ten wymaga natychmiastowej hospitalizacji i intensywnego leczenia.

W leczeniu ostrej zdekompensowanej niewydolności serca stosuje się przede wszystkim diuretyki dożylne, takie jak Furosemid (Furosemidum Polpharma, Furosemidum Kabi), które zmniejszają przewodnienie. W przypadkach opornych na leczenie diuretykami pętlowymi dodaje się diuretyki tiazydowe (Indapamid, Indapen) lub antagonisty aldosteronu (Spironol, Verospiron). W stanach ciężkich stosuje się leki inotropowe dodatnie, takie jak dobutamina (Dobutamine) lub levosimendan (Simdax), które zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego.

Wazodylatatory, takie jak nitrogliceryna (Nitracor, Nitrocard) czy nitroprusydek sodu, są stosowane do zmniejszenia obciążenia wstępnego i następczego serca. W przypadku hipotensji i wstrząsu kardiogennego wykorzystuje się leki wazopresyjne jak noradrenalina (Levonor) lub dopamina. Pacjenci z niewydolnością serca i migotaniem przedsionków mogą wymagać leków kontrolujących rytm serca, takich jak digoksyna (Digoxin) lub beta-blokery (Metocard, Bisocard).

Największe trudności w leczeniu ostrej zdekompensowanej ciężkiej przewlekłej niewydolności serca obejmują oporność na diuretyki, pogarszającą się funkcję nerek (zespół sercowo-nerkowy), hipotensję ograniczającą stosowanie niektórych leków, zaburzenia elektrolitowe oraz trudności w ustaleniu optymalnej farmakoterapii. Leczenie jest szczególnie trudne u pacjentów z wielochorobowością, zwłaszcza z współistniejącą chorobą nerek, POChP czy cukrzycą. Wyzwaniem jest również utrzymanie stabilizacji stanu pacjenta po wypisie ze szpitala i zapobieganie ponownym dekompensacjom.

Po ustabilizowaniu stanu ostrego, kluczowe jest wdrożenie optymalnej terapii przewlekłej z zastosowaniem inhibitorów ACE (Prestarium, Enarenal) lub antagonistów receptora angiotensynowego (Valsacor, Candepres), beta-blokerów (Nebilet, Coronal), antagonistów aldosteronu (Eplerenone) oraz nowoczesnych leków jak sakubitril/walsartan (Entresto) czy inhibitory SGLT2 (Forxiga, Jardiance), które zmniejszają ryzyko ponownych hospitalizacji i śmiertelność.