przewlekłe zapalenie tarczycy
Przewlekłe zapalenie tarczycy, znane również jako choroba Hashimoto, to autoimmunologiczne schorzenie, w którym układ odpornościowy pacjenta atakuje komórki tarczycy, prowadząc do ich stopniowego zniszczenia i rozwoju niedoczynności tego gruczołu. Jest to najczęstsza przyczyna niedoczynności tarczycy w krajach z wystarczającą podażą jodu.
W patogenezie choroby kluczową rolę odgrywają przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej (anty-TPO) oraz tyreoglobulinie (anty-TG), które można wykryć w surowicy u większości pacjentów. Schorzenie występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn (stosunek 5-10:1), a szczyt zachorowań przypada na wiek 30-50 lat. Istotnym czynnikiem ryzyka jest predyspozycja genetyczna.
Objawy przewlekłego zapalenia tarczycy mogą być niespecyficzne i rozwijać się powoli, obejmując zmęczenie, nietolerancję zimna, przybieranie na wadze, zaparcia, suchość skóry, wypadanie włosów, obrzęki oraz zaburzenia miesiączkowania u kobiet. W badaniu fizykalnym można stwierdzić wole tarczycowe, które początkowo jest miękkie, a z czasem staje się twarde i guzowate.
Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższone TSH, obniżone fT4, obecność przeciwciał anty-TPO i anty-TG) oraz badaniu USG tarczycy, które wykazuje niejednorodną, obniżoną echogeniczność gruczołu. Leczenie polega głównie na substytucji hormonalnej lewotyroksyną, która powinna być dostosowana indywidualnie i monitorowana za pomocą regularnych oznaczeń TSH.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wole – Leczenie
Wole to powiększenie gruczołu tarczowego, które może występować w przebiegu eutyreozy, hipotyreozy lub hipertyreozy, przyjmując formy takie jak wole proste, guzkowe czy toksyczne. Leczenie zależy od przyczyny, wielkości i objawów wola oraz funkcji tarczycy. W przypadku niedoczynności stosuje się lewotyroksynę (syntetyczny T4), która obniża TSH i może zmniejszyć wole, choć nie zawsze prowadzi do całkowitego ustąpienia powiększenia. Nadczynność leczy się lekami przeciwtarczycowymi (metimazol, propylotiouracyl) oraz beta-adrenolitykami (propranolol) w celu kontroli objawów, a w niektórych przypadkach stosuje się radiojodoterapię (I-131) lub tyreoidektomię. Suplementacja jodu jest wskazana w wolu spowodowanym niedoborem jodu, natomiast leczenie zapalenia tarczycy obejmuje leki przeciwzapalne i kortykosteroidy. Radiojodoterapia skutecznie zmniejsza wole o 35-60% w ciągu 1-2 lat, jednak wymaga monitorowania funkcji tarczycy ze względu na ryzyko niedoczynności.
ablacja częstotliwościami radiowymi, ablacja laserowa, ablacja mikrofalowa, ablacja przezskórna, agranulocytoza, choroba Gravesa, choroba Hashimoto, embolizacja tętnic tarczowych, eutyreoza, hepatotoksyczność, hipertyreoza, hipokalcemia, hipotyreoza, hormon tyreotropowy, kortykosteroidy, leczenie jodem radioaktywnym, leki przeciwtarczycowe, lewotyroksyna, lobektomia, metimazol, nadczynność tarczycy, niedobór jodu, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, obserwacja kliniczna, oftalmopatia tarczycowa, podostre zapalenie tarczycy, propylotiouracyl, przewlekłe zapalenie tarczycy, subtotalna tyreoidektomia, suplementacja jodu, tyreoidektomia, tyroksyna, watchful waiting, wole, wole guzkowe, wole guzkowe toksyczne, wole nietoksyczne, wole toksyczne, wole wieloguzkowe toksyczne, wole zamostkowe, zapalenie tarczycy