zespół małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych
Wskazanie
Zespół małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych to stan kliniczny charakteryzujący się niewystarczającym przepływem krwi przez narządy i tkanki, spowodowany obniżoną wydolnością serca po zabiegach kardiochirurgicznych. Występuje u około 10-15% pacjentów poddawanych operacjom serca, szczególnie po zabiegach zastawkowych, pomostowaniu aortalno-wieńcowym (CABG) czy operacjach w obrębie aorty.
Głównymi objawami są: hipotensja, oliguria, kwasica metaboliczna, podwyższone stężenie mleczanów, zimne i blade kończyny oraz zaburzenia świadomości. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym oraz parametrach hemodynamicznych, w tym niskim wskaźniku sercowym (CI < 2,2 l/min/m²), zwiększonym ciśnieniu zaklinowania w tętnicy płucnej oraz podwyższonym oporze naczyniowym.
W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki inotropowe dodatnie (zwiększające kurczliwość mięśnia sercowego), takie jak dobutamina (Dobutrex), dopamina (Dopaminum), adrenalina (Adrenalina WZF), noradrenalina (Levonor), milrinon (Corotrope) oraz lewosimendan (Simdax). Wybór leku zależy od przyczyny zespołu małego rzutu, hemodynamiki pacjenta oraz doświadczenia ośrodka.
W przypadkach opornych na farmakoterapię konieczne może być zastosowanie mechanicznego wspomagania krążenia, takiego jak kontrapulsacja wewnątrzaortalna (IABP), pozaustrojowa oksygenacja membranowa (ECMO) lub mechaniczne wspomaganie komór serca (VAD).
Największe trudności w leczeniu zespołu małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych obejmują: identyfikację optymalnego momentu do eskalacji terapii, balansowanie między potrzebą zwiększenia rzutu serca a ryzykiem zwiększonego zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, zarządzanie powikłaniami narządowymi (niewydolność nerek, zaburzenia neurologiczne), oraz optymalizację płynoterapii w kontekście często współistniejącej dysfunkcji prawej komory. Istotnym wyzwaniem jest również właściwy timing odstawienia leków inotropowych i odpowiedni moment decyzji o mechanicznym wspomaganiu krążenia.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Asicor – Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji – 1 mg/ml
Jest to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający milrinon mleczan w stężeniu 1 mg/ml oraz niewielką ilość sodu, klasyfikowany jako lek niemal wolny od sodu. Preparat stosowany jest do krótkotrwałego leczenia ciężkiej zastoinowej niewydolności serca u dorosłych oraz u dzieci, którzy nie odpowiadają na standardowe leczenie. U dzieci dodatkowo wykorzystywany jest w terapii ostrej niewydolności serca, w tym po operacjach kardiochirurgicznych. Lek działa wspomagająco w przypadkach opornych na tradycyjne metody terapeutyczne takie jak glikozydy, leki moczopędne oraz inhibitory konwertazy angiotensyny.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Corotrope – Roztwór do wstrzykiwań – 1 mg/ml
Produkt leczniczy to roztwór do wstrzykiwań zawierający milrynon w stężeniu 1 mg/ml. Stosuje się go do krótkotrwałej terapii dożylnej niewydolności krążenia, w tym zespołów małego rzutu po operacjach kardiochirurgicznych. U dzieci jest wskazany do leczenia ciężkiej zastoinowej niewydolności serca oraz ostrej niewydolności serca, niereagujących na standardowe leczenie podtrzymujące. Terapia trwa do 35 godzin i przeznaczona jest dla pacjentów wymagających intensywnej opieki kardiologicznej.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Milrinone Zentiva – Roztwór do wstrzykiwań i infuzji – 1 mg/ml
Roztwór do wstrzykiwań zawiera milrinon w postaci mleczanu, który służy do krótkotrwałej terapii ciężkiej niewydolności serca. Stosowany jest zarówno u dorosłych, jak i dzieci, zwłaszcza gdy standardowe leczenie nie przynosi efektów. Preparat pomaga poprawić funkcję serca i jest podawany do 48 godzin u dorosłych oraz do 35 godzin u dzieci. Podczas leczenia konieczne jest monitorowanie EKG oraz ciśnienia tętniczego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku