wstrząs spowodowany zawałem mięśnia sercowego
Wskazanie
Wstrząs kardiogenny w przebiegu zawału mięśnia sercowego to stan bezpośredniego zagrożenia życia, charakteryzujący się niedostatecznym przepływem tkankowym spowodowanym ciężkim upośledzeniem funkcji lewej komory serca. Występuje u około 5-8% pacjentów z ostrym zawałem serca, najczęściej z zawałem ściany przedniej z uniesieniem odcinka ST (STEMI), gdy obszar zawału obejmuje ponad 40% masy lewej komory.
Diagnostyka wstrząsu kardiogennego opiera się na ocenie parametrów hemodynamicznych: hipotensji (ciśnienie skurczowe <90 mmHg), tachykardii, oligourii (<30 ml/h), zaburzeniach świadomości oraz objawach hipoperfuzji obwodowej. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się kwasicę metaboliczną i podwyższone stężenie mleczanów. Kluczowe jest szybkie wdrożenie diagnostyki obrazowej (EKG, echokardiografia) i inwazyjnej (koronarografia).
Leczenie wstrząsu kardiogennego wymaga kompleksowego podejścia. Podstawą jest jak najszybsza rewaskularyzacja – pierwotna angioplastyka wieńcowa (PCI) lub pomostowanie aortalno-wieńcowe (CABG). W farmakoterapii stosuje się leki inotropowe dodatnie (Dobutamina – Dobutaminum, Dopamina – Dopaminum) oraz leki wazopresyjne (Noradrenalina – Levonor, Adrenalina – Adrenalinum). W przypadku niedostatecznej odpowiedzi na leczenie farmakologiczne wdraża się mechaniczne wspomaganie krążenia: kontrapulsację wewnątrzaortalną (IABK), system Impella lub pozaustrojowe natlenianie krwi (ECMO).
Największą trudnością w leczeniu wstrząsu kardiogennego jest jego dynamiczny przebieg z szybko postępującą niewydolnością wielonarządową. Wyzwanie stanowi również czas – skuteczność terapii jest ściśle uzależniona od jak najszybszego wdrożenia leczenia przyczynowego. Kluczowe decyzje muszą być podejmowane w warunkach niestabilności hemodynamicznej pacjenta, co wymaga doświadczonego zespołu medycznego. Dodatkowym problemem jest balansowanie między koniecznością stosowania leków inotropowych a ich potencjalnym działaniem zwiększającym zużycie tlenu przez mięsień sercowy. Śmiertelność w przebiegu wstrząsu kardiogennego pozostaje wysoka (30-50%), pomimo postępów w leczeniu.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Dopaminum hydrochloricum WZF 1% – Roztwór do infuzji – 10 mg/ml
Produkt leczniczy to roztwór do infuzji zawierający dopaminę chlorowodorku w stężeniach 1% lub 4%, wraz z substancjami pomocniczymi, takimi jak sodu pirosiarczyn i sód. Stosuje się go w leczeniu zaburzeń hemodynamicznych, które mogą wystąpić podczas wstrząsu wywołanego zawałem mięśnia sercowego, urazami, posocznicą, operacjami kardiologicznymi lub zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca. Lek pomaga również w przypadkach wstrząsu prowadzącego do niewydolności nerek. Preparat występuje w postaci bezbarwnego lub lekko żółtawego, przezroczystego płynu do infuzji.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna -
Dopaminum hydrochloricum WZF 4% – Roztwór do infuzji – 40 mg/ml
Roztwór do infuzji zawiera dopaminę chlorowodorek oraz substancje pomocnicze takie jak sodu pirosiarczyn i sód. Lek stosowany jest w leczeniu zaburzeń hemodynamicznych związanych ze wstrząsem wywołanym zawałem mięśnia sercowego, urazami, posocznicą, operacjami kardiologicznymi oraz zaostrzeniem przewlekłej niewydolności serca. Pomaga również w sytuacjach wstrząsu prowadzącego do niewydolności nerek. Preparat ma postać bezbarwnego lub lekko żółtawego, przezroczystego płynu do infuzji.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna