zapalne choroby jelita

Zapalne choroby jelita (IBD, ang. Inflammatory Bowel Disease) to grupa przewlekłych schorzeń autoimmunologicznych obejmujących głównie wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) oraz chorobę Leśniowskiego-Crohna (ChLC). Charakteryzują się nawracającym stanem zapalnym błony śluzowej przewodu pokarmowego, prowadzącym do destrukcji tkanek jelita.

W patofizjologii IBD kluczową rolę odgrywa nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna na mikrobiom jelitowy u osób genetycznie predysponowanych. Do czynników ryzyka zalicza się predyspozycje genetyczne, zaburzenia mikrobiomu jelitowego, czynniki środowiskowe oraz nieprawidłowości bariery jelitowej. Objawy kliniczne obejmują przewlekłe biegunki, bóle brzucha, obecność krwi w stolcu, utratę masy ciała, gorączkę i zmęczenie.

Diagnostyka IBD opiera się na badaniach endoskopowych z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego, badaniach obrazowych (USG, MRI, tomografia komputerowa), badaniach laboratoryjnych (markery stanu zapalnego, kalprotektyna w kale) oraz na wykluczeniu innych przyczyn objawów. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje farmakoterapię (aminosalicylany, kortykosteroidy, leki immunosupresyjne, leki biologiczne), leczenie żywieniowe oraz w wybranych przypadkach leczenie chirurgiczne.

Zapalne choroby jelita wymagają interdyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, obejmującego gastroenterologów, chirurgów, dietetyków oraz psychologów. Właściwe monitorowanie aktywności choroby i wczesne rozpoznawanie zaostrzeń pozwala na optymalizację leczenia i poprawę jakości życia pacjentów z IBD.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl