małopłytkowość ciężka

Małopłytkowość ciężka to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym obniżeniem liczby płytek krwi poniżej 50 tys./μl, co stanowi istotne ryzyko wystąpienia samoistnych krwawień. Może być wynikiem wielu czynników, w tym autoimmunologicznych, polekowych, infekcyjnych lub związanych z chorobami szpiku kostnego.

Pacjenci z ciężką małopłytkowością są narażeni na krwawienia z błon śluzowych, wybroczyny skórne oraz potencjalnie zagrażające życiu krwawienia wewnętrzne, szczególnie do ośrodkowego układu nerwowego. Diagnostyka obejmuje badanie morfologii krwi z rozmazem, ocenę szpiku kostnego oraz wykluczenie wtórnych przyczyn małopłytkowości.

Leczenie małopłytkowości ciężkiej zależy od jej etiologii i obejmuje stosowanie kortykosteroidów, dożylnych immunoglobulin, leków immunosupresyjnych, agonistów receptora trombopoetyny, a w wybranych przypadkach splenektomię. W sytuacjach nagłych konieczne może być przetoczenie koncentratu płytek krwi, szczególnie przy aktywnym krwawieniu lub przed procedurami inwazyjnymi.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl