Leki w grupie
„leki stosowane we wstrząsie”

Leki stosowane we wstrząsie to grupa preparatów farmakologicznych używanych w terapii stanów zagrożenia życia, w których dochodzi do ostrej niewydolności krążenia z hipoperfuzją tkankową. Celem terapii jest przywrócenie prawidłowego przepływu krwi przez tkanki i narządy, zwiększenie ciśnienia tętniczego oraz poprawa funkcji układu krążenia.

Wśród leków stosowanych we wstrząsie wyróżniamy kilka głównych grup: leki wazopresyjne, leki inotropowe, leki wazodylatacyjne oraz preparaty zwiększające objętość krwi krążącej. Właściwy wybór leku zależy od rodzaju wstrząsu (hipowolemiczny, kardiogenny, dystrybucyjny, obturacyjny) oraz stanu klinicznego pacjenta.

Leki wazopresyjne zwiększają napięcie naczyń i ciśnienie tętnicze. Do najważniejszych należą: noradrenalina (Levonor), adrenalina (Adrenalina WZF), dopamina (Dopaminum Hydrochloricum), wazopresyna (Pressin) i terlipresyna (Glypressin). Noradrenalina jest lekiem pierwszego wyboru w większości przypadków wstrząsu septycznego, podczas gdy adrenalina stosowana jest często we wstrząsie anafilaktycznym.

Leki inotropowe zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego i rzut serca. Główne substancje to: dobutamina (Dobutamine), milrinon (Milrinone), levosimendan (Simdax). Dobutamina jest szczególnie przydatna we wstrząsie kardiogennym, gdy głównym problemem jest zmniejszona siła skurczu mięśnia sercowego.

Płynoterapia jest kluczowym elementem leczenia wstrząsu hipowolemicznego. Stosuje się krystaloidy (0,9% NaCl, płyn Ringera), koloidy (albuminy, hydroksyetylowana skrobia), preparaty krwi i osocza (koncentrat krwinek czerwonych, świeżo mrożone osocze).

Największą zaletą leków stosowanych we wstrząsie jest możliwość szybkiego odwrócenia zagrażających życiu zaburzeń hemodynamicznych, co daje czas na leczenie przyczynowe. Właściwie dobrana terapia może znacząco zwiększyć szanse na przeżycie pacjenta w stanie krytycznym.

Główne niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem tych leków obejmują: zaburzenia rytmu serca (przy katecholaminach), niedokrwienie narządów (przy wazopresyjnych), nadmierne obciążenie układu krążenia płynami (przy nieodpowiedniej płynoterapii), a także hipokaliemię i kwasicę mleczanową. Terapia wymaga ścisłego monitorowania parametrów życiowych i dostosowywania dawek w zależności od odpowiedzi pacjenta.

Szczególną podgrupą są leki stosowane we wstrząsie anafilaktycznym, gdzie kluczową rolę odgrywa adrenalina podawana domięśniowo lub dożylnie, uzupełniona glikokortykosteroidami (hydrokortyzon, metyloprednizolon) oraz lekami przeciwhistaminowymi (klemastyna, difenhydramina).

Lista leków w tej grupie

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl