Leki w grupie
„leki inotropowe dodatnie”

Leki inotropowe dodatnie to grupa preparatów farmakologicznych, które zwiększają siłę skurczu mięśnia sercowego (działanie inotropowe dodatnie), nie powodując jednocześnie istotnego wzrostu zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Ich działanie opiera się na różnych mechanizmach, najczęściej poprzez zwiększenie stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego w kardiomiocytach, co wzmacnia interakcję między filamentami aktyny i miozyny, prowadząc do silniejszego skurczu.

Główne grupy leków inotropowych dodatnich obejmują: glikozydy nasercowe (np. digoksyna), beta-adrenomimetyki (dobutamina, dopamina), inhibitory fosfodiesterazy (milrinon, enoksymon) oraz leki o nowych mechanizmach działania (lewosimendan). Digoksyna (Digoxin) jest najczęściej stosowanym glikozydem nasercowym w Polsce. Wśród beta-adrenomimetyków dostępne są: dobutamina (Dobutrex), dopamina (Dopamine), adrenalina (Adrenalina WZF). Z inhibitorów fosfodiesterazy stosuje się milrinon (Corotrope), a z nowszych leków lewosimendan (Simdax).

Leki inotropowe dodatnie można podzielić ze względu na mechanizm działania na: 1) Glikozydy nasercowe – hamujące Na+/K+ ATP-azę, co prowadzi do wzrostu stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego; 2) Beta-adrenomimetyki – stymulujące receptory beta-adrenergiczne, zwiększające poziom cAMP; 3) Inhibitory fosfodiesterazy – hamujące rozkład cAMP, również zwiększające jego stężenie; 4) Leki o działaniu sensytyzującym na wapń – zwiększające wrażliwość białek kurczliwych na wapń (lewosimendan).

Największą zaletą stosowania leków inotropowych dodatnich jest szybka poprawa funkcji skurczowej serca w stanach ostrej niewydolności serca, co przekłada się na poprawę rzutu serca, zwiększenie perfuzji narządowej i zmniejszenie objawów zastoju. W przypadku digoksyny zaletą jest również możliwość podawania doustnego i stosowania w leczeniu przewlekłym, a także dodatkowe działanie chronotropowe ujemne przydatne w tachyarytmiach.

Najważniejsze niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków inotropowych dodatnich obejmują: zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca (szczególnie w przypadku glikozydów nasercowych), wąskie okno terapeutyczne i ryzyko zatrucia (digoksyna), nasilenie niedokrwienia mięśnia sercowego poprzez zwiększenie zapotrzebowania na tlen (beta-adrenomimetyki), spadek ciśnienia tętniczego (inhibitory fosfodiesterazy). Długotrwałe stosowanie wielu leków inotropowych dodatnich (zwłaszcza beta-adrenomimetyków) może zwiększać śmiertelność u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, dlatego zazwyczaj są zarezerwowane do krótkotrwałego leczenia w stanach ostrych.

Lista leków w tej grupie

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl