monitorowanie nieinwazyjne
Monitorowanie nieinwazyjne to zespół technik diagnostycznych umożliwiających ocenę funkcji życiowych pacjenta bez naruszania ciągłości tkanek. W przeciwieństwie do metod inwazyjnych, nie wymaga wprowadzania do organizmu cewników, elektrod czy innych urządzeń penetrujących skórę lub błony śluzowe.
Do podstawowych parametrów podlegających monitorowaniu nieinwazyjnemu należą: ciśnienie tętnicze (metodą oscylometryczną), saturacja krwi (pulsoksymetria), kapnografia, temperatura ciała, EKG powierzchniowe, częstość oddechów czy aktywność elektryczna mózgu (EEG). Nowoczesne technologie umożliwiają również nieinwazyjny pomiar glikemii, ciśnienia wewnątrzczaszkowego czy rzutu serca.
Zaletami monitorowania nieinwazyjnego są: mniejsze ryzyko powikłań (brak infekcji, krwawień), większy komfort pacjenta, możliwość długotrwałego stosowania oraz łatwość wykonania pomiaru. Wady obejmują potencjalnie mniejszą dokładność w porównaniu z metodami inwazyjnymi oraz ograniczenia techniczne (np. zaburzenia odczytu pulsoksymetrii przy niedokrwistości czy wstrząsie).
W praktyce klinicznej monitorowanie nieinwazyjne stanowi podstawę nadzoru nad pacjentem w warunkach ambulatoryjnych, na oddziałach ogólnych oraz jako wstępna ocena w stanach nagłych. W intensywnej terapii często stosuje się połączenie metod nieinwazyjnych i inwazyjnych, dobierając je indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta.